[Ανάλυση] Τα – θετικά και αρνητικά – στοιχήματα της Αριστεράς

ΣΑΝ οικογενειακό Ι.Χ. που ντεραπάρισε σε στροφή βουνού και έπειτα από δυο-τρεις τούμπες προσγειώθηκε ανέλπιστα στις τέσσερις ρόδες του σε ένα χαμηλότερο σημείο του δρόμου είναι η κυβέρνηση των τριών! Μια ελαφρά ζαλάδα των επιβατών δικαιολογείται ίσως μετά τα λεγόμενα του Πολ Τόμσεν ότι δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα και ότι δεν θα γίνουν απολύσεις στο Δημόσιο λόγω του 1:1. Αλλά έπειτα από ένα δύσκολο δεκαήμερο το συμπέρασμα είναι προφανές: Το αυτοκινητικό δυστύχημα – και, τέλος πάντων, το πολιτικό ατύχημα – αποφεύχθηκε. Αυτός που μπορεί να ανοίξει την πόρτα και να βγει όρθιος και ατσαλάκωτος είναι ο Φώτης Κουβέλης.

Η ΔΗΜΑΡ είναι το μέλος της πληθυντικής Αριστεράς που διαφέρει από όλα τα άλλα. Γιατί; Μα διότι είναι στην κυβέρνηση. Το στοίχημά της είναι διαφορετικό από αυτό του ΣΥΡΙΖΑ και των υπολοίπων. Η ΔΗΜΑΡ έχει ποντάρει στο ότι η χώρα θα πετύχει. Γιατί, κακά τα ψέματα, όλα όσα λέει η Κουμουνδούρου ή το ΚΚΕ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν νόημα μόνο αν το πρόγραμμα αποτύχει· και πάμε στη δραχμή. Εστω και αν αυτό δεν λέγεται ειλικρινώς, όπως κάνει ο Αλέκος Αλαβάνος με το «Σχέδιο Β». Η ΔΗΜΑΡ παίζει «λονγκ» λοιπόν – έχει επενδύσει στην κυβέρνηση. Ενώ οι άλλοι «σορτάρουν» τη χώρα και «πουσάρουν» τον λαϊκισμό ώς εκεί που δεν παίρνει.

Ολα αυτά φάνηκαν ήδη και φαίνονται ακόμη περισσότερο. Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη δεν ανατοποθετείται, αλλά επαναβεβαιώνει την τοποθέτησή του. Αν ο  γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Βίτσας στέλνει επιστολή στον Δημήτρη Κουτσούμπα του ΚΚΕ, ο εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ Ανδρέας Παπαδόπουλος παίρνει αποστάσεις από την Κουμουνδούρου επικαλούμενος το φλερτ με τη δραχμή και το φιάσκο των χειρισμών των συριζαίων στην Κύπρο, ενώ υπενθυμίζει και την προσέγγιση Τσίπρα – Καμμένου. Ολα αυτά εκφράζουν μια βαθύτερη πραγματικότητα. Στη ΔΗΜΑΡ δείχνουν, έπειτα από μια περίοδο αμφιβολιών, να πιστεύουν ότι το οικονομικό πρόγραμμα θα βγει και η χώρα έχει μέλλον. Ξέρουν ότι τα πράγματα είναι ζόρικα, αλλά η εμπειρία της τελευταίας διαπραγμάτευσης με την τρόικα τους έχει πείσει ότι η ΔΗΜΑΡ μπορεί να εκπληρώσει τον ρόλο της στην κυβέρνηση.

Ποιος ήταν αυτός ο ρόλος; Πέρυσι το καλοκαίρι, μετά και την επίσκεψή του στις Βρυξέλλες, ο Φώτης Κουβέλης πίστευε ότι η συμμετοχή του στον κυβερνητικό συνασπισμό θα συνέβαλε στο να υπάρξουν κάποιες υποχωρήσεις από την τρόικα. Σε αρχική φάση αυτό δεν έγινε – ή μάλλον δεν έγινε καθόλου. Το τελευταίο δεκαήμερο όμως έγινε. Μπορεί να άργησε η εξέλιξη αυτή, αλλά είναι σαφές ότι μεταβάλλει τα δεδομένα. Είναι επίσης σαφές – και χρειάστηκε πολλή δουλειά για αυτό – ότι οι τροϊκανοί στο τέλος κατάλαβαν πως χωρίς πολιτική σταθερότητα δεν υπάρχει οικονομικό πρόγραμμα. Και ότι χωρίς τη ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση δεν υπάρχει πολιτική σταθερότητα.

Μάλιστα. Τώρα μένει να φανούν οι επόμενες κινήσεις. Π.χ., ποιες είναι οι διαθέσεις της ΔΗΜΑΡ απέναντι σε έναν ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Αραγε θα ήθελε να «ξεκουράσει» τον Αντώνη Μανιτάκη στο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και να ανταλλάξει το χαρτοφυλάκιο αυτό με κάποιο άλλο; Μήπως είναι υπό συζήτηση μια ανατοποθέτηση των δυνάμεων της ΔΗΜΑΡ εντός κυβέρνησης; Η αλήθεια είναι ότι τέτοιες κινήσεις θα είχαν λογική – ιδίως αφού ο Κουβέλης βγήκε από τη λογική της δυσκαμψίας.