ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Προστασία προσωπικών δεδομένων

Αθανάσιος Παπακυριαζής

ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Στα φύλλα σας των 8 και 9 Ιανουαρίου καθώς και σε κάποια δελτία ειδήσεων των ημερών αυτών διαβάσαμε και ακούσαμε για εταιρεία που κατείχε και διέθετε παράνομα εκατομμύρια εγγραφές και καταχωρήσεις προσωπικών δεδομένων.

Την τρομερή έκπληξη διαδέχτηκε ο σχολιασμός και ο προβληματισμός της απόκτησης των απορρήτων αυτών δεδομένων, μέχρις ότου ένας γνωστός μας γνώρισε ότι όλα αυτά είναι σε πρώτη… ζήτηση στις οθόνες των εφοριών όλης της χώρας και όλων των υπαλλήλων τους (και το πρωτόκολλο, αν θέλει μπορεί να αναζητήσει οποιονδήποτε). Συμπεριλαμβανομένων φυσικά όλων στο υπουργείο Οικονομικών.

Ακόμη πιο έντονη έκπληξη προκάλεσε αυτή η διαπίστωση, τόσο ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα να είναι προσβάσιμα και στον τελευταίο υπάλληλο κάθε Εφορίας, δίχως καμία προστασία των πολιτών. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί το ποιόν όλων αυτών των ατόμων; Ποιος θα εγγυηθεί ότι επιλεγμένα αρχεία ή και ολόκληροι κατάλογοι αρχείων δεν θα διοχετευθούν σε άτομα του υποκόσμου προς πώληση, εκθέτοντας σε κίνδυνο ζωές και περιουσίες;

Δεν θα έπρεπε η πρόσβαση σε αυτά τα δεδομένα να δίνεται με το σταγονόμετρο και με πολλές και περίπλοκες δικλίδες ασφαλείας και ενδελεχείς ελέγχους τήρησης αυτών, ώστε να μπορεί να εντοπιστεί αμέσως ο διαρρέων;

Ο ύψιστος και πρωταρχικός στόχος κάθε κράτους και των υπαλλήλων του (μας) είναι η προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών του, γι’ αυτό πληρώνουμε φόρους για χιλιάδες υπαλλήλους. Μήπως τελικά μας διαφεύγει ο στόχος; Η συλλογή φόρων είναι το μέσον και δεν πρέπει να γίνει ποτέ ο σκοπός. Το κράτος πρέπει να θωρακίσει τα στοιχεία των πολιτών.

Η οικονομική Ευρώπη

Μανόλης Μαυροζαχαράκης

ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΣ

Υπό την οδυνηρή επίδραση του  μνημονιακού πνεύματος, η Ευρώπη κατάντησε συνώνυμη της οικονομικής κρίσης, προδιαγράφοντας μια εξαιρετικά επικίνδυνη πορεία  περιορισμού της στο οικονομικό πεδίο. Επικίνδυνη πορεία, διότι χαμηλώνει τραγικά τον πήχη των προσδοκιών απέναντι στο ευρωπαϊκό όραμα, αλλά κυρίως διότι εμπεδώνεται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες μια λογική «ανεκτικότητας» απέναντι σε νέα κύματα λιτότητας με τον μανδύα της σωτηρίας.

Σε κάθε περίπτωση, η μόνιμη μείωση της Ευρώπης στο πεδίο της οικονομίας οδηγεί σε μια «ωφελιμιστική κοινότητα σκοπιμότητας», η οποία δικαιολογεί την ύπαρξή της αποκλειστικά στη λογική του ατομικού οφέλους και στη λογική της γραμμικής οικονομικής μεγέθυνσης.

Οταν αμφότερες οι παραπάνω εκδοχές προόδου εκλείψουν, τότε αναγκαστικά το ευρωπαϊκό εγχείρημα αμφισβητείται. Ωστόσο, η εμπιστοσύνη που επενδύθηκε σε μια διαρκώς αναπτυσσόμενη οικονομία ήταν επόμενο κάποτε να διαψευστεί, με αποτέλεσμα να εισέλθουμε σε μια μαζική κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στο ευρωπαϊκό μοντέλο.

Η προσπάθεια ελέγχου όμως που ακολουθεί τη φάση κατάχρησης εμπιστοσύνης είναι μια αντίδραση μάλλον ανεπαρκής, διότι ουσιαστικά ανατροφοδοτεί τη «σπειροειδή της δυσπιστίας». Η εμπιστοσύνη μπορεί να ανακτηθεί μόνο μέσα από τη μεταστροφή προς το μοντέλο μιας πολιτισμένης κοινωνικής  Ευρώπης.  

Στην εποχή της λιτότητας και της διακοπής της ευρύτατης διάχυσης της κοινωνικής ευημερίας, της διακεκομμένης πρόσβασης σε θεμελιακές κοινωνικές πολιτικές, της ραγδαίας επέκτασης του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας, είναι παράταιρο να θεωρείται πεμπτουσία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αποκλειστικά η ανταγωνιστικότητα.

Αυτό που λείπει σήμερα είναι μια μεγάλη πολιτισμική  αφήγηση που θα μεταφέρει το ευρωπαϊκό σχέδιο στο θυμικό μας. Η αφήγηση αυτή παραπέμπει σε μια ήπειρο η οποία πέρασε από δύο Παγκοσμίους Πολέμους, συνδεδεμένους με αβυσσαλέο μίσος και με σχέδια αφανισμού ολόκληρων κρατών. Εντούτοις και παρά τις τεράστιες οδύνες, τα ευρωπαϊκά έθνη έδωσαν τα χέρια, ζήτησαν συμφιλίωση και βοηθήθηκαν μεταξύ τους για να σταθούν ξανά στα πόδια τους.

Η  Ευρώπη είναι η μυθική ιστορία μιας απίστευτης πράξης συμφιλίωσης. Απέναντι σε αυτή την πράξη συμφιλίωσης, ο όλος χειρισμός της οικονομικής κρίσης σήμερα φαντάζει φαιδρός και άνευρος. Ο αφελής συμψηφισμός των λαθών του παρελθόντος, η στενόμυαλη επιμονή στην αρχή της ανταπόδοσης κάθε βοήθειας με μέτρα λιτότητας, ο μικρόψυχος υπολογισμός μεταξύ οφέλους και ζημιάς, η απουσία γενναιοδωρίας που είναι τόσο απαραίτητη για οποιαδήποτε πράξη συνεργασίας, στοιχειοθετούν το περίγραμμα μιας εύθραυστης οικογένειας κρατών.

Εικόνες από το ΑΠΘ

Παναγιώτης Ζαχαριάδης

ΕΠ. ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΕΦΑΑ ΑΠΘ

Η παρούσα επιστολή έχει να κάνει με το σκουπιδαριό που επικρατεί στο ΑΠΘ και ειδικότερα στην κεντρική βιβλιοθήκη, την οποία επισκέπτονται χιλιάδες φοιτητές και δη σε περίοδο εξεταστικής. Συνθήκες υγιεινής ελεεινές, οργάνωση ανύπαρκτη. Η κατάσταση βρίσκεται στο απροχώρητο.

Δε μιλώ παρά για τους εξωτερικούς χώρους στους οποίους εκτός από το ατελείωτο σκουπιδιαριό, παρεισφρέουν και ομάδες ναρκομανών όπου γίνεται κάθε είδους συναλλαγή και χρήση ουσιών από χάπια έως και ενέσιμα εμπρός στα μάτια του κόσμου. Οι τσακωμοί για τη δόση και η όχληση από άρρωστους ανθρώπους αλλά και τους εμπόρους που τους παρέχουν «αφιλοκερδώς» τις υπηρεσίες τους δεν περιγράφονται.

Εσωτερικά η κατάσταση δεν διαφέρει. Τουαλέτες και δημόσιοι χώροι σε κατάσταση υγειονομικά επικίνδυνη. Πρόκειται για την κορωνίδα της Θεσσαλονίκης, που είναι το ΑΠΘ. Πρόσφατα η διοίκηση ήρθε στα χέρια Συμβουλίου έπειτα από περίεργα αργές και νεφελώδεις διαδικασίες. Ωστόσο, καμία αλλαγή προς το καλύτερο. Δικαιολογία μόνιμη στο στόμα των υπευθύνων η έλλειψη προσωπικού και η γενική ομιχλώδης κατάσταση η οποία δεν επιτρέπει δραστικές κινήσεις.
Το ερώτημα παραμένει: Τι πρέπει να γίνει ώστε να μη χρειάζεται να ζουν σε συνθήκες χοιροστασίου όλα αυτά τα παιδιά που αναζητούν φως στο βάθος του τούνελ μέσα από  συγκεχυμένες ακαδημαϊκές και κοινωνικές δομές;

Συμπαράσταση σε εργαζομένους

Θόδωρος Γαλανόπουλος

Ειλικρινά θέλω πολύ να βλέπω τους συμπολίτες μας να αντιστέκονται στο ξεθεμελίωμα αυτής της χώρας και της κοινωνίας. Επίσης θα ήθελα να μη βλέπω αυτό το «διαίρει και βασίλευε», να ρίχνουν τη μια εργατική ομάδα εναντίον της άλλης και να περνάνε εύκολα τα σχέδια τους! Δυστυχώς όμως μόνο τα ρετιρέ παλεύουν ακόμα, και ως ρετιρέ, κανένας δεν τους βλέπει με συμπάθεια από το υπόγειο ή από το πεζοδρόμιο ως άστεγος.

Οσο και να θέλεις να συμπαραστέκεσαι στον εργαζόμενο δίπλα  σου, πού να βρεις επιχειρήματα για τον υπάλληλο της Βουλής, ξαδερφάκι κάποιου βουλευτή, που επιμένει να έχει 14 ή 16 μισθούς; Οσο και να είναι πολλαπλά χρήσιμο το μετρό και οι εργαζόμενοί του, μήπως μπορούν να μας απαντήσουν σε ένα ερώτημα που ποτέ δεν τέθηκε από κανέναν; Πώς προσελήφθησαν όλοι αυτοί εκεί; Κάποιος υπουργός ή βουλευτής θα τους πήρε νύχτα τηλέφωνο να πάνε να κάνουν τα χαρτιά τους.

Οταν εμείς οι περισσότεροι ξενοδοχοϋπάλληλοι  βρισκόμαστε με ένα απολυτήριο κάθε χρόνο στα χέρια και την επόμενη σεζόν πρέπει να τρέχουμε για να εργαστούμε 5-6 μήνες σαν σκυλιά, μέρα και νύχτα, Κυριακές και αργίες, πώς θέλετε να βλέπουμε τον σινιαρισμένο υπάλληλο στο ταμείο του μετρό, που σε κοιτάει και υποτιμητικά γιατί είσαι και επαρχιώτης και κάνεις και καμιά ερώτηση για τα δρομολόγια.

Μήπως δεν θυμόμαστε πώς μας έβλεπαν (ακόμα και τώρα) αρκετοί από τους γιατρούς του ΙΚΑ; Σαν ενόχληση, είχαν όμως ένα χαμόγελο άμα πήγαινες στο ιδιωτικό ιατρείο τους! Θυμάμαι κάποιες κυρίες στα ταμεία της ΔΕΗ στις οποίες η ουρά κόσμου τούς προξενούσε τόση αηδία στο πρόσωπο ώστε ξεχείλιζε και ήταν φανερή και από αδέσποτο σκύλο, όχι από πελάτη της επιχείρησης! Συμπαράσταση ναι στον αγωνιζόμενο εργαζόμενο, αλλά και αυτός στη φτώχεια και στην ανεργία μας! Πολύ σοφά το είπε ο λαός μας: «Καλοχαιρέτα τον πεζό άμα καβαλικέψεις, για να σε χαιρετά κι αυτός άμα θα ξεπεζέψεις».