Η συνύπαρξη των λέξεων

Στο βιβλίο του Θωμά Κοροβίνη η συμβίωση των κοινοτήτων φαίνεται στις λέξεις: από τα τουρκικά πέρασαν στα ελληνικά λέξεις όπως νταλιάνι (ιχθυοτροφείο), καμπάνταης (μάγκας, τραμπούκος), μεϊντάνι (πλατεία), γιατάκι (κρεβάτι, λημέρι), μπαξεβάνης (περιβολάρης) και δεκάδες άλλες που μπορεί κανείς να βρει στις υποσημειώσεις. Ψάρια και θαλασσινά, πάλι, έχουν και στα τουρκικά, ελληνικά ονόματα: χταπόδι – αχταπότ, σκορπιός – ισκορπίτ, λαβράκι – λεβρέκ, παλαμίδα – παλαμούτ, μαρίδα – ιζμαρίτ.