Τομ Χανκς: Από το Χόλιγουντ, τώρα στο Μπρόντγουεϊ

Mε γκρίζα μαλλιά και γκρίζο μουστάκι για τις ανάγκες του ρόλου του, ο Τομ Χανκς είναι έτοιμος – όσο μπορεί, λέει εκείνος – να υποδυθεί στο θεατρικό σανίδι τον Μάικ ΜακΑλαρι, τον βραβευμένο με Πούλιτζερ αρθρογράφο, στο έργο «Lucky Guy» (Ο τυχεράκιας) της επιτυχημένης σεναριογράφου και θεατρικής συγγραφέως, φίλης του Νόρα Εφρον (πέθανε τον περασμένο Ιούνιο έπειτα από πολυετή μάχη με τη λευχαιμία).

Ο ΜακΑλαρι μεσουράνησε στον νεοϋορκέζικο Τύπο τις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 και είχε αποκτήσει φήμη από τα αποκαλυπτικά άρθρα του για τη διαφθορά στους κύκλους της Αστυνομίας. Ως φυσική συνέπεια μάλλον ήρθε το 1998 η βράβευσή του με Πούλιτζερ, χάρη στο δημοσίευμά του για τον βάναυσο ξυλοδαρμό και τον σοδομισμό σε αστυνομικό τμήμα που είχε υποστεί ο τότε 31 ετών Αμπνερ Λουίμα από την Αϊτή μετά την – κατά λάθος, όπως αποκαλύφθηκε εκ των υστέρων – σύλληψή του έξω από νυχτερινό κέντρο του Μπρούκλιν για συμμετοχή του σε καβγά.

«Ο τίτλος τα λέει όλα. Πρόκειται για έναν τύπο που είναι καλός σ’ αυτό που κάνει και γι’ αυτό δικαιούται εκείνο που του αξίζει. Αυτό το καταλαβαίνω», λέει ο δύο φορές βραβευμένος με Οσκαρ Τομ Χανκς σε μια ανάπαυλα των προακροάσεων στη σκηνή του θεάτρου Broadhurst του Μπρόντγουεϊ και συνεχίζει λέγοντας πως «εξακολουθώ κάποιες φορές να νιώθω πως για μέτριος ηθοποιός είμαι καλός. Βλέπω τη δουλειά άλλων συναδέλφων μου και νομίζω ότι ποτέ μου δεν θα καταφέρω να τους μοιάσω. Μακάρι να μπορούσα».

Οι χολιγουντιανοί αστέρες συχνά ταξιδεύουν στην Ανατολική Ακτή και την περίφημη θεατρική πιάτσα της Νέας Υόρκης για να αποδείξουν στους εαυτούς τους ή στο κοινό ότι αξίζουν, αν και σπάνια παραδέχονται πως ισχύει κάτι τέτοιο. Ο Τομ Χανκς όμως διαφοροποιείται.

Αν και η ατζέντα του δεν είναι φορτωμένη, κάτι που εκείνος αρνείται επιχειρηματολογώντας πως «με περιμένουν ήδη δύο κινηματογραφικές παραγωγές», εμφανίζεται υπερευχαριστημένος από το γεγονός ότι ο ΜακΑλαρι πόρρω απέχει από το προβλέψιμο επαγγελματικό παρελθόν του Χανκς.

Μένει να φανεί αν οι θαυμαστές του τον αποδεχθούν στο νέο εγχείρημά του. Είναι όμως έξυπνος και ξέρει να διαχειρίζεται την πίεση διασκεδάζοντάς την. Οπως επίσης συνειδητά δέχθηκε να αναλάβει τον ρόλο χωρίς ίχνος έπαρσης, λένε ο σκηνοθέτης Τζορτζ Γουλφ και οι συνάδελφοί του. Μέλημά του είναι να διαφυλάξει και να μεταφέρει επί σκηνής την αιχμηρή ματιά του ήρωά του στα πράγματα.

«Κάθε φορά που αναλαμβάνω κάτι καινούργιο μπαίνω σε μια διαδικασία να επανεφεύρω τον εαυτό μου και όποιος άλλος ηθοποιός υποστηρίζει κάτι διαφορετικό εκτιμώ πως το κάνει από σκοπιμότητα για να μη δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες», τονίζει ο Χανκς.

Οταν αποδέχθηκε την πρόταση της φίλης του, της Εφρον, έκανε ό,τι συνήθως: ρεπορτάζ.
Διάβασε άρθρα του ΜακΑλαρι, συνάντησε φίλους του και πήρε συνεντεύξεις, διαμορφώνοντας με αυτή την προσέγγιση το προφίλ του ανθρώπου που πέθανε έναν χρόνο μετά τη βράβευσή του, στα 41 του, από καρκίνο στο παχύ έντερο.
Και μέσα από αυτή τη διαδικασία μπόρεσε να κατανοήσει τον αρθρογράφο και να συμφωνήσει σε ό,τι του είχε πει η Νόρα Εφρον στις πρώτες συζητήσεις τους για το έργο σχετικά με τον ΜακΑλαρι, αφού και η ίδια – δημοσιογράφος στη «Νιου Γιορκ Ποστ» για ένα φεγγάρι – είχε κάνει ενδελεχή έρευνα για τη ζωή του δημοσιογράφου προτού ξεκινήσει να γράφει το θεατρικό έργο. Οτι δηλαδή «ήταν καλός σ’ αυτό που έκανε, καλύπτοντας το αστυνομικό ρεπορτάζ και φέρνοντας στην επιφάνεια σκάνδαλα διαφθοράς στην Αστυνομία. Σε άλλα θέματα το πάλευε».

Οι ατέλειες που εντόπισε ο Τομ Χανκς τον βοήθησαν να μη μετατρέψει τον ήρωά του σε έναν ακόμη (τυποποιημένο) ρόλο – σήμα κατατεθέν του.
Στα νιάτα του ο Χανκς είχε βάλει σκοπό της ζωής του να εργαστεί στο θέατρο. Το πάλευε και έχει στο ενεργητικό του και σαιξπηρικούς ρόλους ως φοιτητής στο Κλίβελαντ.

Αργότερα στόχευσε ψηλότερα. Το 1979 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. «Εμενα κολλητά στο Μπρόντγουεϊ, αλλά ούτε ως κρατούμενος δεν μπορούσα να βρεθώ εκεί. Δεν ήξερα να χορεύω, δεν είχα κάνει μαθήματα φωνητικής και δεν είχα αυτοπεποίηθηση». Επίσης δεν είχε ατζέντη να τον υποστηρίξει και στις δεκάδες ακροάσεις που πήγαινε η κατάληξη ήταν η ίδια: άκουγε τον παραγωγό από την πλατεία να φωνάζει «ευχαριστούμε», σημάδι ότι έπρεπε να αποχωρήσει.
Είχε λάβει μέρος σε μερικές θεατρικές παραγωγές με τον νεόκοπο – τότε – θεατρικό οργανισμό Riverside Shakespeare Company, αλλά η τύχη τού χαμογέλασε μέσα από τη μικρή οθόνη. Βρέθηκε με πρωταγωνιστικό ρόλο στην κωμική σειρά «Bosom Buddies». Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Διατήρησε όμως αρχές και αξίες. Ο διασκεδαστής της παρέας στο γυμνάσιο και το πανεπιστήμιο, όπως τον θυμούνται φίλοι και συνεργάτες, διατήρησε «την επαγγελματική ευσυνειδησία του και την έμφυτη χαλαρότητά του αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου», παρατηρεί ο συμπρωταγωνιστής του στο σίριαλ Πίτερ Σκολάρι.