Η άλλη Ελλάδα που λάμπει

Αυτή είναι η άλλη Ελλάδα! Η Ελλάδα που θέλουμε να μας ταξιδεύει στων πανηγυρισμών τη δίνη και να μας ζαλίζει με εκείνον τον γλυκό οίνο της ηδονής. Την είδαμε αυτήν, την άλλη Ελλάδα, να μεγαλουργεί στο βρετανικό κλειστό με το άνοστο όνομα Οου Του (Ο2) που παρέπεμψε στο επιφώνημα θαυμασμού, αλλά και πόνου, των Ισπανών, μετά τη σύγκρουση με τη φωτεινή ελληνική ψυχή: Οου!

Ο αγώνας του Ολυμπιακού κόντρα στην ΤΣΣΚΑ το απόβραδο της Παρασκευής 10 Μαΐου έδειξε ότι αυτή η ομάδα έχει μια δυναμική και κλείνει μέσα της ένα ωστικό κύμα που σαν ξεσπάσει μπορεί να την οδηγήσει παντού. Και αυτό το παντού είχε, δυστυχώς, περιορισμένα όρια: την κορυφή της Ευρώπης. Το ταβάνι αυτής της ομάδας, εκείνο το κυριακάτικο βράδυ, δύο ημέρες μετά, δεν ήταν το Mont Blanc, ήταν πολύ ψηλότερα!

Το φιλότιμο, λέξη ελληνική αποκλειστικά, που επικράτησε στη μεταφορική σημασία της και ποδηγετεί τους Ελληνες, ήταν το κυρίαρχο στοιχείο της επιτυχίας.

Ο Σπανούλης, ο παίκτης που άναψε τη θρυαλλίδα που οδήγησε στις αλυσιδωτές εκρήξεις του θριάμβου, ήταν ο ίδιος παίκτης που στον αγώνα τον κρίσιμο της Κωνσταντινούπολης, από τον πάγκο παρακολούθησε το μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης με την Εφές. Και είδε την ομάδα του να χάνει και άκουσε τον προπονητή του να τον μαλώνει γιατί δεν ήταν αυτός που θα ‘πρεπε να είναι. Και ο Σπανούλης τη λέξη φιλότιμο την έκανε πράξη: βγήκε στο γήπεδο, ημέρες μετά, ως πολεμιστής σωστός και ηγήτωρ και εμπνευστής μιας πορείας που μόνο ένα τέλος θα έπρεπε να έχει: την κορυφή! Και ο Σπανούλης έγινε ο Γκάλης, έγινε ο Γιαννάκης, ο Βασίλης ο Γκούμας και όλοι αυτοί οι μεγάλοι Ελληνες που ανέβασαν το μπάσκετ στην κορυφή του Ολύμπου, και εκεί το κρατούν ακόμα, βγήκαν μέσα από την ψυχή του Σπανούλη και σκόρπισαν τους φιλόδοξους Ισπανούς.

Αυτή είναι η Ελλάδα και αυτό είναι το άθλημα που τιμά και αποθεώνει: το μπάσκετ!

Πιωμένος φως ο έλληνας καλαθοσφαιριστής, απαλλαγμένος από τις σκιές και τις ζοφερές εικόνες άλλων αθλημάτων, κερνάει επιτυχίες και χαμόγελα από Κύπελλα άξια να υψώσει και να καμαρώσει γι’ αυτά!

Δεν είναι τυχαίο ότι ο οπαδισμός, η αρρώστια που πανδημεί και κατατρώγει τις σάρκες του αθλητισμού του παγκόσμιου, σαν τον ιό Εμπολα, το βράδυ της περασμένης Κυριακής αντιμετωπίστηκε με αντιβιοτικό πανίσχυρο: την αδιαμφισβήτητη υπεροχή των νικητών και το πηγαίο χαμόγελο!

Δεν είναι τυχαίο που αιώνιοι εχθροί στα γήπεδα (κλειστά ή ανοιχτά στους ανέμους της αλαζονείας) παραδέχτηκαν τον νικητή και τον χειροκρότησαν αυθόρμητα.

Δεν είναι τυχαίο που η λάμψη του ολυμπιακού μεγαλείου φώτισε όλη την Ευρώπη δίχως σκιές…

Είναι να μη ρίξεις την Ελλάδα στο φιλότιμο, είναι να μην τη φέρεις στο μη περαιτέρω, είναι να μη δει το χάσμα του γκρεμού μπροστά της… «Τότε η Ελλάδα ξαναβρίσκει τον εαυτό της. Ξαναγίνεται αυτό που πραγματικά είναι. Ξαναπαίρνει στους χάρτες τη θέση που της αξίζει: τη θέση των ονείρων»!

Και τότε το μπάσκετ γίνεται γιορτή και οι παίκτες παρασύρουν έναν λαό ολόκληρο σε ένα ατέλειωτο μεθύσι, ένα μεθύσι που σε κάνει να ψιλοξεχνάς Μνημόνια, σε κάνει να ξεχνάς βροχερούς χειμώνες και παγωμένα μελλούμενα, γιατί; Γιατί Ελλάδα σημαίνει κατακαλόκαιρο που αφανίζει με το φως του τα προβλήματα, γιατί μπάσκετ (και ποδόσφαιρο ενίοτε) σημαίνει λάμψη που καταπίνει πρόσωπα πελιδνά, που ακυρώνει κατήφεια, που αναιρεί το αδύνατο, αχρηστεύει τις σκιές, που θαμπώνει τους κακόβουλους και υπερυψώνει το ταλέντο. Η αντίσταση σε μια τέτοια λάμψη είναι μάταιη και καταδικασμένη!