[Στην ανάπαυλα] Περιμένοντας μιαν Ανάσταση που αργεί
![[Στην ανάπαυλα] Περιμένοντας μιαν Ανάσταση που αργεί](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Ιδέα μου είναι; Ή φέτος οι νεραντζιές του ‘δωσαν και κατάλαβε; Σαν να έχει απλωθεί φέτος το άρωμά τους πιο βαρύ από ποτέ. Πνίγει τους πόνους, γεννάει ξανά πόθους, παλιούς και ξεχασμένους.
Ή μήπως εμείς τώρα με την κρίση κοιτάξαμε και λίγο πιο έξω απ’ το στενό μας γιωτα-χί; Αυτό το «ιδιωτικής χρήσεως» ανεξαρτήτως αυτοκινήτου. Ετσι, σιγά σιγά, είχαμε μάθει να τρέχει η καλοπέραση και «Να μαυροφορούν οι επιθυμίες μας», ίσως τώρα την Ωρα της Μεγάλης Κρίσεως να ελπίσουμε στη «μεγάλη ανθοφορία των ονείρων».
– Πολύ το γλυκαναλατίζεις το θέμα κι εδώ καιγόμαστε, άρχισε η Μαριέττα από δίπλα. Ερχεται Πάσχα και δεν μου φτάναν όλα, έχω να πάρω και τα λαμπαδοτσούρεκα για τα βαφτιστήρια μου.
– Ε, να πάρεις.
– Αρνούμαι. Δεν παίρνω εγώ στον Ιωνα, μια σταλιά μπομπή, λαμπάδα καμικάζι. Να τον κάνω τερορίστα πριν την ώρα του. Ορίστε μας. Από κούνια Ταλιμπάν, κατάλαβες. Ασε η άλλη, η μικρή, που μου θέλει στη λαμπάδα μια ξανθή κουκλίτσα με μαγιό και τούλια, ν’ αρπάξει φωτιά το τούλι, να γίνει η Μπάρμπη μπάρμπεκιου. Δεν θα γίνω εγώ σαν κι αυτές που κοροϊδεύω. Πάει ο καιρός που έψαχνα τη λύση στις τελευταίες σονάτες του Μπετόβεν. Θα βγω στην Πιάτσα – Πολίτικα.
Η Μαριέττα, παλιά, πήγε για ένα φεγγάρι στην Ιταλία, στην Μπολόνια, για αρχιτέκτων (πολύ της μόδας επί χούντας. Η Ιταλία φοριότανε όπως τώρα το Λονδίνο) και γύρισε ανεπάγγελτη, χωρίς πτυχίο μεν, αλλά με πάρα πολλά Ιταλικά στη βαλίτσα της που μέχρι και τώρα τα ξαμολάει εκεί που καθόμαστε και όποιον πάρει ο Χάρος.
Κάτι «πένσο ίο», κάτι «σε νον ε βέρο». Πάντως σε ένα «βαφ αν κούλο» τη χώρισε ο άντρας της κι ησυχάσαμε.
Η Μαριέττα μπορεί να πέρασαν τα χρόνια αλλά δεν καταδέχτηκε ποτέ τον πλαστικό. Αντιθέτως έκανε πολλά μπότοξ στον Μαρξ και πάμπολλες προσθετικές στήθους στον Λένιν. Τώρα βέβαια τα ‘χει μπλέξει λίγο.
Βλέπεις στην Πάτρα είναι ψηλά τα αλώνια και πέσανε χαμηλά τα βαρομετρικά. Της λέω:
– Μαριέττα αυτό το μικρό κοριτσάκι των ΤΕΙ Πατρών, που σήκωσε παντιέρα ελευθερίας, αυτό το εφηβάκι με τα «σκατά» στο στόμα, και το «ρε» στον κρόταφο, τι να σου πω; Στην καρδιά μου το ‘χω.
– Ασε Σταμάτη μου και δεν ξέρω πώς να το βολέψω όλο αυτό. Μήπως έχω κάνει λάθος; Θέλω να ξαναδιαβάσω τη ζωή μου απ’ την αρχή. Να ξαναδιαβάσω τη «Μία βίτα». Αλλά ξέχασα την αλφαβήτα.
Τι να της πω; Αντί να απαντήσω, κάθομαι και γράφω σαν να μονολογώ.
… Τυλίξαμε το μέλλον μας σε μια κόλλα χαρτί και το παραδώσαμε στην τρόικα. Πώς δεν το βλέπεις; Στο περιθώριο της κόλλας μια λαδιά όλο και απλώνεται, όλο και λαδώνει. Φωνάζουν όλοι εσύ την έχεις κάνει τη λαδιά. Χωρίς να το ξέρουν, δείχνουν τον καθρέφτη.
Google news
