Απόψεις, Σχόλια & Γνώμες

[Ενστάσεις] Ετερόχθονες

[Ενστάσεις] Ετερόχθονες
Σχόλια
3 λεπτά
Κάνοντας μια βουτιά στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας, διαπιστώνει εύκολα κανείς ότι δεν είναι η πρώτη φορά που τίθεται δημοσίως το θέμα της ιθαγένειας. Η σύγκρουση του στρατηγού Μακρυγιάννη με μέλη της Εθνοσυνέλευσης του Νοεμβρίου 1843 για την πρόσβαση στην κρατική μηχανή των ετεροχθόνων είναι η πρώτη σχετική πολιτική σύγκρουση. Οι ετερόχθονες, εγγράμματοι που προσήλθαν ως στελέχη της κρατικής μηχανής, έγιναν αντικείμενο της πολεμικής του ευέξαπτου Μακρυγιάννη που από την αρχή έκανε τρόπο έκφρασης τον ελληνικό καημό: τη μεμψιμοιρία για τις προσδοκίες που διαψεύστηκαν, για τα πράγματα που δεν ήλθαν όπως εκείνος περίμενε.
Γιατί δεν ήλθαν τα πράγματα όπως τα προσδοκούσε ο, ασφαλώς, άδολος αγωνιστής; Επειδή το ελληνικό κράτος δεν τον αντάμειψε όσο έπρεπε για τις υπηρεσίες που είχε προσφέρει στην απελευθέρωση, αυτό υπέκρυπταν οι συγκρούσεις του. Εισηγούμενος την αποπομπή των ετεροχθόνων από τις δημόσιες θέσεις, ο Μακρυγιάννης, σύμφωνα με τον ιστορικό Δημήτριο Φωτιάδη, είπε μεταξύ των άλλων στην αγόρευσή του: «Μου κακοφαίνεται που όμοια προσκαλάμε και κείνους που νήστεψαν και κείνους που δε νήστεψαν. Λέω λοιπόν τα υπουργήματα να μείνουν κάμποσο καιρό και για μας, όπου φορέσαμε το σαμάρι».
Ηταν το μοναδικό κίνητρο εκείνης της στάσης τα υπουργήματα; Ποιος ξέρει; Η φράση, την οποία απέδιδε στον Μακρυγιάννη το (ας πούμε) ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ελπίς», ήταν κυνική: «Εφαγαν αυτοί, ας φάμε κι εμείς τώρα» – αλλά τη φράση αυτή οι ιστορικοί δυσκολεύονται να την υιοθετήσουν. Ωστόσο, από τις πηγές προκύπτει ότι ο Μακρυγιάννης οργάνωσε ένοπλες διαδηλώσεις και απεργίες προκειμένου οι ετερόχθονες και οι «ετεροχθονιστές» να απολέσουν πολιτική ισχύ. Περιγράφει ο ίδιος στα «Απομνημονεύματά» του τη μέθοδό του:
«Στέλνω [στρατιώτες οπούχα] εις τους πρωτοσιναφιτζήδες (δηλαδή, κατ’ αναλογία, στους αρχισυνδικαλιστές) να μιλήση καθένας εις το σινάφι του να μην ανοίξουν τ’ αργαστήρια μόνον τις πόρτες· νάχουν τ’ άρματά τους».
Εκείνη τη μάχη, ο Μακρυγιάννης την κέρδισε. Κέρδισε και την άλλη μεγάλη μάχη που έδωσε, εναντίον των ξένων που κατά την ανάλυσή του στόχο είχαν να προδίδουν, να εκμεταλλεύονται, να εκβιάζουν προς ίδιον όφελος το πτωχό πλην τίμιο νεοπαγές ελληνικό κράτος. Από τότε έως και σήμερα, η ίδια μάχη έχει δοθεί πολλές φορές, συχνά με την ίδια έκβαση.
Ανάλογη μάχη δόθηκε πρόσφατα στο Συμβούλιο της Επικρατείας, αναφορικά με τη συνταγματικότητα του νόμου Ραγκούση για την απόδοση της ιθαγένειας σε αλλοδαπούς και στα παιδιά τους. Συνταγματολόγος δεν είμαι και δεν δικαιούμαι να κρίνω την ετυμηγορία του. Δικαιούμαι ωστόσο να επισημάνω ότι η διόλου ευκαταφρόνητη μειοψηφία εντός του Συμβουλίου (κατά πληροφορίες 13 μειοψήφησαν έναντι 24 που στήριξαν την πλειοψηφούσα πρόταση) αφαιρεί από την τελική απόφαση την αξιωματική ισχύ της, κάνοντάς την ιδιαίτερα ευεπίφορη στην κριτική και στην ιδεολογική σύγκρουση.
Το ένα τμήμα της, προφανώς, μετεξελίσσει την ιδεολογία του μακρυγιαννισμού.

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Σχόλια
Σχολίασε εδώ
0 /50
0 /2000

Τα Νεότερα

  1. Βιγιαρεάλ: Διέψευσε τα σενάρια για την επέμβαση του Πεπέ στα μάτια που προκλήθηκε από την… έκλειψη ηλίου στην Ισπανία
  2. Σοκ στο Οχάιο: Τρεις νεκροί από πυροβολισμούς σε baby shower – Πώς το πάρτι μετατράπηκε σε οικογενειακό μακελειό
  3. Συρία: Πέντε παιδιά σκοτώθηκαν κατά την έκρηξη νάρκης στην επαρχία Ιντλίμπ

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies