Αλμοδόβαρ: «Η Ισπανία της κρίσης είναι ένα αεροπλάνο με βλάβη που προσπαθεί να προσγειωθεί»

Η τελευταία ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ, η οποία στις ελληνικές αίθουσες προβάλλεται με τον τίτλο «Δεν κρατιέμαι», είναι μία σεξοκωμωδία που ο ισπανός σκηνοθέτης θεωρεί ότι αποτελεί μία αλληγορία για τη χώρα του.

«Στην Ισπανία» λέει, «υπάρχουν 17 αεροδρόμια-φαντάσματα. Είναι το αποτέλεσμα της μεγαλομανίας της πολιτικής και των κακών τραπεζικών χειρισμών που καταστρέφουν τη χώρα. Κάναμε γυρίσματα σε ένα από αυτά τα άδεια αεροδρόμια. Και τότε κατάλαβα ότι η ταινία θα μπορούσε να λειτουργήσει αλληγορικά για την Ισπανία. Οπως το αεροπλάνο πετά με βλάβη στο σύστημα προσγείωσης και κάνει βόλτες στον αέρα χωρίς να γνωρίζει πότε ή πού θα προσγειωθεί, έτσι και η χώρα αναζητά έναν διάδρομο προσγείωσης. Υπάρχει όμως στην πραγματικότητα τέτοιος χώρος; Ή πιλότος μέσα στο αεροπλάνο;».

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ αναρωτιέται, αλλά ταυτόχρονα δηλώνει στην εφημερίδα «Λε Μοντ» ότι παραμένει αισιόδοξος και δεν χρησιμοποίησε τη λέξη «κρίση» πουθενά μέσα στην ταινία, για να την ξορκίσει παραλείποντάς την.

Ωστόσο οι χαρακτήρες και τα δρώμενα στον θάλαμο του αεροσκάφους που βρίσκεται εν πτήσει παραπέμπουν στις σύγχρονες καταστάσεις που βιώνει η Ισπανία, με τη σουρεαλιστική δόση υπερβολής του Αλμοδόβαρ.

«Ενας επιβάτης τηλεφωνεί στη φίλη του που αποπειράται να αυτοκτονήσει. Γυρίσαμε αυτή τη σκηνή σε μία γέφυρα της Μαδρίτης, στο σημείο μάλιστα όπου τελευταία πολλοί άνθρωποι έχουν πηδήξει στο κενό. Εξάλλου,α η αίσθηση των εγκλωβισμένων επιβατών τούς κάνει να αλληλοφαγώνονται και να έρχονται αντιμέτωποι με τις φοβίες τους. Οπως συμβαίνει και στον “Εξολοθρευτή Αγγελο” του Λουίς Μπουνιουέλ», εξηγεί ο σκηνοθέτης τού «Δεν κρατιέμαι».

Και σαν να μην έφτανε η απόφαση των πιλότων να δώσουν αγχολυτικά στους επιβάτες της οικονομικής θέσης για να αποκοιμηθούν και να μην αντιδράσουν, μία επιβάτις της πρώτης θέσης αποφασίζει να χάσει την παρθενία της βιάζοντας έναν κοιμισμένο επιβάτη της οικονομικής θέσης. Ο αλμοδοβαρικός συμβολισμός στο έπακρο.

«Το αεροπλάνο λειτουργεί σαν μία παρένθεση μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Οι οθόνες στην καμπίνα είναι μαύρες, τα κινητά τηλέφωνα απενεργοποιημένα κι έτσι οι επιβάτες είναι αποκομμένοι. Αυτή η μεταβατική φάση δεν είναι παθητική. Θεωρώ ότι λειτουργεί ως χώρος αναμονής για να περάσεις στη δράση. Αλλωστε όταν βρίσκομαι στο αεροπλάνο γράφω καλύτερα, επειδή μπορώ και συγκεντρώνομαι. Πολλές από τις ταινίες μου γεννήθηκαν στον αέρα».