Τα ηλεκτρονικά όνειρα του Ντίνος Τσάπμαν
Στο κύκλωμα της σύγχρονης μουσικής εισβάλλει το ήμισυ του διδύμου των «κακών παιδιών» της σύγχρονης τέχνης.
Ο Ντίνος (αριστερά) και ο Τζέικ Τσάπμαν ποζάρουν δίπλα σε μια δημιουργία τους σε παλαιότερη εικαστική έκθεσή τους στο Λονδίνο
Το ήμισυ του εικαστικού διδύμου Τζέικ και Ντίνος Τσάπμαν εισβάλλει στο κύκλωμα της σύγχρονης μουσικής. Οπως έγραψε και ένας βρετανός μουσικοκριτικός πριν από μερικές ημέρες, το περίεργο δεν είναι ότι ο εικαστικός Ντίνος Τσάπμαν κυκλοφόρησε άλμπουμ, αλλά το ότι η μουσική του είναι ατμοσφαιρική και καλόγουστη. Πράγματι, δεν είναι απρόσμενο το πέρασμα του Ντίνος Τσάπμαν στη σύγχρονη μουσική σκηνή, αν σκεφτεί κανείς ότι αποτελεί μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του το συστηματικά προκλητικό εικαστικό δίδυμο Τζέικ και Ντίνος Τσάπμαν, οι οποίοι, εκτός από το καλλιτεχνικό έργο τους, έχουν κατά καιρούς ακουστεί και για το έντονο ροκ lifestyle τους με όλα τα παρελκόμενα: ακριβά πάρτι, συναναστροφή με μοντέλα, βίαια περιστατικά με δημοσιογράφους.
Τα «κακά παιδιά» της σύγχρονης τέχνης γεννήθηκαν στην Αγγλία (ο Τζέικ το 1962 και ο Ντίνος το 1966) από πατέρα Βρετανό και μητέρα Ελληνοκύπρια, εξού και η «αγγλοποίηση» των ελληνικών ονομάτων τους (Ιάκωβος και Κωνσταντίνος). Φοίτησαν στο Βασιλικό Κολέγιο Τέχνης, όπου υπήρξαν βοηθοί ενός άλλου διάσημου βρετανικού εικαστικού διδύμου, των Γκίλμπερτ και Τζορτζ. Από τα πρώτα τους βήματα η δουλειά τους υπήρξε προσανατολισμένη αποκλειστικά στα πλέον χυδαία, προσβλητικά και προβοκατόρικα στοιχεία της σύγχρονης κουλτούρας, με έργα-«δολώματα» που τους έχουν αποφέρει εκατομμύρια στερλίνες και στα οποία τσιμπάνε κάθε φορά ουκ ολίγοι.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα «Fuck faces» (όπως τα είχαν ονομάσει), μανεκέν παιδιών με γεννητικά όργανα αντί για μύτη και στόμα, αλλά και έργα όπως το «Αν ο Χίτλερ ήταν χίπης, πόσο ευτυχισμένοι θα ήμασταν», στο οποίο ζωγράφισαν ουράνια τόξα και άλλα χίπικα σύμβολα πάνω σε υδατογραφίες τοπίων που είχε φιλοτεχνήσει ο Χίτλερ. Το «κόλλημα» με τον Φύρερ επεκτείνεται και σε άλλα έργα τους, όπως η κατασκευή τους με τίτλο «Το τρελό μίνι γκολφ του Χίτλερ» και η «Κόλαση» («Hell»), το οποίο αποτελούνταν από 5.000 στρατιωτάκια με στολές Ναζί που επιβάλλουν ανείπωτα βασανιστήρια το ένα στο άλλο.
Το συγκεκριμένο έργο κάηκε στη μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στις αποθήκες του συλλέκτη Τσαρλς Σάατσι το 2004. Αμέσως όμως κατασκεύασαν το «διάδοχό» του με τίτλο «Fucking Hell», το οποίο πούλησαν αντί 7,5 εκατ. στερλινών (7 εκατ. παραπάνω από το πρωτότυπο του 2000). Ο Σάατσι ήταν αυτός που τους είχε καθιερώσει πριν από μερικά χρόνια, όταν τους συμπεριέλαβε στη μεγάλη έκθεση των Young British Artists (Νέοι Βρετανοί Καλλιτέχνες) του 1997 με τίτλο «Sensation», με την οποία έγιναν επίσης διάσημοι (και πολύ πλούσιοι) και άλλοι συμπατριώτες τους, όπως ο Ντάμιεν Χιρστ και η Τρέισι Εμιν.
Ο τίτλος του άλμπουμ τού Ντίνος Τσάπμαν είναι «Luftbobler» (σημαίνει, σύμφωνα με τις όχι πάντα αξιόπιστες εξηγήσεις του ίδιου, «Φούσκες» στα νορβηγικά) και πρόκειται για μια συλλογή νυχτερινής και μυστηριώδους σύγχρονης electronica.