Βανέσα Ρέντγκρεϊβ: «Μετανιώνω μόνο επειδή με τη δουλειά και τον ακτιβισμό παραμέλησα τα παιδιά μου»

Στα 76 της χρόνια αποδεικνύεται εξίσου μαχητική με τη Βανέσα Ρέντγκρεϊβ των νιάτων της, εξακολουθώντας να εργάζεται σκληρά, σχεδόν χωρίς διάλειμμα. Η ώρα της συνταξιοδότησης, άλλωστε, βρίσκεται ακόμα πολύ μακριά για εκείνη. Οπως ακριβώς και η στιγμή της κοινωνικής απομόνωσης και της μοναξιάς. «Δεν υπάρχει κανένας λόγος να νιώθω μόνη μου», απαντάει με περίσσια δόση σιγουριάς σε σχετική ερώτηση των βρετανικών «Τάιμς». «Εχω άλλωστε μια μεγάλη υπέροχη οικογένεια».

Οντως έτσι έχουν τα πράγματα για την επιτυχημένη ηθοποιό. Με τη διαφορά πως την περίοδο 2009-2010 δέχτηκε ίσως το μεγαλύτερο οικογενειακό πλήγμα που θα μπορούσε να κανείς να δεχτεί σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα: έχασε την κόρη της Νατάσα Ρίτσαρντσον από σοβαρό χτύπημα στο κεφάλι την ώρα που έκανε σκι, τον αδελφό της Κόλιν από καρκίνο του προστάτη και την αδελφή της Λιν από καρκίνο στο στήθος. Ολα χτυπήματα που, όπως εξομολογείται, της στοίχισαν συναισθηματικά και για τα οποία δεν διστάζει να μιλήσει – εάν οι συνθήκες το επιτρέπουν.

«Μου λείπει πολύ η αδελφή μου. Ημασταν πολύ κοντά η μια στην άλλη και στην ηλικία και στον τρόπο σκέψης. Πάντα τη θαύμαζα», παραδέχεται η ηθοποιός που σημειώνει πως όσα πέρασε τα τελευταία χρόνια την έκαναν να αλλάξει άρδην την κοσμοθεωρία της. «Οταν έχασα τη Λιν, τη Νατάσα και τον Κόλιν, εκτίμησα τις ζωές των γύρω μου πολύ περισσότερο. Και αυτό γιατί ποτέ δεν περίμενα πως θα πεθάνουν. Κανείς δεν το περιμένει, ακόμα και αν όλα δείχνουν πως τα πράγματα δεν πάνε καλά».

Το ενδεχόμενο του δικού της θανάτου δεν τη φοβίζει. Παραδέχεται όμως πως το σκέφτεται πιο συχνά πλέον σε σχέση με το παρελθόν. «Το ξέρω πως και εγώ πρόκειται να πεθάνω. Νιώθω όμως τυχερή που έχω την οικογένειά μου. Μια οικογένεια που με θαυμάζει και τη θαυμάζω», υποστηρίζει.

Ωστόσο, παρά την αγάπη της γι’ αυτή, δεν κρύβει πως έκανε λάθη για τα οποία τώρα πια έχει μετανιώσει. «Για το μόνο πράγμα που μετανιώνω είναι που άφηνα τα παιδιά μου για μεγάλα διαστήματα λόγω δουλειάς. Ενιωθα τότε πως έπρεπε να αφιερώσω τον χρόνο μου στο ακτιβιστικό μου έργο ώστε να φτιάξω έναν καλύτερο κόσμο γι’ αυτά. Αυτό όμως που δεν αντιλήφθηκα ήταν πως στην προσπάθειά μου να φτιάξω έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά δεν έδινα την προσοχή που έπρεπε στα δικά μου», καταλήγει.