Ποτέ μη λες ποτέ… δεν ξέρεις τι γίνεται

Πριν από έξι χρόνια γνωρίστηκαν σε ένα γυμναστήριο. Εκείνος έπαιζε σκουός, ένα παιχνίδι με ρακέτες, και εκείνη έκανε το συνηθισμένο της πρόγραμμα με βάρη. Αραιά και πού έλεγαν ένα «γεια», ώσπου μια ημέρα ο Βαγγέλης ρώτησε τη Μαρία αν ήθελε να της δείξει πώς παίζεται το σκουός. Εκείνη φυσικά και δέχτηκε, αφού από την αρχή τής άρεσε πολύ. Δεν είχε καταλάβει όμως ότι ο Βαγγέλης τελικά δεν ήταν τόσο ντροπαλός και ήσυχος όσο έδειχνε. Ποτέ μη λες ποτέ, σκέφτηκε η Μαρία και ξεκίνησαν να παίζουν σκουός όλο και πιο συχνά. Οι ημέρες περνούσαν και η Μαρία άρχισε να νιώθει πεταλούδες στο στομάχι της.

Τα αισθήματα ήταν αμοιβαία και μια ημέρα ο Βαγγέλης πρότεινε να αφήσουν τα παιχνίδια και να πάνε για έναν καφέ. Ηταν το πρώτο τους ραντεβού.

Τρεχάτη λοιπόν, η Μαρία μπήκε στο αυτοκίνητο που μόλις πριν από έναν μήνα είχε αγοράσει και έφτασε στο μέρος όπου είχαν δώσει ραντεβού. Σταμάτησε, έβγαλε αλάρμ και άνοιξε το παράθυρο για να μιλήσει στον Βαγγέλη που την περίμενε απέναντι. Εκείνος, αφού της χαμογέλασε, της είπε: «Μπορείς να παρκάρεις εκεί απέναντι». Εκείνη, μόλις τον είδε, το μόνο που πρόλαβε να πει ήταν: «Μισό λεπτό, γιατί θα τρακάρω». Μια που το είπε και μια που το έκανε.

Η Μαρία, όπως πήγε να στρίψει, τράκαρε πάνω σε ένα ακριβό αυτοκίνητο που εκείνη τη στιγμή περνούσε δίπλα της. Ολα έγιναν τόσο γρήγορα, όμως τα δευτερόλεπτα της φάνηκαν σαν να ήταν αιώνας. Μια σκέψη πέρασε από το μυαλό της: «Αυτό που έγινε τώρα δεν ήταν τυχαίο. Αυτόν τον άντρα θα τον παντρευτώ». Δεν σκέφτηκε ούτε αν έπαθε κανείς κάτι, ούτε άκουγε τους άλλους που φώναζαν έξω, ούτε τίποτα. Σκεφτόταν ότι αυτός είναι ο ένας και μοναδικός.

Στη συνέχεια, κατέφθασε το «ιππικό», δηλαδή ο μπαμπάς και ο αδελφός της  για να τακτοποιήσουν τα διαδικαστικά και επί τη ευκαιρία γνώρισαν και τον γαμπρό. «Ο καημένος ο Βαγγέλης, από νωρίς στα βαθιά», λέει η Μαρία χαριτολογώντας. «Τελικά όμως, αφού τελειώσαμε με τα διαδικαστικά, πήγαμε για εκείνον τον καφέ».

Πέρασαν έξι χρόνια μαζί, εύκολα, δύσκολα αλλά και πολύ όμορφα, όπως είναι όλες οι σχέσεις. Με τον Βαγγέλη έχουν πολύ λίγα κοινά. Αυτός ίσως να είναι και ο λόγος που ταιριάζουν τόσο πολύ. Εκείνος είναι χημικός, 32 χρόνων και έχει γεννηθεί στην Οτάβα του Καναδά. Εκείνη είναι αισθητικός, 26 χρόνων και έχει γεννηθεί στη Νέα Υόρκη. Ο Βαγγέλης προτιμά τη χορευτική μουσική, ενώ η Μαρία την πιο χαλαρή και στον ελεύθερό της χρόνο παίζει πιάνο. Εκείνος είναι πιο αθλητικός τύπος και του αρέσει να τρέχει με το ποδήλατο ή να παίζει σκουός.

Μια φορά που έβλεπαν μια πολύ συναισθηματική ταινία, η Μαρία ζούσε τόσο πολύ την υπόθεση που έκλαιγε. Ο Βαγγέλης ήταν δίπλα της με το τηλεκοντρόλ και ανά πέντε λεπτά πατούσε το στοπ και της έδινε χαρτομάντιλα. Εκείνος είχε πέσει κάτω από τα γέλια, ενώ εκείνη συνέχιζε να κλαίει. Είναι μια στιγμή που τη θυμούνται και οι δύο. Μπορεί να μην ταιριάζουν σε κάποια πράγματα, αλλά ο ένας είναι δίπλα στον άλλο για ό,τι χρειαστεί.

Επειτα από μια επίσκεψη στον πνευματικό τους, ο οποίος τους είπε ότι θα ήταν όμορφο να επισφραγίσουν τη σχέση τους με το μυστήριο του γάμου, άρχισαν να σκέφτονται ότι θα έπρεπε να γίνει έτσι.

Ενα συνηθισμένο βράδυ, όπως κάθονταν σε μια πολυθρόνα αγκαλιά, κοιτάχτηκαν και σκέφτηκαν τα λόγια του πνευματικού τους πατέρα και το μόνο που είπαν ήταν «θέλεις» και «θέλω». Αυτή ήταν και η πρόταση γάμου.

Μέσα σε δύο μήνες κανόνισαν να τελεστεί το μυστήριο. Ηθελαν έναν γάμο πολύ απλό. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν το μυστήριο αυτό καθαυτό. Βέβαια, εκείνη την εποχή ήταν και οι δύο άνεργοι και σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να χρεώσουν τους γονείς τους με τα έξοδα του γάμου και της δεξίωσης. Αποφάσισαν να γίνουν όλα όσο πιο απλά και όμορφα.

Η Μαρία παρήγγειλε το νυφικό της μέσω Διαδικτύου, τη νυφική ανθοδέσμη την έφτιαξαν μόνοι τους, οι ίδιοι στόλισαν το αμάξι, τις λαμπάδες και έφτιαξαν τις μπομπονιέρες. Προσκλητήρια δεν χρειάστηκε να τυπώσουν γιατί προτίμησαν να πάρουν τηλέφωνο τους κοντινούς τους ανθρώπους, μιας και ο γάμος ήταν σε στενό οικογενειακό κύκλο. Ζήτησαν από τους δύο παιδικούς τους φίλους να γίνουν κουμπάροι, βρήκαν τον πιο καλό και αγαπημένο τους φωτογράφο, τον Ανδρέα Μαρκάκη, και ήταν έτοιμοι για την εκκλησία.

Ολα πήγαν κατ’ ευχήν Θεού και όπως ακριβώς ήθελαν να είναι ο γάμος τους. Απλός, ρομαντικός και όμορφος. Επειτα πήγαν για φαγητό σε ένα μαγαζί κοντά στην εκκλησία. Χόρεψαν, διασκέδασαν και έτσι τελείωσε μια ξεχωριστή ημέρα, κατά την οποία, απλά, η Μαρία είχε δίπλα της τον άντρα που αγαπάει και μαζί τους είχαν όσους αγαπούν. Μήνα του μέλιτος θα πάνε στη Ρώμη.

«Τελικά είναι μύθος ότι οι υπερπαραγωγές σε έναν γάμο κάνουν τη διαφορά. Ισα ίσα, με τα απλά πράγματα καταλαβαίνεις το νόημα του μυστηρίου», λένε και οι δύο.