Στην Κοντότι, αδελφές μου, στην Κοντότι

Αν στη δεκαετία του 1970 η στυλιστική αναφορά των Ελλήνων στην Ιταλία ήταν τα μπλουζάκια Robe di Kappa – το αντίπαλον δέος των Lacoste – και στα 1980 η αβάσταχτη ελαφρότητα των πιν απ του Fiorucci, τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές της νέας χιλιετίας όλοι οι δρόμοι οδηγούν όχι στη Ρώμη γενικώς αλλά ειδικώς στη Βία ντέι Κοντότι. Με αερογέφυρα τα διακοποδάνεια και τις εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες. Και καύσιμο τον καταναλωτικό ευδαιμονισμό στον οποίο είχε τότε αρχίσει να παραδίνεται άνευ όρων ο Νεοέλληνας. Λίγα χρόνια πριν να αναχθεί σε εθνικό ύμνο το «Γκούτσι φόρεμα», ο μικρός αυτός πεζόδρομος που ξεκινά από την Πιάτσα ντι Σπάνια, ήταν η Wonderland ή, αν θέλετε, η Νeverland, κάθε φιλόδοξης γραμματέως που ήθελε να προαχθεί σε «κυρία διευθυντού», κάθε γιάπισσας που ποθούσε να αλλάξει ταξική κλίμακα, κάθε μοντέλου που τα έφτιαχνε με ποδοσφαιριστή, κάθε τραγουδίστριας που ήθελε να δει το όνομά της πρώτο στη μαρκίζα. Αλλά βέβαια και κάθε κομψής και «εκ των έσω» πληροφορημένης  Ελληνίδας. Ηταν η εποχή που τα ράσα (μετά αξεσουάρ και κοσμημάτων) έκαναν τον παπά, και εδώ εκτίθενται τα καλύτερα και τα ακριβότερα. Κατά μήκος λίγων εκατοντάδων μέτρων, η μία δίπλα ή απέναντι στην άλλη, οι μπουτίκ των Valentino, Armani, Hermès, Cartier, Louis Vuitton, Fendi, Gucci, Prada, Dolce & Gabbana συνθέτουν το παζλ του θαυμαστού κόσμου του πολυτελούς εμπορίου. Η αρχή βέβαια είχε γίνει το 1905 όταν εδώ άνοιξε το κατάστημά του ο, με ελληνικές ρίζες, οίκος κοσμημάτων Bvlgari. Δεν είναι όμως αυτή η μοναδική ελληνική υποσημείωση για τον πιο γνωστό εμπορικό δρόμο του κόσμου. Στο νούμερο 86 λειτούργησε το 1760 από έλληνα επιχειρηματία το περίφημο καφέ Γκρέκο, αγαπημένο στέκι των Γκαίτε, Μπάιρον, Λιστ, Βάγκνερ, Καζανόβα και άλλων.

Τώρα το ότι ο δρόμος έχει πάρει το όνομά του από τους αγωγούς που μετέφεραν ζεστό νερό στις θέρμες του Αγρίππα, δεν νομίζω ότι ως πληροφορία ενδιαφέρει κάποιον περισσότερο από τη βιτρίνα της Prada.