e-mail

Μια παρέλαση την ημέρα, τον γιατρό τον κάνει πέρα

Προς Φοίβη Αθηναίου,

Οπως κάθε χρόνο παραμονές εθνικών εορτών, οι γνωμοδότες του ωμού ρεαλισμού θα βγουν με κοινό σύνθημα: «Κάτω οι παρελάσεις» – «Κάτω οι παράτες», επί το λαϊκότερον.

Ευτυχώς, μέσα στο αντιφατικό κήρυγμα υπερμάχων «του ορθού Λόγου» αναφάνηκε η πρόσφατη υποστηρικτική δημοσίευση του Ηλία Μόσιαλου «Περί εθνικών επετείων και παρελάσεων», ως μια ευκαιρία «… να θυμηθούμε για ποιες αξίες έπεσαν ηρωικά όσοι έπεσαν».  

Πριν από αιώνες, ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Θεοδόσιος κατάργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Παλεύω – παλεύεις – παλεύουμε, τρέχω – τρέχεις – τρέχουμε, τι πρακτικό νόημα έχουν – πάντα κατά τον αυτοκράτορα – αυτές οι ανώφελες ολυμπιακές επιδόσεις;

Στη σύγχρονη αντιστοιχία, ίσως κάποιοι δεν θα απείχαν πολύ από τις αντιλήψεις του, κυρίως οι υπέρμαχοι του εκτοπισμού των παρελάσεων και των «ηλιθίων πατριωτικών ποιημάτων» (εν τούτοις, τα πλείστα από εκείνα γράφτηκαν από καταξιωμένους ποιητές).

Ηδη, πριν από χρόνια, η αρχή της κατάργησης θεμελιώθηκε με τις τόσο προσφιλείς στους μαθητές γυμναστικές επιδείξεις. Και η γκρίνια συνεχίζεται: Να σταματήσουν οι παρελάσεις. Ολες οι παρελάσεις είναι παράτες περισσότερο (πάντα γι’ αυτούς) γραφικές, ακόμη και οι αθλητικές… Αλλά για τις τελευταίες κανείς δεν διαμαρτύρεται, ασφαλώς από τον φόβο του λαού.

Και εγώ, μεταφέροντας τη φιλοσοφία των «επαϊόντων», θα προχωρούσα και σε άλλες εισηγήσεις: Εξω οι λιτανείες του Επιταφίου, έξω οι αστείες ορκωμοσίες κάθε νέας Βουλής ή ομάδας βουλευτών, έξω οι ορκωμοσίες των νέων πτυχιούχων!

Εξω και οι ανούσιες εικόνες και «μύθοι» αγωνιστών της Επανάστασης του ’21, κατά το πρότυπο του βιβλίου της Ιστορίας. Εξω η τιμητική φρουρά του Αγνώστου Στρατιώτου από την Πλατεία Συντάγματος _ αυτή κι αν είναι εικονική και αγγαρεία, πάντα κατά τους επικριτές. Και πόσα άλλα…

Κι όμως, ποιος από αυτούς τους διώκτες τόλμησε να απαγκιστρωθεί από τη φθηνή επιφυλλιδογραφία – περισσότερο πιεστική από την «αγγαρεία» των παρελάσεων; Διότι αν απαγκιστρωθεί και ζυγώσει την καρδιά του λαού που στέκεται όρθιος στο πεζοδρόμιο για να καμαρώσει την παρελαύνουσα νεολαία, σχολική ή και στρατιωτική, άλλα μηνύματα θα λάβει από τους παλμούς της:

– Οχι, ήλθαμε εδώ να συμμετάσχουμε σε μια εθνική ψυχική αναγέννηση, να παρασταθούμε στη λεβεντιά της πολυβασανισμένης πατρίδας μας.

– Οχι, ούτε μαμμόθρεφτα σχολιαρόπαιδα είμαστε ούτε καταναγκασμένοι στρατιώτες ούτε «επιστρατευμένοι» γυμναστές.

– Οχι, είμαστε ο λαός και θυμόμαστε τη σχολική μας διάπλαση, τότε που την πιο όμορφη, την πιο ελκυστική ιστορική μας παιδεία αντλήσαμε από τις σημαίες των παρελάσεων, από τις καταθέσεις στεφανιών και από την ανάκληση στη μνήμη ονομάτων ιερών, όπως του Ρήγα, του Διάκου, του Καραϊσκάκη.

– Οχι, μέσα από τα «ηλίθια πατριωτικά ποιήματα» του Παλαμά, του Βαλαωρίτη και του Σολωμού διδαχθήκαμε πολύ περισσότερα από όσα η στενοκέφαλη, καταπιεστική σχολική αίθουσα στοίβαζε στο εφηβικό μας μυαλό…

Δεν θέλουμε λοιπόν καμιά παραίνεση, ούτε θετική ούτε αρνητική. Αρκεί
το δικό μας ψυχικό σθένος, τόσο καταπιεσμένο από τη σύγχρονη τρόικα…                                                                                  Ιωάννης Κάνδυλας, Αθήνα

Περισσότερο απ’ όλα, αγαπητέ Ιωάννη, θα είμαστε – η στήλη και ίσως και οι αναγνώστες – ευγνώμονες διότι μας βρήκατε έναν τρόπο αποφόρτισης από την καταπίεση (και του ψυχικού μας σθένους) από την τρόικα, που τα έχει στυλώσει και θέλει να κατασπαράξει μισθωτούς και συνταξιούχους με θαυμαστή μικρόνοια. Αν είναι έτσι να αποπιεστούμε, να παρελαύνουμε κάθε ημέρα. Ολούθε. Να φωνάζουμε τα ονόματα του Ρήγα, του Διάκου (έστω και σουβλισμένου)… Να βροντοφωνάζουμε εκείνο του Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη. Αφού μας υπόσχεστε ότι θα βρούμε νόημα σε όλα αυτά, βουρ (συγγνώμη για την τουρκικής γλωσσικής προέλευσης παραίνεση)!

Η γραφή μετά
το «Ο σκύλος
μου είναι γκέι»

Αγαπητή κυρία, καλησπέρα.

Επιτρέψτε μου να σας αφιερώσω ένα μεγαλειώδες κείμενο: «Είχε όσα λεφτά ήθελε, είχε δύο ψηλά πόδια, είχε ένα πανέμορφο κεφάλι γεμάτο από όλες τις γνώσεις, είχε το μαγικό του βιολί, όμως, για πρώτη φορά στην άθλια και μίζερη ζωή του, ένιωθε να τον καταπίνει το κενό μιας απέραντης δυστυχίας».

Είναι ένα απόσπασμα από το μεγαλειώδες, αιματηρό νέο μυθιστόρημα του Νίκου Καρβέλα, του κυρίου «Είναι γάτα, είναι γάτα, ο κοντός με την γραβάτα». Ενα πόνημα στο οποίο το χασίς πουλιέται στα μπακάλικα και το καλύτερο θέατρο λέγεται «Σκουπίδια» (προφανώς δεν ανεβάζουν εκεί τους «Δαίμονές» του) και όπου ένα ιπτάμενο, σαρκοβόρο δέντρο φορτίζει τις μπαταρίες του καταβροχθίζοντας ανθρώπινα χέρια.

Επειδή δεν είδα να το σχολιάζετε, είπα να σας το αφιερώσω.

Με εκτίμηση Στέργιος Αναγνώστου, Ναύπλιο

Να υποθέσω ότι μιλάτε, αγαπητέ Στέργιε, για τον «εθνικό» μουσουργό και ποιητή που έχει κάνει την τιμή στην ανθρωπότητα να της παραδώσει το φιλοσοφικό δοκίμιο «Πιστεύω», στο οποίο εδήλωνε απερίφραστα: «Αισθάνομαι εντελώς απροσδιόριστα, ασυνείδητα σχεδόν, την ανάγκη-υποχρέωση να εκθέσω όλα αυτά που χρόνια τώρα λαξεύουν σιγά σιγά το φαινομενικά ακατέργαστο μάρμαρο του είναι μου». Και αναφωνούσε τραγουδιστικώς «Ο σκύλος μου είναι γκέι / Και για μένα μόνο κλαίει»…