Οταν κατάλαβε ότι ο φάκελος δεν «δένει», τρομοκρατήθηκε

«Ο Σάιρους Βανς είναι ένας ακέραιος άνθρωπος», εκτιμά στη συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό «L’Express» ο Τζον Σόλομον. «Είναι όμως πρωτάρης, εκλεγμένος το 2009 σε μια θέση εισαγγελέα που ανήκε επί 35 χρόνια σε ένα είδωλο, τον θρυλικό Ρόμπερτ Μόργκενταου. Ο Βανς υποφέρει από βαθιά ανασφάλεια, την οποία έχουν επιδεινώσει διάφορες αποτυχίες σε δίκες με μεγάλη δημοσιότητα. Εξού και η ακραία ευαισθησία του έναντι του Τύπου και της κοινής γνώμης. Οταν συλλαμβάνεται ο DSK, τον περιφέρουν μπροστά στις κάμερες, κατόπιν απορρίπτουν το αίτημά του να αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση και τον κλείνουν στο Ράικερς Αϊλαντ. Είναι το σήμα για να ριχτούν στο κυνήγι τα ΜΜΕ. Και ο Βανς είναι τόσο σίγουρος ότι έχει στα χέρια του έναν ένοχο που του απαγγέλλει κατηγορίες στο άψε σβήσε. Στον πρώτο σκόπελο, όμως, συνειδητοποιεί ότι ο φάκελός του δεν είναι και τόσο καλοδεμένος, και τρομοκρατείται.

Φοβάται μήπως τον κατηγορήσουν ότι συμπεριφέρθηκε άδικα σε έναν ύποπτο. Ετσι, κάνει πίσω με την ίδια σπουδή, βγάζοντας βιαστικά και εσφαλμένα συμπεράσματα για την αξιοπιστία του θύματος. Αν οι εισαγγελείς είχαν καθυστερήσει να απαγγείλουν κατηγορίες στον DSK και είχαν αφιερώσει χρόνο στο να κατανοήσουν τις πολυπλοκότητες και τις γκρίζες ζώνες της ζωής της ενάγουσας – μια συνηθισμένη περίπτωση σε ένα περιβάλλον φτωχών μεταναστών -, θα είχαν μπορέσει να πάνε σε δίκη χωρίς πρόβλημα. Δεν ξέρω αν οι εισαγγελείς θα είχαν καταφέρει να πείσουν τους ενόρκους. Ξεχνούμε όμως ότι στη βάση της η υπόθεση έμεινε η ίδια από την απαγγελία των κατηγοριών έως την εγκατάλειψη της δίωξης: τα ιατρονομικά και επιστημονικά δεδομένα ουδέποτε άλλαξαν∙ η περιγραφή του εγκλήματος από το θύμα δεν διαφοροποιήθηκε ούτε στο ελάχιστο».