ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Οι ευθύνες των Ελλήνων

Αλέξανδρος Γ. Παπαδόπουλος

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Για κάποια πράγματα δεν φταίνε οι ξένοι, τα μεγάλα συμφέροντα και οι παγκόσμιες συνωμοσίες… Δεν φταίνε που σβήνουμε τη γόπα από το τσιγάρο στην άμμο της παραλίας στην οποία κάνουμε μπάνιο. Δεν φταίνε που μετακινούμε τον σκουπιδοτενεκέ ο ένας μπροστά στην πολυκατοικία του άλλου. Δεν φταίνε που όταν ρωτάς «πόσο κάνει αυτό;», η απάντηση που παίρνεις είναι «με ή χωρίς ΦΠΑ;». Δεν φταίνε που χρειαζόμαστε αντικαπνιστικό νόμο για να σεβαστούμε τον διπλανό μας. Δεν φταίνε που στο ελληνικό μετρό δεν βλέπεις κανέναν να διαβάζει βιβλίο, ενώ στα ξένα μετρό δεν βλέπεις κανέναν ΝΑ ΜΗ διαβάζει βιβλίο.

Δεν φταίνε που στις πολυκατοικίες είναι όλοι τόσο τσακωμένοι μεταξύ τους ώστε προσπαθούν να αποφύγουν να συναντηθούν στο ασανσέρ. Δεν φταίνε που λες σε κάποιον «καλημέρα» και για απάντηση παίρνεις ένα μουγκρητό, κι αυτό με το ζόρι. Δεν φταίνε που πάμε και κολλάμε το δικό μας ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ πάνω από το ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ του άλλου. Δεν φταίνε που ακόμα θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν γιατροί, δικηγόροι ή αρχιτέκτονες. Δεν φταίνε που τα σπίτια σκαρφαλώνουν στα βουνά, τόσο στις πλούσιες (Βούλα) όσο και στις φτωχές συνοικίες (Πετρούπολη).

Δεν φταίνε που στα θέατρα οι θεατές είναι λιγότεροι από τον θίασο (πλην Δελφιναρίου που γίνεται το αδιαχώρητο). Δεν φταίνε που στα μπαρ δεν παραγγέλνουμε ούζο αλλά σαμπούκα (δηλαδή ιταλικό ούζο). Δεν φταίνε που είμαστε ο πιο παχύσαρκος λαός στην Ευρώπη. Δεν φταίνε που μετράμε τον ανδρισμό με το πόσες μπίρες αντέχουμε να πιούμε, πόσο γρήγορα πάει το αυτοκίνητό μας και με το πόσες γυναίκες έχουμε.

Και στο κάτω κάτω δεν φταίνε αυτοί που, ενώ ξεκίνησαν όντας πάνω στα δέντρα με τις μαϊμούδες όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, κατέληξαν τελικά να οδηγούν την πρόοδο της ανθρωπότητας και να είμαστε εμείς πάνω στα δέντρα παρέα με τις μαϊμούδες. Για όλα αυτά φταίει ο κακός μας ο καιρός ή πιθανώς και μια γεωλογική σύμπτωση, η οποία πριν από εκατομμύρια χρόνια έφερε έναν καθαρά αφρικανικό σε νοοτροπία λαό να κατοικεί από την επάνω μεριά της Μεσογείου. 

Προκλητικές ασφαλιστικές ιδιαιτερότητες

Δημήτρης Ν. Πατσάκης

Με εκπλήσσει το γεγονός της – αιδήμονος – σιωπής αρκετών ένθερμων υπερασπιστών του «κοινωνικού» κράτους και της αδράνειας παρέμβασης στην «κουρελού» που επιμένει να αποκαλείται «δημόσια ασφάλιση» στα του οίκου τους.

Ασφαλιστικοί φορείς στους οποίους η συμμετοχή των ενεργών μελών τους απέχει μακράν των αντίστοιχων των μισθωτών του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, βρίσκονται κυριολεκτικά προ του βαράθρου της εξαθλίωσης των παροχών τους, ενώ επιμένουν στη μη υπαγωγή τους σε ένα ενιαίο, δίκαιο, αναδιανεμητικό ή κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Ενα σύστημα στο οποίο η ιδία συμμετοχή θα είναι ανάλογη του εισοδήματός τους, κατά βάση, έστω και με ελάχιστα ή μέγιστα όρια, χωρίς να υπάρχουν αντινομίες, ευνοϊκές ρυθμίσεις και προκλητικές διαφορές.

Η βασική αιτία όλων αυτών δεν είναι άλλη από τη διατήρηση του θεσμού των «κοινωνικών» πόρων. Οι τελευταίοι στην ουσία συμπεριλαμβάνονται στην τελική τιμή ή στον όγκο αγαθών και υπηρεσιών, επιβαρύνοντας το κόστος ζωής εκατομμυρίων φορολογούμενων πολιτών.

Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα και δεν χρειάζεται να τα απαριθμήσουμε ένα προς ένα. Αρκεί να υπενθυμίσουμε πως για την ενίσχυση π.χ. των υπαλλήλων του τελωνειακού κλάδου του υπουργείου Οικονομικών μόλις πρόσφατα επιβαρύνθηκε, άγνωστο γιατί, ο λογαριασμός κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος. Ακόμη, πληροφορηθήκαμε πως προνοιακός λογαριασμός επαγγελματιών είχε σαν αποκλειστική πηγή εσόδων του το χαράτσι στην κατανάλωση καυσίμων (σε όγκο). Εφάπαξ εργαζομένων στην ΤΑ επιβαρύνει ακόμη τους προϋπολογισμούς των δήμων, άρα τους δημότες τους.

Οι «άλλοι», μη διαθέτοντας ανάλογα «εργαλεία», συμμετέχουν ομού μετά των εργοδοτών τους (όσων απογράφουν, ασφαλίζουν και καταβάλλουν τις παρακρατούμενες εισφορές), σε ποσοστό 20% και παραπάνω του εισοδήματός τους, όταν είναι τυχεροί διατηρώντας την απασχόλησή τους.

Δημοκρατική υπέρβαση

Χρίστος Φούντος

ΛΙΤΟΧΩΡΟ ΠΙΕΡΙΑΣ

Σε καιρούς και συνθήκες βαθιάς και πολύπλευρης κρίσης και παρακμής προβάλλει επιτακτική η ποιητική ρήση: «Κάνε άλμα πιο γρήγορα από τη φθορά». Πραγματικά, στη δύσκολη συγκυρία που βιώνει κι αντιμετωπίζει η χώρα είναι επιτακτικό ένα άλμα δημοκρατικής υπέρβασης.

Επιτακτικό είναι ένα άλμα δημοκρατικής υπέρβασης και για το δοκιμαζόμενο ΠΑΣΟΚ. Να θέσει τέλος στο ΠΑΣΟΚ του παπανδρεϊσμού και του κομματισμού, του κρατισμού και του λαϊκισμού, να το απαλλάξει από τα ιδεοληπτικά προσωπεία του σοσιαλισμού και του εκσυγχρονισμού, να αποφασίσει και να προετοιμάσει πολιτικά την αυτοδιάλυση κι επανίδρυσή του με άλλο όνομα και σύμβολα, άλλες ιδέες – που θα αναδεικνύουν τη δημοκρατική κι ανθρωπιστική του ταυτότητα -, να επιβεβαιώσει τη δημοκρατική φυσιογνωμία του, αντίστοιχη προς αυτήν της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του, να υπογραμμίσει την υποστήριξή του στην τρικομματική κυβέρνηση συνευθύνης – πρωτόγνωρο πολιτικό επίτευγμα σε καιρούς χαλεπούς.

Προέχουν, βέβαια, η πατρίδα και η δημοκρατία. Προέχει η δημοκρατική Ελλάδα όρθια, με σθένος, ελπίδα και φρόνημα αγωνιστικό να υπερβεί τις δύσκολες περιστάσεις και να πορευτεί δημιουργικά.

Διαφορετικά, η άλογη ανταπόκριση στις σειρήνες του εθνολαϊκισμού των νεοναζιστών και των πατριδοκαπήλων αλλά κι η αστόχαστη καταφυγή στον λαϊκισμό και στον αναρχισμό της αριστερής δημοκοπίας απειλούν αυτοκαταστροφικά…

Οι Απόκριες

Γεώργιος Χατζηαθανασίου

ΙΑΤΡΟΣ

Δεν ξέρω για σας, εμένα πάντα μου άρεσαν οι Απόκριες. Οι κλόουν, οι μασκαράδες, οι κολομπίνες και οι Ζορό… Γι’ αυτό κάθε μέρα παρακολουθώ τη Βουλή! Είναι πολύ καλύτερη ακόμα και από τα τουρκικά σίριαλ.

Ολοι αυτοί οι καλοντυμένοι κλόουν, όλοι οι ιππότες της ελεεινής μορφής, που τσακώνονται για να μας λύσουν τα προβλήματα, που νοιάζονται για μας, που μας υπόσχονται τα καλύτερα.

Μόνο που μπερδεύομαι. Δεν μπορώ να καταλάβω μερικοί τι έχουν ντυθεί: άλλοτε ντύνονται κουκουλοφόροι εμπρηστές και οικολόγοι ανακυκλωτές, με τα μπουκάλια μπίρας στο χέρι. Αλλοτε ντύνονται Τσε Γκεβάρα. Αλλοτε ντύνονται Ομπάμα. Αλλοτε ντύνονται αξιοζήλευτοι ευημερούντες Αργεντινοί, που κάνουν έφοδο στα σουπερμάρκετ για να χορτάσουν την πείνα τους. Αλλοτε Ευρωπαίοι που θέλουν να μείνουν στο ευρώ. Αλλοτε μπολσεβίκοι, με πλακάτ που γράφουν να γίνουν όλα κρατικά και ζήτω το απέραντο γραφειοκρατικό Δημόσιο! Κάποιοι ντύθηκαν Στάλιν. Το βρήκα λίγο ξεπερασμένο, αλλά τελικά γέλασα. Μου φάνηκε ότι είδα και κάποιους με στολή Χίτλερ. Αυτό με φόβισε. Τότε δεν γέλασα…

Κάποιοι άλλοι φοράνε πάντα τη στολή του Ευρωπαίου, αλλά εμάς μας λένε ότι δεν μπορούμε ακόμη να ντυθούμε Ευρωπαίοι. Λένε να περιμένουμε μερικά χρόνια για να βάλουμε αυτή τη στολή, επειδή είναι ακριβή. Μέχρι τότε να ντυθούμε Κινέζοι; Είναι ωραία στολή και ταιριάζει με τον κατώτατο μισθό.

Ελπίζω να αρέσουν και σε σας οι Απόκριες, όσο μου αρέσουν κι εμένα. Θέλω κάποτε να επισκεφθώ το Καρναβάλι της Πάτρας. Αλλά αν δεν μπορέσω, δεν πειράζει. Θα βλέπω από την τηλεόραση τις συνεδριάσεις της Βουλής.

Και κάθε τέσσερα χρόνια θα συμμετέχω κι εγώ στο Καρναβάλι. Θα ψηφίζω με χαρά τον πιο ωραίο μασκαρά! Οποιον μου χαϊδεύει καλύτερα τα αυτιά.

Στάθμευση και ατιμωρησία

Ν. Καταπόδης

ΠΡΕΣΒΗΣ ε.τ.

Μένω στην οδό Φωκίωνος Νέγρη, αριθ. 26, δίπλα στο ζαχαροπλαστείο Σελέκτ. Εδώ και μερικούς μήνες, κάθε πρωί ή απόγευμα πλην Κυριακής μπροστά στην πόρτα της πολυκατοικίας είναι σταματημένη επί ώρες μια μοτοσικλέτα με τον αριθμό ΒΝΖ 83, καίτοι ακριβώς απέναντι στο πεζοδρόμιο υπάρχει κενός χώρος.

Δύο φορές ζήτησα από αστυνομικούς που έτυχε να βρίσκονται εκεί να δώσουν κλήση στον αναιδή μοτοσικλετιστή, δεδομένου ότι η παράβαση είναι αυτόφωρη. Μου το υποσχέθηκαν. Επίσης τηλεφώνησα στο 100. Ολα αυτά έμειναν χωρίς αποτέλεσμα.

Η μοτοσικλέτα συνεχίζει να λοιδορεί τους ενοίκους της πολυκατοικίας. Δεν ξέρω αν αυτός ο κύριος έχει τα μέσα με την Αστυνομία ή τη γράφει στα παλιά του παπούτσια. Διερωτώμαι τι μου μένει για να βάλω τέρμα σ’ αυτή την κατάσταση. Η αυτοδικία;