[Κιόσκι] Τα «αν» που φοβίζουν

Με το «Αν», ο Κίπλινγκ έδωσε στον υποθετικό λόγο το ποιητικό κύρος που της έλειπε. Η ιστορία, από την άλλη, δεν συμπάθησε ποτέ τις υποθέσεις. Αλλά η δημοσιογραφία τρέφεται από αυτές. Πριν από λίγες ημέρες, για παράδειγμα, ο Guardian προσπάθησε να φανταστεί τι είδους κουβέντα θα σκάρωναν στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός ο Καρλ Μαρξ, ο Τζον Κέινς, ο Μίλτον Φρίντμαν και ο Ερντστ Φρίντριχ Σουμάχερ εάν κάθονταν γύρω από το ίδιο τραπέζι. Η υπόθεση, όμως, που διατυπώνει στη χθεσινή Repubblica ο Εουτζένιο Σκάλφαρι είναι τρομακτική. Το δικό του «αν» δεν είναι μια ανώδυνη συζήτηση σε μια φανταστική συνάντηση που δεν θα γίνει ποτέ, αλλά μια υπόθεση που πριν από λίγο καιρό έμοιαζε με σενάριο πολιτικής φαντασίας. Αυτό το «αν» υπενθυμίζει ότι η πολιτική απεχθάνεται τις βεβαιότητες όπως η ιστορία τις υποθέσεις κι ότι μπορεί να αναστήσει έναν νεκρό με την ίδια ευκολία που μπορεί να θάψει κάποιον ζωντανό.

Χρειάστηκε ένας ευγενής τεχνοκράτης με στόφα πολιτικού ηγέτη για να θάψει η Ιταλία – και μαζί της η υπόλοιπη Ευρώπη – τον μπερλουσκονισμό. Αρκεσαν ένα κορίτσι σε ρόλο σοβαρής συντρόφου, ένας βομβαρδισμός από τηλεοπτικές εμφανίσεις και ο Μάριο Μπαλοτέλι σε ρόλο μεσσία της παραπαίουσας Μίλαν για να θυμηθούμε ότι τα ζόμπι μπορεί να έχουν σχέση με δαίμονες, καουμπόηδες ή ακόμη και εξωγήινους, αλλά ποτέ με την πολιτική. Ιδού, λοιπόν, το υποθετικό ερώτημα: Τι θα συμβεί εάν ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι κερδίσει τις εκλογές; Η απάντηση του Σκάλφαρι θυμίζει ταινία καταστροφής. «Εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα κατέρρεε σε καταστροφικό βαθμό η ευρωπαϊκή και διεθνής αξιοπιστία της χώρας μας, τα σπρεντ θα επέστρεφαν στα ύψη. Η υπόθεση ενός Μπερλουσκόνι που θα μπορούσε να καθυποτάξει τη Μέρκελ, δηλαδή τη Γερμανία, είναι καθαρός παλιμπαιδισμός». Ώς την απάντηση μεσολαβούν σχεδόν είκοσι ημέρες. Τότε θα φανεί εάν το υποθετικό ερώτημα ήταν αποτέλεσμα της υπερβολικής ανησυχίας ενός 89χρονου βετεράνου της δημοσιογραφίας ή προϊόν της διορατικότητας ενός σοφού γέροντα.

Ο Σκάλφαρι επιμένει να γράφει κάθε Κυριακή στην εφημερίδα που έστησε πριν από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες και διηύθυνε για πολλά χρόνια. Από την άλλη μεριά των Αλπεων, ένας συνομήλικος του σκέπτεται ότι αξίζει επιτέλους λίγη ξεκούραση. Ο Αλμπέρ Ουντερζό δεν είναι πατέρας μιας εφημερίδας αλλά ενός χάρτινου ήρωα. Εφτιαξε το σώμα του Αστερίξ για να του εμφυσήσει το πνεύμα ο Γκοσινί. Αλλά το δικό του χέρι δεν τον βοηθάει καθόλου πια. Οπως δηλώνει στη Monde, είχε αρχίσει να τον προδίδει από τότε που ήταν 45 χρόνων. Είχε γυρίσει όλους τους γιατρούς αλλά δεν γινόταν τίποτε, ο Γκοσινί είχε τρομάξει: «Το χέρι σου, το χέρι σου…» του έλεγε.

Θα υπάρχει πάντα κάτι το οποίο θα φοβάται κανείς. Ενα τρεμάμενο χέρι όπως του Ουντερζό. Ή ένα σαρδόνιο χαμόγελο όπως του Μπερλουσκόνι.