Ξεφυλλίζοντας τα όνειρα μου…

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ
Το χάρισμα του να υπάρχεις παντού, αναμφισβήτητα είναι ένα από τα προνόμια του Έλληνα. Είναι τόσο περίεργο και τόσο εντυπωσιακό! Όπου κι αν ψάξεις-εκτός Ελλάδας- θα βρεις κάπου σχεδόν πάντα κι ένα ελληνικό όνομα. Για παράδειγμα, προχθές κοίταζα τους τίτλους μιας ξένης ταινίας. Και για άλλη μια φορά ανάμεσα στους συντελεστές, ανακάλυψα κι έναν «δικό μας».

ΛΗΘΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
Το σύνδρομο του Οδυσσέα ζει στο DNA μας . Είναι πολλοί αυτοί που ξεκίνησαν το ταξίδι για την Τροία. Συχνά βέβαια ξέχναγαν την Ιθάκη. Η Πηνελόπη πέθανε περιμένοντας. Τους «άρπαξε» η Κίρκη. Έμειναν στο νησί της και μεγαλούργησαν.

Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ
Αντίθετα, εγώ, ο δαιμόνιος της Ευρώπης, όσο περιορίζομαι εντός των τειχών τόσο περισσότερο μαλθακός γίνομαι. Και έτσι εύκολα αρχίζω να κατρακυλώ στο βόλεμα. Χωρίς ανησυχία, χωρίς τόλμη και χωρίς έμπνευση. Τρέχω για να τρυπώσω στην σιγουριά του Δημοσίου, γεμίζω τον τόπο με κομμωτήρια, φούρνους, τοστάδικα και φαρμακεία. Αρνούμαι να αλλάξω σοδειά στο χωράφι μου. Να πάρω το ρίσκο να δημιουργήσω. Κάτι πρωτοποριακό. Κάτι καινούριο.

Η ΚΡΙΣΗ
Και όταν έρθει η κρίση ,απλώς αρχίζω το «σιχτίρ». Την ίδια στιγμή κυνηγάω το τζόκερ αφού με έπεισαν πως είναι η μόνη ελπίδα μου, τρέχω να αγοράσω εφημερίδες που μοιράζουν πεντοχίλιαρα και τρόφιμα από τα σούπερ μάρκετ, ενίοτε αγανακτώ στην πλατεία Συντάγματος με τον καφέ στο χέρι, παίρνω στα ραδιόφωνα και καταγγέλλω τα Μνημόνια, και τέλος λουφάζω στον καναπέ με την θηλιά της ανεργίας στο ταβάνι μου.

…κι αποκοιμήθηκα,
ωραίος σαν τύπος, σαν πολίτης, σαν ψηφοφόρος, σαν πεινασμένος…Σαν ψωροέλληνας . Με αρχαία ιστορία. Και σκουριασμένο μέλλον