e-mail

Πώς φτάνει ο μισθός ώς τη φυλακή, άραγε;

Αγαπητή Φοίβη

Φαίνεται πως η «πανίσκη» του δημόσιου τομέα περιλαμβάνει μόνο σπάνια και προστατευόμενα είδη. Αλλιώς πώς να εξηγηθεί η φανατική σχεδόν εμμονή στη συνέχιση της φροντίδας και περίθαλψής τους;
Εκατοντάδες άχρηστοι και χωρίς αντικείμενο οργανισμοί και περιττές υπηρεσίες στο Δημόσιο και τους ΟΤΑ εξακολουθούν να υφίστανται, με τους διορισμένους στις θέσεις τους. Δεκάδες χιλιάδες επίορκοι αμείβονται κανονικά. Ακόμη και με βαριές κατηγορίες προφυλακισμένοι εξακολουθούν να παίρνουν τον μισθό τους στη φυλακή.

Διάβαζα πως δέκα χιλιάδες είναι αυτοί που, επικαλούμενοι ψυχολογικά προβλήματα, δεν πάνε καν στη δουλειά ενώ πληρώνονται κανονικά. Και εσείς όμως έχετε τα νεύρα σας από οκτώ χρονών αλλά ουδέποτε καταφέρατε να μην πηγαίνετε στη δουλειά και να πληρώνεστε. Πού τέτοιες χάρες!
Την ίδια ώρα, στην αρένα του ιδιωτικού τομέα ένα έως δύο εκατομμύρια άνθρωποι (υπάλληλοι και αυτοαπασχολούμενοι) έχουν μείνει χωρίς δουλειά και εισόδημα τα δύο – τρία τελευταία χρόνια.
Παρά ταύτα, προκαλεί τρόμο ακόμη και η απλή αναφορά για απόλυση δημοσίου υπαλλήλου. Κάποια στιγμή εφηύραν ως λύση την εφεδρεία.
Να κάτσουν σπίτια τους οι πλεονάζοντες και να πληρώνονται. Αλλά σκέφθηκαν μήπως πλήξουν από ανία και την εγκατέλειψαν. Τώρα έχουμε νέο επινόημα, την κινητικότητα. Προφανώς βόλτα από υπηρεσία σε υπηρεσία για να παίρνουν τον αέρα τους. Δηλαδή πορφυρογέννητοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι υπόλοιποι Ελληνες εξώγαμα; Τι διαχωρισμός είναι αυτός; Ακόμη και ο θεωρούμενος σοβαρός πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ έφτασε να πει πως όσοι μιλούν για απολύσεις στο Δημόσιο διακατέχονται από δογματική ιδεοληψία.

Το να απαλλαγεί το τεράστιο, σπάταλο και αναποτελεσματικό Δημόσιο από ό,τι άχρηστο, περιττό και διεφθαρμένο το επιβαρύνει είναι δογματική ιδεοληψία; Φοβούμαι πως ο εξωφρενισμός έχει δώσει πλέον τη θέση του στην παράνοια. Ας μη μας βαυκαλίζουν όμως πως με το τέρας ανέγγιχτο θα έλθει ανάκαμψη και ανάπτυξη κάποια στιγμή και τα δεινά μας θα τελειώσουν. Με τον Λεβιάθαν ζωντανό αυτό δεν γίνεται. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να το καταλάβει. Και ένας αυτοδίδακτος, ημιμαθής το αντιλαμβάνεται.
Ασχετο. Με εκπλήσσει και με καταθλίβει ο φιλοτουρκικός λήρος επιστολογράφου σας. Τι μείγμα τουρκολατρίας και μισελληνισμού! Σιγά σιγά θα μας πει πως Ελληνες και Αρμένιοι πρέπει να καταδικαστούν για γενοκτονία των Σελτζούκων. Και πως η ελληνική γραμματεία και γλώσσα είναι δάνειο της τουρκικής. Μήπως και τον Ομηρο πρέπει να τον λέμε Ομέρ;

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, πάντοτε με εκτίμηση,
Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη

Οι καλύτεροι του ευρωβόρου κι απείραχτου και εν πολλοίς – ουχί, βεβαίως, εν συνόλω – αντιπαραγωγικού Δημοσίου, αγαπητέ Νίκο, είναι εκείνοι οι δύο δημόσιοι υπάλληλοι που καταδικάστηκαν – έστω και σε πρώτο βαθμό – και φυλακίστηκαν για τη δολοφονία δημάρχου στο Παγγαίο και εξακολουθούν να πληρώνονται κανονικότατα. Τόσο υπεράνω ο ελεγκτικός μηχανισμός του Δημοσίου μας! Αλλά, για την ιστορία, ας αναρωτηθούμε με το χέρι στην καρδιά και πόσοι δηλώνουν πως έχουν (προφανώς) βαρύτατα και ανίατα ψυχολογικά προβλήματα και δεν πηγαίνουν καν στη δουλειά τους, εισπράττοντας τους ενίοτε παχυλούς μισθούς τους στο σπίτι, χρόοοονια τώρα.

Ας βάλουμε «δάκρυα για ενόρκους»

Αγαπητή Φοίβη,

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον την εξέλιξη της Γλυφάδας από το 2005. Σίγουρα πολλά πρέπει να γίνουν και πολλά πρέπει να βελτιωθούν σε αυτόν τον Δήμο. Για να κάνουμε κάποια αντικειμενική κριτική για τις επιδόσεις της τωρινής δημοτικής αρχής είναι απαραίτητο να έχουμε και ένα σημείο αναφοράς ή σύγκρισης. Σε σχέση με τις δύο προηγούμενες είναι πάρα πολύ καλύτερη. Από ό,τι βλέπω πραγματοποιεί τα περισσότερα έργα που είχε υποσχεθεί. Αυτή η βελτίωση σε σχέση με το παρελθόν δεν φάνηκε στην επιστολή που διάβασα στη στήλη σας.

Σχετικά με το νεκροταφείο δεν καταλαβαίνω γιατί είναι κακό να είναι στο βουνό που βρίσκεται βορείως της Ανω Γλυφάδας. Υπάρχει μια μερίδα κατοίκων που αντιδρά, αλλά δεν άκουσα καμιά λογική εξήγηση γιατί δεν θέλουν το νεκροταφείο εκεί. Για την ενημέρωσή σας, η Γλυφάδα είναι πρακτικά χωρίς νεκροταφείο και δεν υπάρχει χώρος για κάτι τέτοιο εντός των ορίων του δήμου.

Πέτρος Βέργουλας

Να τον υπερασπίσουμε λοιπόν αναφανδόν τον δήμο, αγαπητέ Πέτρο. Αδιακρίτως και αυτοδικαίως. Να υπερασπίσουμε και την κατασκευή νεκροταφείων σε δασικές εκτάσεις, εφόσον δεν χωρούν στον δήμο. Να υπερασπίσουμε και τα καλαθάκια – εικαστικές παρεμβάσεις. Και έπειτα ας άδωμεν όλοι, ομού, με τη Ρένα Ντάλμα: «Από την πρώτη που σου είπανε ψευτιά/ ξέχασες όλη την αγάπη και τους όρκους/ κι αφού δεν έχω υπεράσπιση καμιά/ τα δάκρυά μου θα σου φέρω για ενόρκους».