Οταν η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως… τηλεσειρά

Δεκαετία 1930 στο Λονδίνο. Ενα λαμπερό πάρτι σε ακριβό ξενοδοχείο βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι άνδρες ντυμένοι με ακριβά μαύρα σμόκιν και οι γυναίκες με απαστράπτοντα φορέματα που αναδεικνύουν τη σιλουέτα τους. Και ανάμεσά τους να διασκεδάζουν, ακούγοντας μια τζαζ μπάντα, μέλη της βασιλικής οικογένειας της Βρετανίας…

Η σκηνή προέρχεται από τη νέα βρετανική τηλεοπτική σειρά του BBC «Dancing on the edge», που με έναν τρόπο καταγράφει, ανάμεσα στην πλοκή της, άγνωστες λεπτομέρειες της σύγχρονης Ιστορίας, ακολουθώντας την πρόσφατη τηλεοπτική τάση που θέλει τις σειρές να επιστρέφουν πίσω στη νεώτερη ιστορία και να την ξαναβλέπουν ή να φωτίζουν πτυχές που μέχρι σήμερα δεν είχαν φτάσει στο ευρύ τηλεοπτικό κοινό. Με έμφαση στην περίοδο των αρχών του 20ού αιώνα, όπως και ο εξαιρετικά επιτυχημένος διεθνώς «Πύργος του Ντάουντον» (του δικτύου ITV), που προβάλλεται ξανά στην Ελλάδα και περιγράφει τη ζωή μιας οικογένειας αριστοκρατών, από το 1912, μετά το ναυάγιο του «Τιτανικού» και μετά.

Το «Χορεύοντας με την τζαζ», όπως ονομάστηκε στα ελληνικά και προβάλλεται από τη ΝΕΤ, περιγράφει εκτενώς μια σειρά από αλλαγές στη Βρετανία του μεσοπολέμου. Σε μια μεταβατική περίοδο για τη χώρα, λίγο μετά το Κραχ του ’29 και το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα μέλη ενός συγκροτήματος τζαζ λόγω του χρώματός τους υποβαθμίζονται παρά το ταλέντο τους και αντιμετωπίζουν ποικίλες (φυλετικές) διακρίσεις.

Η επιτυχία ωστόσο έρχεται μόνο όταν βρίσκονται υπό την προστασία και τη χρηματοδότηση της πλούσιας χήρας λαίδης Λαβίνια Κρεμόουν (ρόλος με τον οποίο επιστρέφει στο προσκήνιο, το τηλεοπτικό εν προκειμένω, η Ζακλίν Μπισέ).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αποτύπωση στη σειρά, με ανατομική ακρίβεια, των ηθών της λονδρέζικης αστικής – και μεγαλοαστικής – τάξης της εποχής, όπως και η αποκαθήλωση της τέλειας εικόνας της βασιλικής οικογένειας. Εμμέσως πλην σαφώς στην πλοκή σκιαγραφείται η άστατη ζωή του πρίγκιπα Γεωργίου, δούκα του Κεντ (που υπονοείται ότι φτάνει να κάνει ερωτικές προτάσεις σε μουσικό) και ο αδερφός του, μετέπειτα βασιλιάς Εδουάρδος ο 8ος, που έχασε τον θρόνο για την καρδιά της Αμερικανίδας Γουόλις Σίμπσον (για την ιστορία: βασιλιάς στέφθηκε στη συνέχεια ο τρίτος αδελφός τους Γεώργιος ο 6ος, πατέρας της Ελισάβετ, την ιστορία του οποίου αποτύπωσε και η ταινία «Ο λόγος του βασιλιά»).

Σκάνδαλα. Στη δίνη των σκανδάλων με γυναίκες, ναρκωτικά και επιθετικές συμπεριφορές, που έχουν όλα ιστορική βάση, ο Εδουάρδος εμφανίζεται σε επίσημο χορό της RAF (Βασιλικής Αεροπορίας) να αποπλανεί σύζυγο αξιωματικού και εκείνος να μην μπορεί να κάνει τίποτα για την επικείμενη μοιχεία!

Ακόμη ο πρίγκιπας Γεώργιος εμφανίζεται να υποχρεώνει ουσιαστικά τον διευθυντή του ραδιοφώνου του BBC και τον διευθυντή της θρυλικής δισκογραφικής εταιρείας His Master’s Voice να ακούσουν – μάλιστα μέσα σε ένα καταγώγιο του Λονδίνου – και να υιοθετήσουν στη συνέχεια για ηχογραφήσεις και απευθείας ραδιομεταδόσεις ένα μέχρι τότε ταμπού: τη μαύρη τζαζ μπάντα του Λούις Λέστερ.

Στο ίδιο χρονικό πλαίσιο κινείται μια άλλη σειρά του BBC, το «The Village». Σε αντίθεση με τον «Πύργο του Ντάουντον», που αποτυπώνει πώς βιώνει η βρετανική αριστοκρατία τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την περίοδο του μεσοπολέμου, η σειρά του Πίτερ Μόφατ εστιάζει στη ζωή, τις σχέσεις και τα βιώματα των κατοίκων ενός χωριού στην επαρχία Πικ.

μηχανή του χρόνου. Κάθε επεισόδιο αρχίζει στις μέρες μας με αναμνήσεις του Μπερτ, ηλικίας 110 ετών. Οι αφηγήσεις του, σαν μηχανή του χρόνου, μεταφέρουν τον τηλεθεατή στο 1914, στην οικογενειακή φάρμα των Μίντλτον.

Η πλοκή βασίζεται σε αληθινά στοιχεία για την αγροτική ζωή που συνέλεξε ο δημιουργός της σειράς Πίτερ Μόφατ από ιστορικούς, από συζητήσεις με ηλικιωμένους, από… μικρές αγγελίες, ακόμα και από μυθιστορήματα.

Σύμφωνα με τον Μόφατ, «ο Πύργος του Ντάουντον» φωτίζει ένα μικρό τμήμα της ζωής, δημιουργώντας στρεβλή εικόνα για τη ζωή εκείνων των ανθρώπων». «Η επικρατούσα αντίληψη για τη Βρετανία πριν τον Μεγάλο Πόλεμο, περίοδος που θεωρείται ως χρυσή, αφορά ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού. Και οπωσδήποτε δεν αφορά τους Μίντλτον οι οποίοι έπεφταν σχεδόν αναίσθητοι από την εξαντλητική δουλειά προκειμένου να επιβιώσουν. Δεν είμαι αντίθετος με την αλήθεια του “Πύργου”, αλλά διακρίνεται από μια ανισορροπία στον προβολή της ζωής των ανθρώπων τότε».