Ηταν ο ηγέτης της γερμανικής Αριστεράς στη Στάζι;

Είναι από τα γνωστότερα πρόσωπα στη Γερμανία. Στα τηλεοπτικά τοκ σόου, πολιτικά και μη, είναι συχνά προσκεκλημένος, οι πολιτικές αναμετρήσεις στη Βουλή είναι πάντα ευκαιρία για να ξεχωρίσει με τη ρητορική του δεινότητα.

Για έναν εύστροφο και εύστοχο πολιτικό που δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο, το δυσκολότερο είναι να κρατάει το στόμα του κλειστό. Και με την έννοια αυτή, το τελευταίο διάστημα ο Γκίζι περνάει μεγάλη δοκιμασία. Ο ίδιος δεν μιλάει και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορεί να κλείσει και το στόμα των άλλων όταν μιλούν για το παρελθόν του και τον κατηγορούν ως πληροφοριοδότη της περιβόητης Στάζι.

Εως τώρα πήγαινε στα δικαστήρια όποιον τολμούσε να του προσάψει σχέσεις με την υπηρεσία κρατικής ασφάλειας στο κομμουνιστικό καθεστώς της DDR. Η Στάζι που είχε φακελωμένους τους πάντες διατηρούσε και φακέλους με κωδικούς πληροφοριοδότη «Γκρέγκορ» (το όνομα του Γκίζι) και «νοτάρ» (δικηγόρος, το επάγγελμα του Γκίζι). Αλλά ο Γκίζι απορρίπτει ότι αυτός βρίσκεται πίσω από τους κωδικούς της Στάζι και σε όσες δίκες έγιναν μέχρι σήμερα δεν επιβεβαιώθηκαν οι κατηγορίες ότι ήταν «ανεπίσημος» πληροφοριοδότης της.

Σήμερα ο Γκρέγκορ Γκίζι βρίσκεται ακόμη μία φορά αντιμέτωπος με το παρελθόν του. Η γερμανική Βουλή ήρε την ασυλία για τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της «Αριστεράς» προκειμένου να προχωρήσει η Εισαγγελία του Αμβούργου σε μια νέα έρευνα που άρχισε εις βάρος του. Η έρευνα γίνεται για μια ένορκη βεβαίωση που έδωσε ο Γκίζι πριν από δύο χρόνια όταν βρισκόταν στα δικαστήρια με το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό ίδρυμα της Βόρειας Γερμανίας NDR για το ντοκιμαντέρ με τίτλο «Ο φάκελος Γκίζι». «Ουδέποτε ενημέρωσα εν γνώσει μου και εκούσια τη Στάζι για πελάτες μου ή οιονδήποτε άλλο» έλεγε ο Γκίζι στη βεβαίωση εκείνη. Αυτό όμως ανατρέπει τρισέλιδο ντοκουμέντο που βρέθηκε στα αρχεία της μυστικής υπηρεσίας και είχε αποκαλύψει η κυριακάτικη «Βελτ» τον περασμένο Απρίλιο. Το ντοκουμέντο αναφέρεται σε ενημέρωση της υπηρεσίας για μια συνέντευξη που είχε δώσει ο Γκίζι σε δύο δημοσιογράφους του «Σπίγκελ» πριν από 24 χρόνια. Τον Φεβρουάριο του 1989 ο δικηγόρος Γκίζι διαβεβαίωνε τους δημοσιογράφους του δυτικογερμανικού περιοδικού ότι «η πλειονότητα του πληθυσμού στην Ανατολική Γερμανία προφανώς θεωρεί ότι οι κοινωνικές και λοιπές συνθήκες είναι τέτοιες ώστε να θέλει να παραμείνει στη χώρα». Το πόσο λάθος ήταν η εκτίμηση εκείνη έδειξε η Ιστορία και οι ίδιοι οι Ανατολικογερμανοί που με την ειρηνική τους επανάσταση έριξαν ύστερα από λίγους μήνες το Τείχος του Βερολίνου. Σημασία όμως σήμερα δεν έχει πόσο σωστές ή λάθος ήταν οι πολιτικές τοποθετήσεις του Γκίζι τότε, όσο το ερώτημα αν ενημέρωσε ή όχι τη Στάζι για τη συνέντευξη εκείνη στους δημοσιογράφους του «Σπίγκελ».

Ο Γκίζι δηλώνει βέβαιος ότι και αυτή η έρευνα «φυσικά θα ανασταλεί», αφού «ουδέποτε έδωσε ψευδή ένορκη βεβαίωση». Ο ίδιος και το κόμμα του βλέπουν πίσω από τη νέα έρευνα ακόμη μία ίντριγκα των πολιτικών αντιπάλων να πλήξουν την «Αριστερά» και τον σημαντικότερο πολιτικό του κόμματος, τον Γκίζι, σε μια προεκλογική περίοδο για τη Γερμανία.

Ο Γκρέγκορ Γκίζι γεννήθηκε το 1948 στο Βερολίνο. Η οικογένειά του είχε εβραϊκές ρίζες. Ο πατέρας του Κλάους Γκίζι και η μητέρα του Ιρένε Λέσινγκ, κομμουνιστές με αντιφασιστική δράση που είχαν διαφύγει στη Γαλλία, επέστρεψαν με αποστολή του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας το 1940 στο Βερολίνο, όπου τους βρήκε και το τέλος του πολέμου. Ο πατέρας Γκίζι έκανε καριέρα στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία ως υπουργός Πολιτισμού, πρέσβης στην Ιταλία και μέχρι το 1988 υφυπουργός για θέματα Εκκλησιών. Η μητέρα του Ιρένε Λέσινγκ από οικογένεια μεγαλοβιομηχάνων, γεννημένη στην Αγία Πετρούπολη, έγινε εκδότρια, υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Πολιτισμού και ώς την κατάρρευση της DDR διηύθυνε το  Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου της UNESCO.

Ο Γκίζι μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον διανοουμένων, η θεία του, βρετανίδα συγγραφέας, Ντόρις Λέσινγκ είχε παντρευτεί τον αδελφό της μητέρας του. Η μεγαλύτερη αδελφή του, ηθοποιός και σκηνοθέτις, Γκαμπριέλε Γκίζι εγκατέλειψε την DDR το 1985 για τη Δύση. Ο Γκρέγκορ Γκίζι όμως έμεινε στο Ανατολικό Βερολίνο και έκανε καριέρα ως δικηγόρος. Εγινε γνωστός ως συνήγορος αντικαθεστωτικών της κομμουνιστικής DDR.

Η υποψία ότι έδινε στοιχεία στη μυστική υπηρεσία για τους αντικαθεστωτικούς πελάτες του πλανιόταν πάντα στον αέρα, όμως ουδέποτε επιβεβαιώθηκε. «Δεν χρειαζόμουν τις επαφές με τη Στάζι, δεν ταίριαζαν ούτε στο στυλ μου ούτε στην αξιοπρέπειά μου» είχε πει πριν από πέντε χρόνια ο Γκίζι στη γερμανική Βουλή. Με άλλα λόγια, ο Γκίζι δεν θα μπορούσε να ταυτιστεί με τη μάζα των 620.000 «ανεπίσημων πρακτόρων» που υπηρέτησαν τη Στάζι.

ΤΟ «ΚΟΚΚΙΝΟ» ΣΤΙΓΜΑ. Ο Γκρέγκορ Γκίζι, γέννημα – θρέμμα του κομμουνιστικού καθεστώτος της DDR, οδήγησε τη μετεξέλιξη του κομμουνιστικού κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας SED στο μετακομμουνιστικό Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού PDS, στις ιστορικές αλλαγές του ’89-’90. Το κόμμα αυτό μετά την επανένωση της Γερμανίας δεν κατάφερε να αποκτήσει προσβάσεις στη Δυτική Γερμανία, η δύναμή του περιορίστηκε στα ανατολικά κρατίδια. Αλλά ούτε και η ένωση με την κίνηση του Οσκαρ Λαφοντέν ο οποίος αποχώρησε από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και προέκυψε το 2005 η σημερινή «Αριστερά» έφερε τη διείσδυση στη Δυτική Γερμανία. Μπορεί να τροφοδοτήθηκε από τους δυσαρεστημένους Σοσιαλδημοκράτες, όμως για τη μάζα των ψηφοφόρων του SPD η Αριστερά κουβαλάει το στίγμα της κομμουνιστικής κληρονομιάς της Ανατολικής Γερμανίας που είχε απαγορεύσει τη λειτουργία του SPD με τις επακόλουθες διώξεις. Ενδιαφέρον μάλιστα έχει το γεγονός ότι τα στελέχη της Αριστεράς στη Δυτική Γερμανία είναι οι ακραίοι ριζοσπάστες που απορρίπτουν σχήματα συγκυβέρνησης, ενώ στην Ανατολική Γερμανία είναι κυρίαρχη η γραμμή των ρεαλιστών και η συμμετοχή σε κυβερνήσεις με τους Σοσιαλδημοκράτες.