Τι γράφει τα χαράματα η «κυρία Amazon»;

Είναι 11.00 το πρωί στο Σιάτλ και η Μακένζι Μπέζος, μητέρα τεσσάρων παιδιών, βραβευμένη μυθιστοριογράφος, δισεκατομμυριούχος, φιλάνθρωπος και σύζυγος του πιο ισχυρού «βιβλιοπώλη» στο Ιντερνετ – του Τζεφ Μπέζος, του ανθρώπου πίσω από την ιστοσελίδα www.amazon.com – ετοιμάζεται να φάει για δεύτερη φορά πρωινό.

Λογικό αφού ξυπνάει στις 4.45 το πρωί, αρκετά νωρίτερα από τον πολυάσχολο σύζυγό της, γιατί μόνο τότε μπορεί για λίγες ώρες να απομονωθεί και να γράψει. Αλλωστε παραδέχεται ότι απολαμβάνει να δουλεύει πολύ νωρίς το πρωί πριν ακόμη μιλήσει με οποιονδήποτε. Δηλαδή πριν ο σύζυγος και τα παιδιά της (το μεγαλύτερο είναι 13 χρόνων και το μικρότερο 8) αρχίσουν να φωνάζουν ότι θέλουν το πρωινό τους. «Εκείνη τη στιγμή νιώθω σαν μικρό Χόμπιτ», λέει.

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που κάνουν τη 42χρονη Μπέζος ενδιαφέρουσα γυναίκα ανεξάρτητα από το γεγονός ότι είναι μια μυθιστοριογράφος, παντρεμένη με τον άνθρωπο που πολλοί λογοτέχνες θεωρούν αδυσώπητο εχθρό τους. Είναι πολύ ευγενική – και όχι μόνο μπροστά στους δημοσιογράφους οι οποίοι αναφέροντα συχνά στην άψογη συμπεριφορά της. Ο ίδιος ο Τζεφ Μπέζος μάλιστα έχει περιγράψει τη σύζυγό του ως «πολυμήχανη, έξυπνη, πνευματώδη και… καυτή». Και μπορεί μεν να ισχύει το «Αν δεν παινέσεις το σπίτι σου…», αλλά στην προκειμένη περίπτωση φαίνεται ότι δεν υπερβάλει.

Κομψή, λεπτή, με ανοιχτόχρωμο δέρμα, μοιάζει με αθλήτρια στίβου. Φυσικό, αφού γυμνάζεται συστηματικά. Οταν είναι στο σπίτι συνήθως προτιμά να φοράει απλά μακό και αθλητικά παπούτσια. Κάθε πρωί οδηγεί ένα απλό μικρό βαν και πηγαίνει τα παιδιά στο σχολείο.  Κάτι που κάνουν εκατομμύρια γυναίκες, με τη διαφορά  ότι η Μακένζι και ο άνδρας της έχουν περιουσία που αγγίζει τα 25 δισεκατομμύρια δολάρια.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο μυθιστόρημά της με τίτλο «Traps». Ηρωίδες τέσσερις γυναίκες: μια ηθοποιός που έχει κερδίσει Οσκαρ, μια νεαρή πόρνη, μια πρώην σωματοφύλακας ειδικών δυνάμεων και μια ιδιοκτήτρια χώρου φιλοξενίας αδέσποτων σκύλων στη Νεβάδα. Και οι τέσσερις γυναίκες, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχουν περάσει πολύ δύσκολα. Για τέσσερις ημέρες οι ζωές τους διασταυρώνονται.  Με γρήγορη αφήγηση σαν κινηματογραφικό μοντάζ, είναι αρκετά διαφορετικό από το πρώτο της βιβλίο που είχε τίτλο «The Testing of Luther Albright» και για το οποίο η Μπέζος χρειάστηκε δέκα χρόνια να το ολοκληρώσει. Σε αυτό, για να  αποδώσει την πολυπλοκότητα των οικογενειακών σχέσεων είχε χρησιμοποιήσει ως αναφορά το υδραυλικό σύστημα μιας κατοικίας

Η ιδέα που ενώνει τα δύο βιβλία είναι, όπως λέει η ίδια, ότι  «όλα  τα άσχημα πράγματα που μας συμβαίνουν στη ζωή – τα λάθη μας, οι αδυναμίες, τα ατυχήματα – είναι εκείνα που μας κάνουν να είμαστε ευγνώμονες αργότερα». Είναι μια ιδέα που έχει αντιμετωπίσει με διάφορες μορφές, λέει. «Υπάρχει μια βουδιστική ιστορία σχετικά με έναν αγρότη του οποίου το άλογο το σκάει. Ολοι στο χωριό τού λένε “τι μεγάλη ατυχία!”, εκείνος όμως απαντάει: “Θα δούμε”.Κάποτε το άλογο επιστρέφει και μαζί του φέρνει άλλα δύο άλογα. Τότε όλοι του λένε “τι απίστευτη τύχη!”, εκείνος όμως απαντάει πάλι: “Θα δούμε”. Στη συνέχεια, ο γιος του πέφτει από το άλογο και σπάει το πόδι του και όταν όλοι λένε “τι κακοτυχία!” ο αγρότης και πάλι λέει: “Θα δούμε”. Μετά έρχεται ο στρατός και επιστρατεύει όλους τους αρτιμελείς άνδρες για τον πόλεμο. Ο γιος του, αφού είχε σπάσει το πόδι του, γλιτώνει και δεν πάει. Πάλι όλοι του λένε πόσο τυχερός είναι αλλά και πάλι εκείνος απαντάει: “Θα δούμε”».

Μήπως και η Μπέζος μπορεί να περιγράψει κάποια ατυχία που είχε στη ζωή της; Το σκέφτεται λίγο και τελικά απαντάει: «Νομίζω πως ό,τι μου έχει συμβεί το έχω αφήσει πίσω».