e-mail

Η αβελτηρία έναν ντουβρουτζά τον προκαλεί

Αγαπητή μας Φοίβη.

Μας λέει ο αναγνώστης σου Νικ. Κασνακίδης «Στην Ανατολία δεν έγινε κανένα “καθάρισμα”, το ξέρω από την οικογένειά μου»!

Δεν φέρνεις σαν απόδειξη αυτά που ξέρεις από μόνο μία οικογένεια και μάλιστα μόνο τη δική σου, για να αθωώσεις ή να καταδικάσεις έναν λαό εκατομμυρίων ανθρώπων.

Πρέπει να είσαι πλήρως αβέλτερος όταν σκέπτεσαι με τον τρόπο αυτό.

Και επειδή έμαθαν οι Τούρκοι ότι «οι Αρμένιοι ετοίμαζαν επανάσταση» ο αβελτερότατος Κασνακίδης τούς δικαιολογεί για την επίσημα διατεταγμένη εξόντωση των Αρμενίων: Ετοίμαζαν επανάσταση, λίγο είναι;

Για να παραστήσει όμως και τον ανιδιοτελή, μας λέει και για τα: «βγαλμένα μάτια σε γκαζοτενεκέδες που έδειχναν τα δουλικά του Σκόμπι…».

Επειδή όμως η γνώση της αγγλικής είναι ένδειξη μεγάλης ευφυΐας, υπογράφει πάντα τις επιστολές του με το «Very affectionately yours», αρχίζοντας με το «Dearest Phoebe»!

Πολύ σπουδαίος λοιπόν και εγώ τον αποκαλώ αβέλτερο…

Δεν γνωρίζει όμως ότι το 1/3 των κατοίκων της σημερινής Τουρκίας είναι Κούρδοι, οι οποίοι καταπιέζονται και συνεχώς εξεγείρονται!

Αλλά 1/3 είναι άλλες εθνότητες, που και αυτές καταπιέζονται, αλλά δεν τολμούν να μιλήσουν. «Πρέπει να εγκαθιδρύσουμε μια νέα δημοκρατία που να είναι στην ίδια γραμμή με τον νέο κόσμο και τη νέα Μέση Ανατολή. Το κουρδικό ζήτημα μπορεί να λυθεί μόνο με τον πλήρη εκδημοκρατισμό της Τουρκίας. Αν αυτό δεν συμβεί θα καταλήξουμε όπως το Ιράκ ή η Συρία» δήλωσε προς ημερών ο ηγέτης του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ) Αμπντουλάχ Οτζαλάν, που είναι στη φυλακή από το 1999.

Οχι απλώς αβέλτερος ο Νικ. Κασνακίδης αλλά αβελτερότατος.

Και μάθε, αγαπητή μου Φοίβη, ότι σου γράφω με το χέρι, χωρίς πρόχειρο, αν και είμαι 90, που θα το διαπιστώσεις από το αντίγραφο της άδειας οδήγησης.

Ο γραμματέας των αντιστασιακών Σύρου και Νήσου Αιγαίου, που ονομάστηκε «Κουστό της Ελλάδας».
Λεωνίδας, του ήρωα παπά Γεωργίου

Δεν ξέρω τι προκαλεί σε εσάς, αγαπητέ Λεωνίδα, αλλά προσωπικώς η αβελτηρία (και διόλου τα συνώνυμά της παραδρομή, αβλεψία κ.λπ.) μου προκαλεί ανατριχίλες και ως λέξη και ως έννοια – γκούζμπαμπς που λέμε και νεοελληνιστί. Σε συνδυασμό δε με την αγχίνοια μπορεί να μου προκαλέσει και ντίζινες (επίσης νεοελληνιστί). Ζαλάδα, πώς το λένε. Οταν δε η αβελτηρία έχει εκτός από τον φίλτατο Νικ. και κάτι σε Σουλεϊμάν, σε Φατμαγκιούλ, σε Τούρκο ε, εκεί μιλάμε για παραλήρημα (επιπέδου «Αλ τσαντίρ», δηλαδή). Το παραλήρημα της Ιστορίας που έχουμε βαλθεί, άσχετοι και μη επιστήμονες άνθρωποι όντες, να το λύσουμε με δυο – τρεις επιστολίτσες…

«Αντίς να μαραζώνουμε σαν τον κομμένο δυόσμο…»

Αγαπητή κ. Φοίβη.

Διάβασα με ενδιαφέρον και συγκίνηση την επιστολή της κ. Ελένης Παλαιτσάκη (14/3) και την απεγνωσμένη φωνή της για την ανεργία και αναρωτιέμαι αν σκέφτηκε ποτέ να δώσει λύση στο πρόβλημα πηγαίνοντας να ζήσει στην επαρχεία. Αφού και ο άνδρας της πρακτικά δεν πληρώνεται, γιατί δεν πάνε να ζήσουν σε ένα χωριό; Μπορεί πριν από 50 χρόνια οι πόλεις να ήταν ελκυστικές για όλους μας και το όνειρό μας να ήταν να αγοράσουμε ένα διαμέρισμα, όμως τώρα οι εποχές άλλαξαν και οι πόλεις δεν μπορούν να θρέψουν τον κόσμο. Μέχρι πότε θα ψάχνει για δουλειά ζώντας στην αβεβαιότητα;
Αν πάει σε χωριό, θα μπορέσει: α) Να νοικιάσει σπίτι με κήπο και να καλλιεργεί κηπευτικά έχοντας παράλληλα μερικά πουλερικά που σιγά σιγά θα της εξασφαλίσουν μέρος της καθημερινής τροφής. 2) Ο σύζυγός της όλο και κάποια μεροκάματα θα μπορεί να κάνει, αρκεί να το θέλει. 3) Οι αγροτικές εργασίες δεν είναι πλέον εξοντωτικές γιατί υπάρχουν μηχανήματα και 4) τα χωριά σήμερα έχουν κοινωνική ζωή με συλλόγους, διασκέδαση κ.λπ. και δεν νιώθει κάποιος μόνος και λησμονημένος.
Εγώ μεγάλο μέρος του χρόνου μου το περνάω στη Δυτική Ελλάδα και βλέπω ότι οι συγγενείς μου, αν και μεγάλοι στην ηλικία, τα φέρνουν σχετικά καλά βόλτα και δεν τους λείπει τίποτα. Καλλιεργούν μικρά κομμάτια γης, φροντίζουν λίγα οικόσιτα ζώα και δεν αναγκάζονται να τα αγοράζουν όλα. Με αποτέλεσμα να έχουν ψυχική ηρεμία και καλή υγεία (στο μέτρο του δυνατού).

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
Θεόδωρος Ζολώτας

Οσο κι αν δεν είναι το πιο εύκολο να ξεσπιτωθεί κάποιος, να αφήσει ό,τι έχει και να αλλάξει ζωή – ή να γενεί Θαλασσοπόρος, κατά Κώστα Ουράνη – αγαπητέ Θεόδωρε, αρκεί η ελπίδα. Σαν αυτήν που πλασάρει με «Τραγούδια της ελπίδας» ο Παντελής Θαλασσινός, μελοποιώντας και Ουράνη: «Ας σβήσει η νέα μας ορμή (σαν βήματα στον άμμο / από το κύμα) την παλιάν, ασάλευτη ζωή μας! / Σημαία υψώστε την ψυχή στο πιο αψηλό κατάρτι: / δεν είναι αλήθεια ότι ήρθαμε αργά στην εποχή μας! / Μπορούμε ακόμα μια ζωή να ζήσουμε καινούρια, / αντίς να μαραζώνουμε σαν τον κομμένο δυόσμο: / φτάνει να κάνουμε πανιά σαν τους Θαλασσοπόρους / που, μια πατρίδα αφήνοντας, έβρισκαν έναν κόσμο!»