Γέλιο με την παλιά φρουρά

Ο Αλ Πατσίνο και ο Κρίστοφερ Γουόκεν κλέβουν την παράσταση σε μια αστυνομική κωμωδία γεμάτη κλισέ, που όμως βλέπεται ευχάριστα. Είναι μία από τις τρεις νέες ταινίες της νέας εβδομάδας.

«Νομοταγείς τύποι». Κάτω απ’ αυτόν τον παράξενο (για να το πούμε ευγενικά) ελληνικό τίτλο κρύβεται το «Stand up guys», που είχε ξεχωρίσει προτού καν γυριστεί λόγω πρωταγωνιστικού διδύμου: κάποιος εκεί έξω είχε τη φαεινή ιδέα να ενώσει τους Αλ Πατσίνο και Κρίστοφερ Γουόκεν ως φίλους-γκάνγκστερ από παλιά.

Αν βάλουμε στην άκρη το πετυχημένο κάστινγκ, βέβαια, η ιδέα πίσω από το φιλμ είναι αρκούντως πολυφορεμένη: ο ένας εκ των δύο (ο Πατσίνο) παίρνει εξιτήριο από τη φυλακή, αφού έχει εκτίσει τη σχεδόν τριακονταετή ποινή του. Απέξω τον περιμένει ο Γουόκεν, συγκινημένος που ξαναβλέπει τον παλιό του φίλο – έλα όμως που έχει αναλάβει και να τον δολοφονήσει μέχρι το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας.

Ναι, κυρίες και κύριοι, για τέτοια κλισέ μιλάμε. Για ηλικιωμένους κακοποιούς που παίρνουν τα Viagra με τις χούφτες, για νέους γκάνγκστερ που είναι πολύ πιο «κακοί» από τους παλιούς, για σχέσεις ανεκπλήρωτες και για εποχές που έρχονται και φεύγουν ανεπιστρεπτί.

Ομως μας ενοχλούν όλα αυτά ενώ βλέπουμε το «Stand up guys»; Οχι, καθόλου. Και γιατί; Μα γιατί βλέπουμε τον Αλ Πατσίνο και τον Κρίστοφερ Γουόκεν! Ο πρώην ντοκιμαντερίστας Φίσερ Στίβενς μπορεί να μην έχει ιδιαίτερη διάθεση να «ταράξει» τα νερά της (ελαφρώς) μαύρης κωμωδίας, έχει όμως τη σύνεση να αφήσει τους ηθοποιούς του να παίξουν με τα όρια των ρόλων τους και να αποτυπώσει σε φιλμ ορισμένα στιγμιότυπα που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να ερμηνεύσει, όσο καλύτερο υλικό κι αν του έδιναν.

Πώς να το κάνουμε; Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να βλέπεις μια μέτρια αμερικανική ταινία με τον Πατσίνο παρά μια μέτρια βαλκανική ταινία με φεστιβαλικό έρεισμα. Δεν ξέρω πώς ακούγεται αυτό σε ορισμένους, αλλά είναι αλήθεια.

Οσο αλήθεια είναι ότι δίχως τους Πατσίνο, Γουόκεν και Αλαν Αρκιν (που εμφανίζεται για λίγο) το «Stand up guys» θα ήταν άχρωμο μέχρι θανάτου. Σχεδόν ό,τι καλό έχει η ταινία το οφείλει σ’ αυτούς, με μοναδική ίσως εξαίρεση το εμπνευσμένο – και καλογυρισμένο – φινάλε (κι ας παραπέμπει ελαφρώς σε αυτό των «Δύο ληστών» – σε μια ταινία που παίζει με τη ρετρό νοσταλγία κάνεις πού και πού τα στραβά μάτια).