Οι άλλες ταινίες

«Stoker». Περίμενα πώς και πώς τούτο το πέρασμα του σκηνοθέτη Παρκ Τσαν Γουκ σε αμερικανικό τερέν. Ο λόγος; Οι ταινίες που σκάρωσε μετά το υπέροχο «Old boy» μου φάνταζαν εκθαμβωτικές αλλά και ανολοκλήρωτες (στα χειρότερά τους δε, πλήρως χαοτικές), οπότε ήλπιζα ότι το στιβαρό χέρι ενός αμερικανού παραγωγού ίσως και να τον υποχρέωνε να βάλει στην άκρη τον ναρκισσισμό του. Από το φιλμ που τελικά προέκυψε (το οποίο άνετα θα μπορούσε και να περάσει ως «πειραγμένο» ριμέικ του χιτσκοκικού «Το χέρι που σκοτώνει»), ο Τσαν Γουκ προκύπτει νικητής, αλλά είναι μια εύκολη μάχη.

Οπου η μικρή Ιντια (Μία Βασικόβσκα) χάνει τον μπαμπά της σε ατύχημα και δέχεται την επίσκεψη ενός θείου (Μάθιου Γκουντ) για τον οποίο δεν είχε ποτέ ακούσει το παραμικρό – δίχως η θρηνούσα μαμά (Νικόλ Κίντμαν) να έχει ιδιαίτερο πρόβλημα. Ελα όμως που ξαφνικά η σκοτεινή φύση τής μόλις 18χρονης κοπέλας αναδύεται, ενώ στο background κεντρικά πρόσωπα του δράματος εξαφανίζονται. Η πλοκή όμως έχει μικρή σημασία εδώ. Οχι επειδή ο Τσαν Γουκ την αγνοεί, αλλά  επειδή είναι… της πλάκας. Οσο στυλ και αν επενδύει σκηνοθετικά ο Κορεάτης, όσο και αν μας γοητεύουν οι μοναδικής εμπνεύσεως εικόνες του, όσο και αν το πρωταγωνιστικό τρίο κάνει ό,τι μπορεί (τα κορίτσια, ειδικά, είναι πέραν πάσης κριτικής), σεναριακά το «Stoker» δεν διαθέτει την παραμικρή νοστιμιά.

«Broken City». Νουάρ αρώματα σε μια «στάνταρ» πλοκή, που όμως προσπαθεί να χειριστεί το επίκαιρο ζήτημα της πολιτικής διαφθοράς. Οπου πρώην αστυνομικός (Μαρκ Γουόλμπεργκ) προσπαθεί να «μαντρώσει» έναν επικίνδυνο, παντοδύναμο και άκρως διεφθαρμένο δήμαρχο (Ράσελ Κρόου). Συμβαίνουν πολλά που περιμένει κανείς να δει σε μια ταινία του ιδιώματος (παγίδες, παρακολουθήσεις, αναμετρήσεις και τα σχετικά), αλλά η μεγαλύτερη απόλαυση που το «Broken City» προσφέρει είναι ο ίδιος ο Κρόου και κάποια σκηνοθετικά κολπάκια εδώ κι εκεί.

Βαθμοί: 4

«Welcome to the Show –
Η μουσική κληρονομιά
του Παύλου Σιδηρόπουλου». Υπάρχουν εμφανείς τεχνικές και αφηγηματικές αδυναμίες στο ντοκιμαντέρ που σκάρωσαν οι Αλέξης Πόνσε και Κώστας Πλιάκος· όμως, από την άλλη, η καταγραφή της καταλυτικής επίδρασης που είχε η μουσική του Σιδηρόπουλου στο ελληνόφωνο ροκ εν γένει, σε συνδυασμό με το πρωτότυπο υλικό που παρουσιάζεται εδώ, αρκούν για να προσθέσουν ένα, έστω μικρό, κεφάλαιο περαιτέρω στο βιβλίο των αξιόλογων μουσικών ταινιών τεκμηρίωσης με ελληνική φωνή (και τι φωνή). Σημειώστε, τέλος, πως οι σκηνοθέτες είχαν τη στήριξη της οικογένειας του καλλιτέχνη.

Βαθμοί: 5

«Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους». «Η Ηλέκτρα, 32 χρονών, ζει στην Αθήνα της κρίσης (…) και βιώνει τη δική της προσωπική κρίση. Ερωτευμένη με έναν πολιτικό κρατούμενο, με σπουδές στο Λονδίνο που δεν έχουν αντίκρισμα, με γονείς από τη γενιά του Πολυτεχνείου που ακόμα περιμένουν να ενωθεί η Αριστερά». Αυτά ξέρω, αυτά σας γράφω, μια και για την ταινία της Κωνσταντίνας Βούλγαρη δεν έγινε δημοσιογραφική προβολή και οι προσπάθειές μου να τη δω απέβησαν άκαρπες.