Η Χιονάτη ταυρομάχος!
Το «Blancanieves», ενα βωβό α λα «The Artist» διαμάντι από την Ισπανία, συγκινεί τα μεγάλα παιδιά, ενώ ο κορεάτης δημιουργός του «Oldboy» σκηνοθετεί τη Νικόλ Κίντμαν στο «Stoker».
Η 25χρονη Μακαρένα Γκαρθιά είναι η υπέροχη Χιονάτη του «Blancanieves»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά «Blancanieves». Στα παραμύθια ο θάνατος των κακών είναι επιβεβλημένος, αλλά οι ήρωες πάντα τον αποφεύγουν. Μόνο οι όμορφες δεν τον γλιτώνουν μερικές φορές, έτσι για να υπάρχει ένα κάποιο δίδαγμα.
Υπάρχουν όμως παραμύθια και παραμύθια. Και τα πιο γνωστά ευρωπαϊκά εξ αυτών τα χρωστάμε στους αδελφούς Γκριμ: σχεδόν όλα καταπιάνονταν με εμπειρίες της παιδικής ηλικίας, διογκωμένες και ελαφρώς παραμορφωμένες.
Αναζητώντας τις ρίζες αυτών των ιστοριών, το Χόλιγουντ επιχειρεί εδώ και λίγα χρόνια μια επαναπροσέγγιση κλασικών μύθων, κάτι απολύτως λογικό: όλα τα love stories έχουν πολυφορεθεί, όλες οι κλασικές χολιγουντιανές επιτυχίες έχουν ξαναγυριστεί με καταστροφικά αποτελέσματα (και ακόμη έχουμε να δούμε πολλά remake μέχρι το τέλος της σεζόν), οπότε τι έχει απομείνει;
Η «Κοκκινοσκουφίτσα», ο «Τζακ και η φασολιά» (το βλέπουμε στις αίθουσες την άλλη εβδομάδα) και η «Χιονάτη» έχουν ήδη καταγραφεί – η δε τελευταία εις διπλούν (μια με την Τζούλια Ρόμπερτς και μια με τη Σαρλίζ Θέρον – στο τελευταίο ετοιμάζουν, λέει, και σίκουελ).
Ολα μαζί όμως εξανεμίζονται μπροστά σ’ αυτό το ασπρόμαυρο, βωβό διαμάντι που έρχεται από την Ισπανία. Που πατά με το ένα πόδι στη Χιονάτη και με το άλλο στη χρυσή εποχή του βωβού κινηματογράφου, έτσι όπως ο τελευταίος ανδρώθηκε τη δεκαετία του 1920, τότε δηλαδή που η μαγεία του γινόταν ακόμα πιστευτή (ξεκινώντας από τον Αϊζενστάιν, περνώντας από τον Τσάπλιν και καταλήγοντας στον Μπουνιουέλ).
Εδώ λοιπόν η Χιονάτη είναι η κόρη ενός ανάπηρου ταυρομάχου, με μια κακιά μητριά που, αντί για καθρέφτη, αφήνεται στα φλας των φωτογράφων – ενώ τους επτά νάνους αντικαθιστούν έξι και μάλιστα ταυρομάχοι (συν μια θεραπαινίδα που ενσαρκώνει ένας νάνος ντυμένος γυναικεία χάριν ισπανικού φιλμικού αναρχισμού).
Και μόνο η αλλαγή του αριθμού προδιαθέτει για δυνατό μελόδραμα. Γιατί αριθμολογικώς το έξι παραπέμπει στην Αρνηση. Και ο σκηνοθέτης Πάμπλο Μπέργκερ αρνείται την παραμυθένια ασφάλεια, ενώ τα δίνει όλα για την ολοκλήρωση ενός καθαρού μελοδράματος που μοιάζει να προέκυψε από το παρενθετικό trend του «The Artist», αλλά δεν θα μπορούσε ν’ απέχει περισσότερο.
Ο λόγος; Εκεί που το «Artist» προσφέρει ρετρό νοσταλγία κοιτώντας με κλεφτή ματιά προς τα πίσω, το «Blancanieves» χρησιμοποιεί όλα τα «όπλα» του μέσου για να το αποθεώσει σε ένα φαντασιακό «εδώ-και-τώρα», χορογραφώντας τις σημάνσεις του σε ρυθμούς φλαμένκο και υπενθυμίζοντάς μας πως το λυτρωτικό δάκρυ του μελοδράματος μερικές φορές είναι πιο καθαρό ακόμη κι από αυτή τη γοητευτική αλήθεια του παραμυθιού.
Βαθμοί: 8
Κορεάτης Χίτσκοκ
«Stoker». Περίμενα πώς και πώς τούτο το πέρασμα του σκηνοθέτη Παρκ Τσαν Γουκ σε αμερικανικό τερέν. Ο λόγος; Οι ταινίες που σκάρωσε μετά το υπέροχο «Old boy» μου φάνταζαν εκθαμβωτικές αλλά και ανολοκλήρωτες (στα χειρότερά τους δε, πλήρως χαοτικές), οπότε ήλπιζα ότι το στιβαρό χέρι ενός αμερικανού παραγωγού ίσως και να τον υποχρέωνε να βάλει στην άκρη τον ναρκισσισμό του. Από το φιλμ που τελικά προέκυψε (το οποίο άνετα θα μπορούσε και να περάσει ως «πειραγμένο» ριμέικ του χιτσκοκικού «Το χέρι που σκοτώνει»), ο Τσαν Γουκ προκύπτει νικητής, αλλά είναι μια εύκολη μάχη.
Οπου η μικρή Ιντια (Μία Βασικόβσκα) χάνει τον μπαμπά της σε ατύχημα και δέχεται την επίσκεψη ενός θείου (Μάθιου Γκουντ) για τον οποίο δεν είχε ποτέ ακούσει το παραμικρό – δίχως η θρηνούσα μαμά (Νικόλ Κίντμαν) να έχει ιδιαίτερο πρόβλημα. Ελα όμως που ξαφνικά η σκοτεινή φύση τής μόλις 18χρονης κοπέλας αναδύεται, ενώ στο background κεντρικά πρόσωπα του δράματος εξαφανίζονται. Η πλοκή όμως έχει μικρή σημασία εδώ. Οχι επειδή ο Τσαν Γουκ την αγνοεί, αλλά επειδή είναι… της πλάκας. Οσο στυλ και αν επενδύει σκηνοθετικά ο Κορεάτης, όσο και αν μας γοητεύουν οι μοναδικής εμπνεύσεως εικόνες του, όσο και αν το πρωταγωνιστικό τρίο κάνει ό,τι μπορεί (τα κορίτσια, ειδικά, είναι πέραν πάσης κριτικής), σεναριακά το «Stoker» δεν διαθέτει την παραμικρή νοστιμιά.
Βαθμοί: 5
Ιστορίες διαφθοράς
«Broken City». Νουάρ αρώματα σε μια «στάνταρ» πλοκή, που όμως προσπαθεί να χειριστεί το επίκαιρο ζήτημα της πολιτικής διαφθοράς. Οπου πρώην αστυνομικός (Μαρκ Γουόλμπεργκ) προσπαθεί να «μαντρώσει» έναν επικίνδυνο, παντοδύναμο και άκρως διεφθαρμένο δήμαρχο (Ράσελ Κρόου). Συμβαίνουν πολλά που περιμένει κανείς να δει σε μια ταινία του ιδιώματος (παγίδες, παρακολουθήσεις, αναμετρήσεις και τα σχετικά), αλλά η μεγαλύτερη απόλαυση που το «Broken City» προσφέρει είναι ο ίδιος ο Κρόου και κάποια σκηνοθετικά κολπάκια εδώ κι εκεί.
Βαθμοί: 4
Για τον Παύλο
«Welcome to the Show – Η μουσική κληρονομιά του Παύλου Σιδηρόπουλου». Υπάρχουν εμφανείς τεχνικές και αφηγηματικές αδυναμίες στο ντοκιμαντέρ που σκάρωσαν οι Αλέξης Πόνσε και Κώστας Πλιάκος· όμως, από την άλλη, η καταγραφή της καταλυτικής επίδρασης που είχε η μουσική του Σιδηρόπουλου στο ελληνόφωνο ροκ εν γένει, σε συνδυασμό με το πρωτότυπο υλικό που παρουσιάζεται εδώ, αρκούν για να προσθέσουν ένα, έστω μικρό, κεφάλαιο περαιτέρω στο βιβλίο των αξιόλογων μουσικών ταινιών τεκμηρίωσης με ελληνική φωνή (και τι φωνή). Σημειώστε, τέλος, πως οι σκηνοθέτες είχαν τη στήριξη της οικογένειας του καλλιτέχνη.
Βαθμοί: 5
Ερωτηματικό
«Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους». «Η Ηλέκτρα, 32 χρονών, ζει στην Αθήνα της κρίσης (…) και βιώνει τη δική της προσωπική κρίση. Ερωτευμένη με έναν πολιτικό κρατούμενο, με σπουδές στο Λονδίνο που δεν έχουν αντίκρισμα, με γονείς από τη γενιά του Πολυτεχνείου που ακόμα περιμένουν να ενωθεί η Αριστερά». Αυτά ξέρω, αυτά σας γράφω, μια και για την ταινία της Κωνσταντίνας Βούλγαρη δεν έγινε δημοσιογραφική προβολή και οι προσπάθειές μου να τη δω απέβησαν άκαρπες.
Google news
