[Iστορίες] Στη γαλήνη του κήπου

Το όνομά της δεν το γνωρίζουμε, μόνο την ηλικία της: 90 ετών. Πώς έζησε δεν ξέρουμε, μόνο πώς πέθανε: στον κήπο του νοσοκομείου Σεντ Περίν, στο Παρίσι. Η τελευταία εικόνα που είδε προτού κλείσει οριστικά τα μάτια ήταν η ομορφιά ενός φροντισμένου κήπου, έστω και χειμωνιάτικου. Κανονικά, βέβαια, η τελευταία εικόνα που θα έπρεπε να δει προτού κλείσει τα μάτια της ήταν το ταβάνι, οι τοίχοι, τα αυστηρά έπιπλα και τα ψυχρά μηχανήματα του δωματίου όπου νοσηλευόταν, στο τμήμα γηριατρικής του νοσοκομείου όπου είχε εισαχθεί με τη θέλησή της. Σύμφωνα όμως με το πόρισμα της έρευνας, «ξέφυγε από την επιτήρηση του προσωπικού». Δεν ήταν ακριβώς άρρωστη, απλώς ηλικιωμένη. Υπέφερε από ελαφριά άνοια, «αναζητούσε την ανθρώπινη επαφή και έτεινε να επισκέπτεται άλλες μονάδες». 
Δύο εβδομάδες αργότερα, ακόμη ένα «κρούσμα». Μια άλλη 90χρονη βρέθηκε νεκρή στο πάρκο του οίκου ευγηρίας (ή «ησυχαστηρίου» όπως το λένε ακόμη πιο κομψά οι Γάλλοι) όπου έμενε, στη Ρηνανία. Είχε και αυτή «ξεφύγει από την επιτήρηση του προσωπικού». Ενημερώθηκε και πάλι η Αστυνομία, διατάχτηκε και πάλι έρευνα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε μέσω του αρμόδιου υφυπουργού πως «εξετάζει το ενδεχόμενο χρήσης συστημάτων προσδιορισμού θέσης με στόχο την προστασία του ατόμου». Για να πάψει πια αυτό το σκάνδαλο να πεθαίνουν οι γέροι στους κήπους και τα πάρκα, να καταλάβουν ότι η ελευθερία πρέπει στη νιότη και η τάξη στα γεράματα και να φεύγουν κλεισμένοι στα δωμάτιά τους, χωρίς φασαρία και ΕΔΕ. 

Τις προάλλες, ένα τηλεοπτικό δίκτυο στην Ελβετία δοκίμασε έναν «προσομοιωτή γηρατειών» που κατασκεύασε, άγνωστο γιατί, μια ομάδα γερμανών μηχανικών: ειδικές σόλες για να βαραίνει το περπάτημα, ειδικές επιγονατίδες για να μουδιάζουν και να πονάνε οι αρθρώσεις, ειδικά γάντια για να αμβλυνθεί η αίσθηση και να τρέμουν τα χέρια, ειδικό κολάρο για να είναι περιορισμένες οι κινήσεις του κεφαλιού, γυαλιά για να δυσχεραίνουν την όραση, κάσκα για να λιγοστέψει η ακοή. «Είναι κουραστικό να είσαι γέρος» αποφάνθηκαν οι δοκιμαστές. Οι τηλεθεατές, πάντως, «το βρήκαν αστείο, γέλασαν». Οπως γελάς καμιά φορά για να ξορκίσεις τον φόβο.