Ιδού η φωτογραφία που δεν είδαμε στα φετινά Οσκαρ και κατάφερε να «φυλακίσει», ως ντοκουμέντο, στο κινητό της τηλέφωνο η συνάδελφος και φίλη Phoebe De Los Angeles (εγγονή της σοπράνο Βικτόρια Ντε Λος Ανχελες). Ο Ανγκ Λι, αφού παρέλαβε το αγαλματάκι για τη σκηνοθεσία της «Ζωής του Πι», όρμηξε στα «βρώμικα» (που λέμε και στην ημεδαπή). Με τα μπούνια. Ποιος ξέρει πόσα σκέτα μαρούλια είχε φάει ο κακομοίρης ημέρες πριν για να του χωράει το σμόκιν. Ε, το βραβείο επιτρέπει πια ακόμη και να τινάξει το κουμπί!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Σιγά μην είμαστε και «Alert» στην ουσία
Αγαπητή Φοίβη,
Δεν σας κάνει εντύπωση ότι στα διάφορα κανάλια της τηλεόρασης έχουμε σχεδόν καθημερινά και μια εξαφάνιση ηλικιωμένου με ονοματεπώνυμο και φωτογραφία; Αυτό συμβαίνει τα τελευταία δύο χρόνια. Εμένα με εντυπωσιάζει το γεγονός της δημοσιογραφικής «αδράνειας», καθώς και της εισαγγελικής «ραστώνης».
Στη Βουλή ουδείς εκ των τριακοσίων δεν υποψιάστηκε τίποτε;
Πέτρος Βέργουλας
Είναι να μην προκαλεί εντύπωση, αγαπητέ Πέτρο; Ομως σκεφθήκατε το ενδεχόμενο (λέμε τώρα, για να το ευθυμήσουμε λιγάκι μέσα στη μαυρίλα του πράγματος) να εξαφανίζονται απλώς από τη ζωή που ζούμε, από τη χώρα που ζούμε, από την ξεφτίλα που ζούμε; Κάπως πρέπει να αμυνθεί και η κακομοίρα τρίτη ηλικία με τις μειώσεις συντάξεων, την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων που τα πλήρωσε αδρότατα με τον ιδρώτα του προσώπου της, την ώρα που οι βολευτές μας (ναι, οι βολευτές μας) μείωσαν κατά κάτι πενηνταράκια τους παχυλούς μισθούς τους, βάζοντας και αφορολόγητο που ούτε για πολύτεκνους δεν έχουν βάλει.
Παραπαίοντας και παρακαλώντας
Αγαπητή κυρία Φοίβη,
Ηθελα να μοιραστώ μαζί σας την τραγική εμπειρία μου από τη συναλλαγή μου, μέσω Διαδικτύου, με ελληνική εταιρεία εισαγωγής παιδικών καροτσιών, με έδρα την Χαλκιδική.
Αφού προπλήρωσα στο ακέραιο, μέσω τραπέζης, το καροτσάκι που παρήγγειλα συν 4,50 ευρώ για μεταφορικά ημέρα Δευτέρα, περίμενα, όπως είχε γίνει η συνεννόηση, την αποστολή Πέμπτη ή Παρασκευή και βεβαίως την παράδοση από τη Θεσσαλονίκη, απ’ όπου μου είπαν πως στέλνονται τα δέματα, στη Λάρισα. Αντ’ αυτού σιωπή. Και μόνον όταν το Σάββατο διαμαρτυρήθηκα ότι δεν έχω παραλάβει, αποφάσισαν, αφού με «κατσάδιασαν» ότι αυτοί έκαναν «σωστά τη δουλειά τους», να μου δώσουν ένα τηλέφωνο μεταφορικής εταιρείας η οποία βεβαίως ήταν κλειστή για το διήμερο. Τη Δευτέρα πια παραδόθηκε, επιτέλους, το καροτσάκι, αλλά στην απόδειξη αναφερόταν η τιμή του καροτσιού όχι όση είχε συμφωνηθεί, αλλά συν 4,50 ευρώ, όσα δηλαδή τα μεταφορικά.
Οταν δε διαμαρτυρήθηκα γιατί με «κατσάδιασαν» και δημιούργησαν θέμα αφού σύμφωνα με τα παραστατικά τους και η μεταφορά ανήκει στην εταιρεία τους και δεν δίνει απόδειξη κάποια μεταφορική εταιρεία, ούτε μία συγγνώμη δεν ζήτησαν για την ταλαιπωρία, την καθυστέρηση και την αγένειά τους.
Αυτή την ανάπτυξη ευαγγελίζονται οι πολιτικοί μας; Αυτή είναι η Ελλάδα της υγιούς οικονομικής ανάπτυξης; Ή μήπως αυτή είναι η Ελλάδα του φιλότιμου; Ας αναρωτηθούν οι ελεγκτικές Αρχές, που προφανώς «δεν γνωρίζουν» τα κόλπα που βρίσκουν κάποιοι στην Ελλάδα της κρίσης για να βγάζουν τους άλλους (τι παράξενο: τους πελάτες τους) και κερατάδες και δαρμένους, όπως λέει η ελληνική παροιμία.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, Μιχάλης Ηλιάδης
Η Ελλαδάρα της ντεμέκ ανάπτυξης, αγαπητέ Μιχάλη, που μόνον την ευαγγελίζονται αλλά ουδείς πράττει κάτι γι’ αυτήν, παραπαίει σαν άσμα λαϊκό, από την Σωτηρία Μπέλλου «Φιλότιμο δεν έχεις πια και πονηρά σαν τη σουπιά, / αντάλλαγμά μου, τα νερά εγέμισες μελάνι» στο «Μάγκας θα πει φιλότιμο» του Γιώργου Βεντουζά, «Για να σου δώσει η ζωή / βρε φίλε, μπεσαλίκι / πρέπει να ζεις το μάγκικο / να μη σε τρών’ οι λύκοι» και από εκεί στον Τριαντάφυλλο, «Πού ‘ναι το φιλότιμό σου / πώς αντέχει ο εαυτός σου»! Οσο και να παραπαίει όμως, φιλότιμο δεν ξαναβρίσκει. Για να επιβεβαιώνεται πάντα ο Στέλιος Καζαντζίδης: «Η κοινωνία χάλασε / κι ο κόσμος έχει αλλάξει, / κι όποιος είναι φιλότιμος / πονάει σ’ αυτή την πλάση. /
Στον ντουνιά δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, / μη ζητάς για να βρεις δικαιοσύνη». Πόσω μάλλον από συνέλληνα «αναπτυγμένο»…
Βιαστικοί βιασμοί βιασμένης βιάσης
Για Φοίβη.
Αυτή η Ζωή Κωνσταντοπούλου μπορεί να μας εξηγήσει πώς συμβαδίζουν τα υποτιθέμενα «πιστεύω» και οι αρχές του κόμματός της με την υπεράσπιση βιαστών;
Συγχαρητήρια στις γυναίκες μέλη του ΣΥΡΙΖΑ!
Μιράντα Καλλιέρου, Διόνυσος
Πού το θυμηθήκατε τώρα, αγαπητή Μιράντα. Αφήστε που καλό είναι να μην τα λέτε αυτά, διότι θα θεωρήσουν ότι είναι δάκτυλος κατά ή μελίρρυτης Ζωούλας, που της φθονούνε την αμοιβή για τη… βιαστική (εκ του βιασμού, εννοείται) υπεράσπιση και θα βλέπει βιαστές σε τουρκικά σίριαλ – μην σας πω και σε ινδικά – και ουαί έτσι και αρχίσει να αγορεύει περί βιαστών της πολιτικής ζωής για κανένα πεντάωρο και μυρμηγκιάσει πολλά μυαλά, ολούθε – και αυτό δεν το θέλει κανείς να το έχει στη συνείδησή του ότι το προκάλεσε. Γι’ αυτό, άφετε τη Ζωή να τα έχει με όποιον θέλει!
Google news
