[Αποδράσεις] Ταξίδια των αισθήσεων και των παραισθήσεων

Για το σώμα

Τα καλύτερα πιάτα της Δυτικής Αφρικής σερβίρει αυτό το εστιατόριο στην πρωτεύουσα της χώρας Ακρα. Οι μερίδες είναι τεράστιες και ο επισκέπτης απολαμβάνει το φαγητό του στη βεράντα του δεύτερου ορόφου που του δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεται σε ένα δενδρόσπιτο. Οι τοπικές σπεσιαλιτέ είναι ψητά τιλάπια (ψάρια), σούπα κατσικιού, στιφάδο με φασόλια και ένα είδος πίτας από μαλακή ζύμη. Και δεν πρέπει να ανησυχείτε για μαχαιροπίρουνα. Οι ντόπιοι τα έχουν καταργήσει και τρώνε με τα χέρια.

Το πολυτελές θέρετρο στο Μπαλί είναι ο ιδανικός προορισμός ευεξίας αφού ειδικεύεται σε υπηρεσίες σπα. Είναι κατασκευασμένο στην κορυφή απόκρημνων βράχων ύψους 35 μέτρων και προκειμένου να βρεθεί κάποιος στο γυμναστήριο και τις αίθουσες χαλάρωσης πρέπει να διασχίσει μια ελικοειδή γέφυρα στην καρδιά της πέτρας. Η περιπετειώδης διαδρομή, ωστόσο, αξίζει τον κόπο. Ποιος δεν θα ήθελε να του κάνουν μασάζ και να ηρεμεί απολαμβάνοντας από το παράθυρο τη θέα στα άγρια κύματα του ωκεανού; Η πιο περιζήτητη υπηρεσία που προσφέρεται είναι μια περιποίηση σώματος διάρκειας δυόμισι ωρών που κλείνει με ένα μπάνιο με ροδοπέταλα την ώρα του ηλιοβασιλέματος. Οι τιμές ωστόσο είναι πιο αλμυρές από το νερό της θάλασσας, αφού ξεκινούν από 430 ευρώ το άτομο!

Βασίλισσα των πάγων

Μια εξαιρετική διαδρομή για τους λάτρεις των ταξιδιών με αυτοκίνητο είναι ο μήκους 400 χιλιομέτρων δρόμος στα νότια της χώρας που περνάει μέσα από τα βουνά. Ο γνωστός και ως «Δρόμος του πάγου» ήταν το σκηνικό στην ταινία του Πίτερ Τζάκσον «Χόμπιτ» εξαιτίας του ιδιαίτερου τοπίου που συνδυάζει θάλασσα, βουνά και δάση. Τα πρώτα χιλιόμετρα ξεκινούν από την πόλη Χοκιτίκα στις δυτικές ακτές, ενώ η χάραξη φτάνει μέχρι τα νότια, περνώντας κατά μήκος μιας ανεμοδαρμένης ακτογραμμής και μεγάλων γεωργικών εκτάσεων σπαρμένων με λεβάντα. Οι οδηγοί συναντούν στην πορεία τους τις χιονισμένες κορυφές των τοπικών Αλπεων καθώς και το Εθνικό Πάρκο Westland, με 60 διαφορετικά είδη πάγου να καλύπτουν την επιφάνειά του. Ο άτυπος τερματισμός του ταξιδιού γίνεται στην περιοχή Νεκ που περικλείεται από τις λίμνες Χαβέα και Γουανάκα.

Ενα υπαίθριο μουσείο που ταξιδεύει τους επισκέπτες του πίσω στον χρόνο είναι αυτή η πόλη της Καμπότζης. Χτισμένη τον 7ο αιώνα, είναι η καλύτερα διατηρημένη πολιτεία στη χώρα που διατηρεί έντονα τα σημάδια μιας περιόδου ακμής πριν από την έλευση των βασιλιάδων της Αγκορ τον 12ο αιώνα. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι πολύ γνωστή στους τουρίστες. Γιατί το να φτάσει κάποιος μέχρι εκεί είναι δύσκολο. Αρχικά, πρέπει να πάρει το τρένο Mekong Express από την Πνομ Πεν ή τη Σιέμ Ριάπ για την Καμπόνγκ Θομ. Από εκεί χρειάζεται να νοικιάσει μοτο-ταξί ώστε να φτάσει στον αρχαιολογικό χώρο. Θα ανταμειφθεί όμως από την ομορφιά των 52 ναών διακοσμημένων με γλυπτά και περίτεχνα σκαλίσματα, ενώ στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν επιπλέον 200 παρόμοιοι.

Στην καρδιά του Μανχάταν, ανάμεσα στις γειτονιές των χίπστερ, ξεπροβάλλει το κτίριο του 18ου αιώνα που ανήκε στην οικογένεια του πλούσιου εμπόρου Σίμπουρι Τρέντγουελ. Αν και ο τελευταίος απόγονος πέθανε το 1933, χάρη στην παρέμβαση της κριτικού αρχιτεκτονικής Αντα Λουίς Χάξταμπλ το 1970 πέρασε στη δικαιοδοσία του δήμου και μετατράπηκε σε μουσείο. Ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει ακόμα όλα τα έπιπλα του περασμένου αιώνα που είναι αυθεντικά και κατασκευασμένα από τους καλύτερους επιπλοποιούς της εποχής. Αθικτες παραμένουν και οι υδραυλικές εγκαταστάσεις, όπως και αυτές του φωτισμού.

Τα τελευταία χρόνια, η Πόλη του Μεξικού έχει μεταμορφωθεί σε πρωτεύουσα της τζαζ στη Λατινική Αμερική και αυτό λόγω του διεθνούς φεστιβάλ που φιλοξενεί κάθε χρόνο. Το Blue Monk, τo καλύτερο κλαμπ με αυτού του είδους τη μουσική, άνοιξε για τους τζαζίστες τις πόρτες του το 2003. Μέχρι σήμερα έχει φιλοξενήσει αρκετούς γνωστούς μουσικούς, όπως τον τρομπετίστα Γουίντον Μαρσάλις και τον πιανίστα Ντανίλο Πέρεθ. Παράλληλα, από τη σκηνή του προωθείται η νέα γενιά καλλιτεχνών της τζαζ του Μεξικού. Αν κάποιος πεινάσει, μπορεί να παραγγείλει από το επηρεασμένο από τη μεσογειακή και ασιατική κουζίνα μενού.

====

Η αρχαία πόλη στα βάθη της αραβικής ερήμου δεν έχει καθόλου τουρίστες. Αιτία, ο θρύλος που θέλει την περιοχή, εξαιτίας της ειδωλολατρίας των κατοίκων της, να έχει την κατάρα του Αλλάχ που τους απαγορεύει να κοιμούνται, να τρώνε και να κυνηγούν στη σκιά των βράχων. Οι λαξεμένοι από τον αέρα πυλώνες από ψαμμίτη που προεξέχουν από τους αμμόλοφους κάνουν πιο έντονη την εικόνα της εγκατάλειψης. Στην ακμή της, περίπου τον 1ο αιώνα, η περιοχή ήταν ένας ζωτικής σημασίας εμπορικός σταθμός, πολύ δημοφιλής για όσους εμπλέκονταν στις ανταλλαγές μπαχαρικών, λιβανιού και σμύρνας. Ο νομαδικός λαός που κατοικούσε εκεί είχε κατασκευάσει λιτά σπίτια από λάσπη αλλά και περίτεχνα σκαλιστά μαυσωλεία για τους νεκρούς του. Σήμερα σώζονται 111 εξαιρετικά διατηρημένοι τάφοι, αρκετοί για να κάνουν την UNESCO το 2008 να χαρακτηρίσει την περιοχή Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, το πρώτο της Σαουδικής Αραβίας.

Η χερσόνησος με το παραλληλόγραμμο σχήμα, που βρίσκεται απέναντι από τη Γροιλανδία, διαθέτει σπάνια άγρια ομορφιά τόσο λόγω του φυσικού της τοπίου όσο και της ατμόσφαιρας των οικισμών της. Ανάμεσα στα κτίρια του Στικισόλμουρ ξεχωρίζει η Βιβλιοθήκη του Νερού, ένα εντυπωσιακό μοντέρνο κτίσμα όπου ο καλλιτέχνης Ρόνι Χορν έχει εγκαταστήσει στήλες λειωμένου πάγου από 24 διαφορετικά παγόβουνα της Ισλανδίας, καθένα με διαφορετικό χρώμα με βάση τη γεωλογική ιστορία τους. Στο Πάτρεκσφχοντουρ αρκετά φιλόξενο είναι το ξενοδοχείο Latrabjarg, που στο παρελθόν λειτουργούσε ως σχολείο. Και αν ο επισκέπτης θέλει λίγη περιπέτεια, μπορεί να σκαρφαλώσει στα βράχια του Λάτραμπχαργκ, του δυτικότερου άκρου της Ευρώπης, και να απολαύσει τον ήλιο του μεσονυχτίου.

Μακριά από το αγριεμένο πλήθος

Μακριά από τη θορυβώδη τουριστική περιοχή του Κατμαντού με τους επίμονους πωλητές και τη μεγάλη κυκλοφορία κάθε είδους οχημάτων, βρίσκεται ο καταπράσινος κήπος απέναντι από το πρώην βασιλικό παλάτι. Σχεδιάστηκε το 1920 ως ιδιωτικό παρτέρι με μεγάλους χλοοτάπητες που περιβάλλονται από μπαμπού, σιντριβάνια και εξωτικά δέντρα, αλλά τα τελευταία χρόνια είναι ανοιχτός για το κοινό. Σε αντίθεση με τα περισσότερα πάρκα στο Νεπάλ, αυτό είναι περιφραγμένο, κρατώντας μακριά αδέσποτα σκυλιά και τους  ζητιάνους της πόλης. Ο επισκέπτης μπορεί να περπατήσει στους καθαρούς διαδρόμους περιμετρικά των δέντρων και να ξαπλώσει στο γρασίδι για να διαβάσει ένα βιβλίο ή να ρεμβάσει μακριά από τη φασαρία της πρωτεύουσας. Στη συνέχεια, μπορεί να ξεκουραστεί στη βεράντα του Café Kaiser και να απολαύσει πιάτα από το μενού με μεσογειακές επιρροές.