Οι άλλες ταινίες

«Fast & Furious: Μαχητές των δρόμων 6». Η διαφορά που χωρίζει τις ταινίες της σειράς «The Fast and the Furious» (με εξαίρεση την πρώτη που ήταν ένα αξιοπρεπέστατο b-movie) από το πραγματικό σινεμά είναι αυτή που χωρίζει το τσίρκο από το θέατρο. Και στο τσίρκο μπορεί να απουσιάζει το δράμα, υπάρχουν όμως θεαματικά νούμερα, επικίνδυνα ακροβατικά, μάγοι και ζογκλέρ, όλοι τους ταγμένοι στον εντυπωσιασμό μας. Οταν, δε, υπάρχει δράμα, αυτό είναι είτε σχηματικό (οι κλόουν) είτε αφορά τους ίδιους τους συντελεστές του θεάματος, για το οποίο όμως δεν μαθαίνουμε ποτέ τίποτα.

Η πέμπτη αυτή συνέχεια της πετυχημένης εμπορικά σειράς, που πήρε ξανά τα πάνω της από τη στιγμή που επανεμφανίστηκε στο καστ ο στιβαρός (και συμπαθής) Βιν Ντίζελ, λειτουργεί μια χαρά όταν δεν ξεχνά πως λειτουργεί σαν τσίρκο. Οταν δηλαδή το ένα stunt διαδέχεται το άλλο. Και σ’ αυτόν τον τομέα είναι πετυχημένη. Οι σώμα-με-σώμα αναμετρήσεις είναι σωστά χορογραφημένες και ενίοτε πολύ αστείες, ενώ οι καταδιώξεις έχουν όσο νεύρο χρειάζεται ώστε να αγωνιάς αλλά και παράλληλα να μπορείς να καταλαβαίνεις τι ακριβώς συμβαίνει, κι ας τρέχουν τα αυτοκίνητα με 300 την ώρα.

Ερχονται όμως και στιγμές που το σίκουελ αυτό νομίζει πως έχει και ένα δράμα να αφηγηθεί, δράμα που αφορά τη σχεδόν… νεκραναστημένη σύντροφο του Βιν Ντίζελ από το πρώτο φιλμ. Σεναριακές υστερίες δηλαδή, τις οποίες αδιαφορούν να στηρίξουν ακόμη και οι ηθοποιοί της ταινίας, που δείχνουν να αντιλαμβάνονται τον ρόλο της περισσότερο κι από τον ίδιο το σκηνοθέτη. Γιατί, κύριε Τζάστιν Λιν, σας βγήκε 130 λεπτά τούτο εδώ; Ηταν αφελείς οι συνάδελφοί σας που ξεπέταξαν άπειρα τέτοια (καλύτερα) φιλμ στη δεκαετία του ’60 δίχως ποτέ να ξεπεράσουν το 80λεπτο;

Βαθμοί: 4

Αντιπολεμικό διαμάντι
«Ο κλέφτης ροδακίνων». Από το 1964 έρχεται αυτό το ασπρόμαυρο διαμάντι, ξακουστό στους κινηματογραφόφιλους που ξεψαχνίζουν την ιστορία του κινηματογράφου. Το δράμα συντελείται κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σε στρατόπεδο στη μικρή πόλη Τέρνοβο στη Βουλγαρία. Εκεί, ένας αιχμάλωτος πολέμου, ο σέρβος λοχαγός Ιβο, εισβάλλει στον οπωρώνα ενός συνταγματάρχη και κλέβει ροδάκινα – λίγο αργότερα, δε, συναντά και τη νεαρή γυναίκα του. Αναπόφευκτα οι δυο νέοι ερωτεύονται.

Η αρχική σεκάνς μιας κηδείας σε καθηλώνει. Γυρισμένη στο ύπαιθρο, με μοναδική αίσθηση ρυθμού (μοιάζει να έχει έναν μυητικό χαρακτήρα), η σεκάνς παρουσιάζει κάτι που νιώθεις «δικό» σου τη στιγμή που το βλέπεις. Αν και δεν θα μπορούσε να ήταν δικό μας, γιατί εμείς, ως κινηματογραφία, είχαμε άλλου είδους ανησυχίες το 1964, όταν και γυρίστηκε τούτο εδώ…

Η ταινία είναι ένα συνταρακτικής ισχύος αντιπολεμικό μελόδραμα. Δυστυχώς δεν έχω καμία άποψη για την κόπια που θα προβληθεί.

Βαθμοί 7