[Επιφυλλίδα] Οι γκέι και οι βασιλιάδες

Η ειδησεογραφία και το ρεπορτάζ παραμένουν οι πιο δραστήριες πηγές προκειμένου να διατηρεί κανείς το μυαλό του ανοιχτό, φτάνει να μπορεί να συνδυάζει τις ειδήσεις, τα σχόλια και την κριτική. Και προπαντός να μη διαβάζει τίποτε ως ένα απομονωμένο γεγονός, ώστε να αντιλαμβάνεται τη διαρκή, αν και αχαρτογράφητη, σχέση ανάμεσα στον θρήνο ενός εκατομμυρίου Εγγλέζων για τον θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνας με τον θάνατο δεκάδων εργατών σε ένα βρετανικό ορυχείο.

Με διαφορά δύο ακριβώς μηνών, στις 5 Δεκεμβρίου του 2012 και στις 6 Φεβρουαρίου του 2013, διαβάσαμε στα «ΝΕΑ» δύο εντελώς φαινομενικά διάφορα μεταξύ τους ρεπορτάζ. Το πρώτο αναφέρεται στην πριγκίπισσα Κέιτ που μόλις έγινε γνωστό ότι εγκυμονεί το πρώτο της παιδί απλοί πολίτες, μέσα σε ένα παραλήρημα ενθουσιασμού και συγκίνησης, τη συμβουλεύουν πώς να ονομάσει το μωρό της και τι ρούχα να φοράει κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης της. Το δεύτερο κάνει λόγο για ένα ζευγάρι ηλικιωμένων γκέι που ανταλλάσσει ευχές στη διάρκεια της ανεπίσημης τελετής του γάμου τους, με τον έναν ντυμένο στα ολόλευκα, νυφούλα!

Θα ήταν στοιχειωδώς παρήγορο αν η διανοητική καθυστέρηση που απεικονίζει το πρώτο περιστατικό και η χειραφέτηση που υποτίθεται ότι αντανακλά το δεύτερο παρέμεναν μια υπόθεση που αφορούσε αποκλειστικά τους Βρετανούς και τους Κινέζους. Κάτι όμως λέει πως για να παίρνουν φωτιά αντίστοιχα περιστατικά σε όλο τον κόσμο, όσο και αν ανέρχονται σε εκατομμύρια εκείνοι που θυμώνουν, βρίζουν ή σαρκάζουν, δεν παύουν να είναι εξίσου πολλοί, αν όχι περισσότεροι, εκείνοι που τα επικροτούν.

Για να μην προσθέσουμε ότι ενδέχεται να ζηλεύουν κιόλας επειδή δεν είναι τόσο κοντά ώστε να μπορούν να συμβουλεύσουν την πριγκίπισσα Κέιτ ή να χειροκροτήσουν τον συνταξιούχο καθηγητή της Ιστορίας και τον νερουλά (νυφούλα) που παντρεύτηκαν στο Πεκίνο. Θα πρέπει να απελπιστούμε εντελώς πια μέσα σε έναν κόσμο που έγινε τόσο ευρύχωρος ώστε να μπορεί να χωράει ως μια έκφραση ελευθερίας τόσο συντηρητικές πράξεις όσο είναι το να θαυμάζει κανείς τους βασιλιάδες ή να αντιπροτείνει ως αντιστάθμισμα στην καταπίεση που έχουν υποστεί επί αιώνες οι γκέι το να έχουν την ευχέρεια να φοράνε νυφικό όταν παντρεύονται.

Αν εν ονόματι του νυφικού που δικαιούται να το φοράει η νύφη στα νόμιμα ζευγάρια λοιδορούνταν ο γκέι σε περίπτωση που θα τολμούσε να το φορέσει, δεν μπορεί να το χρησιμοποιεί σήμερα ο τελευταίος ως στοιχείο απελευθέρωσης. Το νυφικό έτσι κι αλλιώς, ως σύλληψη και ως εκτέλεση, είναι κάτι το αφόρητα συντηρητικό. Δεν εννοούμε ότι ο γκέι χρειάζεται να νιώθει κατατρεγμένος. Αλλά ενώ η γελοιοποίηση για τους βασιλιάδες μπορεί να αποδεικνύεται στοιχείο διατήρησής τους, αν και η ύπαρξή τους συνιστά καθαυτή μια ανωμαλία και μια εκτροπή από την ανθρώπινη φύση, η γελοιοποίηση στους γκέι μεταβάλλει σε ανωμαλία μια ανθρώπινη κατάσταση. Και επειδή όσο μακριά και αν είναι η Κίνα, δεν μπορεί να μην της είχε γίνει γνωστό ότι τον περασμένο Ιούλιο στην Αμερική ένας δεκάχρονος, ο Κάμερον Σλέιντ, μίλησε για το ότι συμφωνεί για τον γάμο των ομοφυλοφίλων όπως ακριβώς το έπραξε ο Πρόεδρος Ομπάμα.

Επομένως το νυφικό μάλλον διανοητική ιδιαιτερότητα (κοινώς βλακεία) σημαίνει, παρά μια αντίστοιχη σεξουαλική. Αυτή ακριβώς τη βλακεία που χρειάζεται για να παθαίνει φρενίτιδα με τη βασιλική εγκυμοσύνη ένα μεγάλο μέρος οποιουδήποτε λαού.