[Ανάλυση] Ο τελευταίος καβγάς της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ

«ΠΑΡΑΜΑΓΑΖΟ ενός μικρού μαγαζιού – γιατί αυτό είναι πια το ΠΑΣΟΚ». Με αυτές τις πολύ σκληρές κουβέντες περιγράφει πρώην υπουργός, νυν βουλευτής και στέλεχος της Ιπποκράτους τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ. Και μιλάει «για συμπεριφορές παρακμής» αναφερόμενος στις χθεσινές κόντρες για το πώς και πότε θα εκλεγεί ο νέος γραμματέας της. Το προσυνεδριακό χρώμα του 2013 περιλαμβάνει και «θυρανοίξια» του ΣΕΦ από τον απερχόμενο γραμματέα Κώστα Πανταζή και τους δικούς του. Κοινώς, έσπασαν τις πόρτες, μη έχοντας διαπιστεύσεις, για να επιταχύνουν τις εξελίξεις.

Αυτά, βεβαίως, στην κορυφή και στη μέση. Εκεί που Πανταζήδες, Καμάδες και Ανδρουλάκηδες συγκρούονται για να ελέγξουν συσχετισμούς, με τη φυσιογνωμία της «για πάντα νέας» Τόνιας Αντωνίου να ιχνογραφείται στο φόντο. Γνωστά πράγματα δηλαδή – και ολίγον μελαγχολικά. Η Νεολαία ήταν πάντα χώρος έντασης του Κινήματος, με αποκορύφωμα τις ιπτάμενες καρέκλες του 2001. Ωστόσο, αυτή τη φορά τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Οχι γιατί δεν είδαμε προσωπικές φιλοδοξίες – και πρόσωπα που δεν είναι πια τόσο νέα – να συγκρούονται. Ισα ίσα, το είδαμε καθ’ υπερβολήν. Αλλά γιατί, παρά τις ίντριγκες κορυφής στη Νεολαία ΠΑΣΟΚ, εκδηλώνεται μεταξύ των νέων η γενικότερη τάση που αφορά τη σχέση του Κινήματος με την κοινωνία. Και η τάση αυτή είναι η επιστροφή. Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να μην είχε νεαρούς ψηφοφόρους στις εκλογές του 2012. Το 2013 όμως είχαμε αξιόλογη συμμετοχή και μεταξύ των νέων στο μέτωπο της ανάδειξης συνέδρων. Μιλάμε για πολλές χιλιάδες, και το αξιοσημείωτο είναι ότι η συμμετοχή αυτή εκδηλώθηκε κυρίως στα πανεπιστήμια. Η διαπίστωση φωτογραφίζει και τη γεωγραφική κατανομή της: είναι συγκεντρωμένη στις πανεπιστημιακές – δηλαδή τις μεγάλες – πόλεις. Το Μνημόνιο είχε ως αποτέλεσμα την αστικοποίηση του ΠΑΣΟΚ – και στις νέες γενιές.

Η συμμετοχή αυτή αποτελεί ελπίδα. Και ο πανεπιστημιακός χώρος είναι από τη φύση του δυναμικός. Το φοιτητικό κίνημα έχει σε μεγάλο βαθμό τηρήσει στάση αναμονής από το 2010 και μετά. Ομολογουμένως, οι κυβερνήσεις απέφυγαν να το ενοχλήσουν. Η νομοθετική παρέμβαση αφορούσε τις δομές και τη διοίκηση. Είναι η «Αθηνά» που ανακατεύει κάπως περισσότερο τα πράγματα. Πάντως, κυρίαρχο νεανικό τόνο οι διαδηλώσεις κατά του Μνημονίου δεν έχουν. Αυτές είναι περισσότερο «επαγγελματικές». Υποτίθεται ότι η νεολαία έχει στραφεί κυρίως προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο η ΠΑΣΠ αποδεικνύεται ζωντανός και ανθεκτικός οργανισμός. Κοντά σε όλα αυτά βρίσκεται και η μεγάλη πρόκληση για τον Βενιζέλο. Να απελευθερώσει τη δύναμη της Νεολαίας του Κινήματος – που όμως δεν ταυτίζεται με τους επαγγελματίες σαραντάρηδες «νεολαίους» της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Αρα αναζητεί κάποιον που της μοιάζει για να την εκφράσει. Το ΠΑΣΟΚ στερείται αυτού του προσώπου. Ο πρόεδρός του το ξέρει και το παραδέχεται δημοσίως και κατ’ ιδίαν. Φροντίζοντας να διευκρινίζει ότι χρειάζονται νέες ιδέες και νέα πρόσωπα μαζί. Το ένα ή το άλλο δεν φτάνει.

Το συμπέρασμα είναι πως, αντί να τρώει τις σάρκες του, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να απελευθερωθεί από δομές που γίνονται λαβύρινθοι τους οποίους ελέγχουν διάφοροι κλειδοκράτορες. Πρέπει επίσης να ανοίξει στη βάση και να αναζητήσει νεότερες φυσιογνωμίες – αν μη τι άλλο για να δείξει ότι συνεχίζει να υπάρχει. Ο Παπανδρέου μπορεί να έτρεχε στα μπαράκια, αλλά ο Βενιζέλος είναι πρόσωπο – εν μέρει και λόγω της καθηγητικής του διαδρομής – που επικοινωνεί με νέους. Ούτως ή άλλως, η νέα γενιά είναι ένα στοίχημα για το ΠΑΣΟΚ και ο τελευταίος καβγάς των πρόωρα γερασμένων εκφραστών της επιβεβαιώνει την επιτακτική ανάγκη να ξεμαρκαριστεί η Ιπποκράτους από τους αιώνιους «επαγγελματίες» της Νεολαίας – έστω κι αν επιχειρούν ξανά να την παγιδεύσουν.