Μα, να ψοφήσει η κατσίκα;

Κυρία Φοίβη,

Ξέρω ότι μπαίνω στα χωράφια των συναδέλφων σας, αλλά ελπίζω ότι θα με καταλάβετε.

Διάβασα σε μπλογκ διαφόρους που δηλώνουν δημοσιογράφοι συνδικαλιστές και διαπίστωσα πως η τελευταία απεργία της ΕΣΗΕΑ κηρύχθηκε όχι για συγκεκριμένα αιτήματα, πέρα από τα γενικά «να αποσυρθούν τα Μνημόνια», «να υπογραφούν συλλογικές συμβάσεις», «να αρθούν οι περικοπές μισθών – συντάξεων», αλλά από ένα είδος προσωπικής βεντέτας συνδικαλιστών: για να μη δούμε την εικόνα του Σαμαρά με τον Ολάντ.

Ο Ολάντ είναι σύμμαχός μας και δεν έχουμε λόγο να μην τον δείξουμε. Μένω όμως στη μικροψυχία και στο κοντόφθαλμο των συνδικαλιστών, όπως πολλοί της υποτιθέμενης «αριστερής» όχθης τελευταία. Και ρωτώ: Πόσο μικροί έχουμε καταντήσει;

Σε χαιρετώ, Μάριος Καρατάσος

Πολύ μικροί και ασήμαντοι, αγαπητέ Μάριε. Αλλά Συνδικαλισταράδες! Ζωσμένοι φισεκλίκια και την ρομπ ντε σαμπρ της ξεφτίλας, πυροβολούμε χάριν παιδιάς και γινατιού. Και βεβαίως – ανεξάρτητα από τι πιστεύει ο καθένας για τη «μεγαλοσύνη» του Αντουάν του καραμπουζουκλή που τον έχουμε να μας περικόπτει τον απερίκοπτο – υπηρετούμε την πατροπαράδοτη αρχή που έχει σπαράξει την Ελλαδίτσα: Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα! Οχι να γιάνει η δικιά μας. Οχι να αποκτήσουμε νέα. Να ψοφήσει και του γείτονα!