[TRASHME] Δεν κρατιέµαι άλλο από την κάψα θα πεθάνω

Και που λες Ευτυχία, ευτυχία δεν βρήκαμε! Κάτι χρόνια που βρήκα – όχι και πάρα πολλά, αρκετά πάντως -,  τα κράτησα να στα εξαπολύσω σήμερα που γιορτάζεις. … Γιατί μήπως βρήκαμε το επίδομα γάμου που ήταν άλλωστε και ο βασικός λόγος πουπαντρεύτηκα; Από την άλλη, αυτό που βρήκα εγώ ανάμεσα σε κάτι αποδείξεις (πενιχρότατες) από το σουπερμάρκετ ήταν η απολεσθείσα πριν από τρία χρόνια στις ακτές του Καστελλόριζου εθνική μου υπερηφάνεια. Ναι παιδί μου, την ανέκτησα σου λέω χάρη στον Βασίλειο. Τον Κωστέτσο βέβαια! Ο οποίος πήγε στην Αγία Σοφία, στην Κωνσταντινούπολη, ντυμένος τσολιάς. Καλά, όταν λέμε τσολιάς, μη φανταστείς και τον Κολοκοτρώνη. Ή φαντάσου πώς θα ήταν ο Κολοκοτρώνης αν δεν τον φώναζαν όπως τον βάφτισαν, Θεόδωρο δηλαδή, αλλά Ντορή. Μην πω Ντιντή και βάλεις με τον νου σου… Δηλαδή ρε Ευτυχία μου, αν έλεγε ένας κομπέρ «Κυρίες και κύριοι, και τώρα ο Ντορής Κολοκοτρώνης» νομίζεις ότι θα έβγαινε ο Γέρος του Μοριά με περικεφαλαία; Με την καμία! Θα έβγαινε όπως μπήκε ο Κωστέτσος στην Αγια-Σοφιά. Με κλος φουστανέλα και γιλέκο που συνδυάζει το γελεκάκι που φοράς με τον κορσέ. Εκεί κάπου ανάμεσα… Να βρε παράδειγμα προς μίμηση, που πηγαίνουμε να συναντήσουμε την τρόικα με τα βρακιά κατεβασμένα. Αντί να πηγαίνουμε με τις φουστανέλες ανεβασμένες Kostetsos’ way. Γιατί μην κοιτάτε την ελαφράδα της αισθητικής. Στην πραγματικότητα είναι βαριά η πιέτα του τσολιά!

Αναρωτιέµαι πώς καταφέρνω και κρατιέµαι

Μανουάλια! Μανουάλια, Ευτυχία μου! Ναι σου λέω, πολλή ατμόσφαιρα! Η Χάρις Αλεξίου τραγουδάει σε μουσική σκηνή και το σκηνογραφικό «κλείσιμο του ματιού» (έτσι δεν το λένε;) είναι το μανουάλι επί σκηνής. Τώρα εσένα δεν σου φαίνεται κάπως παλιό όλο αυτό; Γιατί ως προς το συμβολικό του πράγματος, τον μόνο συμβολισμό που διακρίνω είναι ότι η κυρία Αλεξίου έχει μείνει στην εποχή τού «Δι’ ευχών». Last century! Ως θεατής τώρα, να πω την αλήθεια, δεν χρειαζόταν το μανουάλι για να το καταλάβω… Μπορώ και χωρίς τη βοήθεια του κεριού.

Τετάρτη πώς βαριέµαι

την Πέµπτη δεν κρατιέµαι

Ευτυχία μου, μη με βλέπεις βαρύ κι ασίκικο. Τις έχω τις ευαισθησίες μου. Σε αυτές εδραζόμενος και από αυτές ορμώμενος σου λέω ότι φέτος είναι πολλή μόδα οι κόκκινες γραμμές. Σε παντελονόφουστα, βρακοζώνη, κοντοπαντέλονο και σωβρακοφανέλα. Ναι, τις ρίγες υπαινίσσομαι. Γιατί τις άλλες, η μόνη που τις τράβηξε τελικά ήταν η Νατάσα Θεοδωρίδου. Στην οποία πρέπει να της δώσω τα συγχαρητήριά μου για την προσπάθειά της να ανακάμψουμε από την ύφεση. Τώρα, που δεν δουλεύει, επιδίδεται καθημερινά σε ανελέητο shopping. Τόσες σακούλες που πάει κάθε μέρα στο σπίτι ελπίζω να τις ανακυκλώνει τουλάχιστον.

Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση αλλά τόσα νούμερα συγκεντρωμένα σε έναν μόνο τίτλο γκλόσι περιοδικού, αναφερόμενο στον Ρουβά; «Ο Σάκης φωτογραφίζεται στην πρώτη του βόλτα με τη δεύτερη κόρη του που είναι το τρίτο του παιδί».

Σ’ ένα ίσως κρατιέμαι

και γι’ αυτό δεν σ’ αρνιέμαι

Φτώχεια, Ευτυχία μου! Αλλά μη σε νοιάζει! Καλύτερα έτσι! Χωρίς επιδόματα, με κομμένους μισθούς και με ακόμη περισσότερα χαράτσια. Ουαί και αλίμονο αν γυρίσουμε στις εύρωστες ημέρες. Εγώ μάλιστα, επειδή νοιάζομαι γι’ αυτόν τον βασανισμένο λαό, λέω να το φουσκώσουμε κομματάκι το χρέος για να πρέπει να πληρώσουμε ακόμη περισσότερα. Δεν θα συμμεριστώ εγώ τον καημό και τον φόβο του πολυκαλλιτέχνη Χάρη Ρώμα; Οχι απλώς φοβάται ο άνθρωπος, τρέμει μην ανέβει ο βασικός. Το δήλωσε άλλωστε. «Τρέμω στην ιδέα ότι με την πρώτη μικρή αλλαγή προς μια πιο ευημερούσα κατεύθυνση θα ξαναβγούν στους δρόμους οι βλάχοι με τα Καγέν». Η αλήθεια είναι ότι μου πέφτει λιγάκι ισοπεδωτική η λογική του κυρίου Ρώμα, γιατί κάποιες συνταξιούχες θείες μου έτρεμαν όλο τον χειμώνα από το κρύο χωρις καλοριφέρ.  Αλλά ποιος είμαι εγώ που θα συγκρίνω το δικό τους τρέμουλο με το τρέμουλο του κυρίου Ρώμα;