Στην πρόβα τζενεράλε της Αλεξίου στο Gazarte

Βραδάκι στην είσοδο του Gazarte. Οι ουρές σχηματίζονται από ώρα και μάλιστα όχι μια συνηθισμένη εμφάνιση της Χάρις Αλεξίου αλλά για την γενική δοκιμή των νέων της εμφανίσεων και μάλιστα μπροστά σε ευρύ κοινό. Εδώ, παρατηρώ τον κλασικό κόσμο που την ακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια, το δημοσιογραφικό σινάφι που πάντα έχει την καχυποψία του (από αυτήν εξάλλου ζούμε..), παραγωγούς και συναδέλφους της και την νεότερη γενιά 20άρηδων ή 25άρηδων ακροατών που την ανακάλυψε μετά το «Δι’ Ευχών» ή ακόμη και μετά τις εμφανίσεις της με τον Μάλαμα και τον Αλκίνοο ή και από τις οικιακές ακροάσεις των γονιών της.

Η Χάρις Αλεξίου από το πρώτο τραγούδι της «Oταν Πίνει μια Γυναίκα» – σε μουσική Βασίλη Βασιλειάδη και στίχους του Πυθαγόρα – και μέχρι την νωπή δισκογραφική δουλειά της «Η Τρίπλα» (όπου αποτελεί συνάμα και το κύκνειο άσμα του στιχουργού Μανώλη Ρασούλη) έχει συγκροτήσει την δική της αναγνωρίσιμη ταυτότητα στο μουσικό τοπίο της Ελλάδας, μεταπηδώντας με χαρακτηριστική άνεση σχεδόν σε όλα τα είδη του τραγουδιού για παραπάνω από τέσσερις δεκαετίες.

Με την ίδια άνεση που ερμήνευσε 27 τραγούδια όλων των περιόδων της, το βράδυ της περασμένης Τρίτης στην πρόβα τζενεράλε στο Gazarte του Γκαζιού. Τα ίδια τραγούδια που έχει την ευκαιρία κανείς να απολαύσει για οκτώ εμφανίσεις με τον τίτλο «Εφτά και Μία Νύχτες» (κάθε Τετάρτη και Πέμπτη μέχρι τις 25 Απριλίου) σε έναν χώρο που εκ των πραγμάτων πριμοδοτεί την λογική ακροατή-θεατή και όχι ενεργού-ακροατή που μπορεί για παράδειγμα και να χορέψει απενοχοποιημένα.

Έτσι κι αλλιώς η Χάρις Αλεξίου, για περίπου δύο δεκαετίες έχει απομακρυνθεί από το συμπαγές λαϊκό ρεπερτόριο που εν πολλοίς την καθιέρωσε, αν και πάντα στα εν γένει προγράμματα εντάσσει κάποια από τα μεγάλα τραγούδια που έχει ερμηνεύσει από τις συνεργασίες της με Καλδάρα, Λοϊζο, Σπανό, Νικολόπουλο και άλλους.

Πάνω σε αυτόν τον άξονα δρα και τώρα στο Gazarte, αφού το μεγάλο μέρος του ρεπερτορίου της κινείται στην μετά το «Δι Ευχών» (1992, Λίνας Νικολακοπούλου-Νίκου Αντύπα) πορεία της. Έτσι, ενώ ανοίγει την εμφάνισή της με το «Αγάπησέ Με» των Λευτέρη Παπαδόπουλου-Χρήστου Νικολόπουλου από τον δίσκο «Η Νύχτα Θέλει Έρωτα» (1988), η σειρά του προγράμματος έχει ως βασικό κορμό τα νέα τραγούδια από τον τελευταίο δίσκο της «Η Τρίπλα» με έντονο το λοξό «ρασούλειο» στιχουργικό ύφος αλλά και γνωστές επιτυχίες (όχι πάντως λαϊκές) όπως «Πίστα Από Φώσφορο», «Έχει Πανσέληνο», «Όνειρο Ήτανε» του Αλκίνοου Ιωαννίδη, «Οι Δικοί Μου Ξένοι» κ.α.

Εδώ βέβαια δεν λείπουν οι μεγάλες στιγμές όπως το «Υπάρχουν Άνθρωποι» των Γιάννη Σπανού –Γιάννη Καλαμίτση, το άνοιγμα του δεύτερου μέρους με το θριαμβευτικό και ξεσηκωτικό «Η Βλάχα» από τον περίφημο δίσκο της «Τα τραγούδια της Γης μου» που ξεδιπλώνει τις ερμηνευτικές της ικανότητες αλλά και το «Μανούλα μου» του Χατζιδάκι που πρωτοείπε ο Λάκης Παππάς στο «Παραμύθι Χωρίς Όνομα» αλλά επανεκτέλεσε η ίδια στον δίσκο «Η Χάρις Αλεξίου σε Απρόβλεπτα Τραγούδια» (1987) σε διεύθυνση τότε του μεγάλου συνθέτη.

Παρ’ όλα αυτά βρήκα, την σειρά των τραγουδιών του προγράμματος στον Gazarte, ολίγον ατάκτως και ερριμένη που δεν συγκροτούν μια ενιαία συναισθηματική ροή. Για παράδειγμα μετά το «Για Ένα Τανγκό» ακολουθεί το «Φίλοι μου Χαράματα» ενώ μετά το «Ζήτα μου ό,τι θες», μια slow (και απονευρωμένη) διασκευή του «Πολλές Φορές» του Μανώλη Χιώτη.

Θα ήταν άδικο, να κλείσω το σημείωμά μου χωρίς μια αναφορά στην άρτια ορχήστρα «Nouvelle Sextette» που αποτελείται από τους Θωμά Κωνσταντίνου (που έχει την επιμέλεια των ενορχηστρώσεων και παίζει εκτός από ούτι και κιθάρα, μαντολίνο και λαούτο), Σωτήρη Λεμονίδη, Αλέξανδρο Αρκαδόπουλο, Δημήτρη Τσάκα, Κώστα Κωνσταντίνου, Κώστα Μερετάκη (έξοχα κρουστά). Εδώ, σημειώστε λοιπόν, πως την μεγάλη ερμηνεύτρια συνοδεύουν οι παραπάνω μουσικοί από τον αφρό των ημερών. Σολίστες, για την ακρίβεια, που παίζουν επί σκηνής παραπάνω από είκοσι όργανα. Ένα δεμένο σύνολο που επιδίδεται και σε εμπνευσμένες προσεγγίσεις κλασικών κομματιών, όπως την ευφάνταστη εισαγωγή στο «Όλα Σε Θυμίζουν», η Αλεξίου μάλιστα τόνισε με συγκίνηση στην πρόβα τζενεράλε πως «δεν θα ξεφύγει ποτέ από αυτό το τραγούδι».

Και βέβαια μπορεί να έχει μια δόση υπερβολής η δική της σημείωση πως «όλα αυτά τα χρόνια έχω παίξει με εξαιρετικούς μουσικούς και νόμιζα ότι τα χα δει όλα.. με αυτούς όμως τα ξανάδα..» (αν θυμηθεί κάποιος για παράδειγμα ποιοι έπαιζαν στον εμβληματικό της δίσκο «Τα Τσίλικα» το 1983), αποτυπώνει όμως τη δυναμική της νεότερης γενιάς μουσικών που μεγάλο κομμάτι της εξήχθη από τα μουσικά σχολεία ή και από το ΤΕΙ Παραδοσιακής Μουσικής Άρτας. Και που σήμερα με άνεση συνοδεύει ερμηνευτές του διαμετρήματος μιας Αλεξίου προς όφελος όλων.