«Θεός» μοναδικός και διαχρονικός
Ο Νίκος Γκάλης σε στιγμιότυπο από το Ευρωμπάσκετ του 1987 κόντρα στη Γιουγκοσλαβία και με τον αείμνηστο Ντράζεν Πέτροβιτς – μέλος του Hall of Fame – να παρακολουθεί. Ο «Νικ» διεκδικεί πλέον και αυτός το όνειρο να περάσει στο Πάνθεο του παγκόσμιου μπάσκετ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Η τρέλα που έχει πιάσει τους απανταχού (ανά την Ευρώπη και τον κόσμο) Ελληνες τις τελευταίες τρεις ημέρες και ψηφίζουν με τα δύο χέρια τον Νίκο Γκάλη στην προσπάθειά του να γίνει μέλος του αμερικανικού Hall of Fame δεν είναι τυχαία. Ο Γκάλης συνεχίζει, 20 χρόνια μετά την αποχώρησή του από τα παρκέ, να έχει τη μεγαλύτερη δημοτικότητα σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες και όχι μόνο σε αυτούς που έζησαν και μεγάλωσαν μαζί του.
Εδώ όμως η αξία του ανδρός είναι ακόμη μεγαλύτερη, διότι η αναγνώριση είναι παγκοσμίου φήμης και θα θυμίσουμε το πόσο δύσκολο είναι για έναν παίκτη του μπάσκετ ακόμη και να προταθεί, πόσω μάλλον να εγκριθεί η εισήγηση και να συμπεριληφθεί στη λίστα των υποψηφίων για το Νaismith Memorial Basketball Hall of Fame μεταξύ των 13 (μη αμερικανών) υποψηφίων.
Και όλα αυτά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Νίκος Γκάλης δεν έπαιξε ποτέ στο ΝΒΑ όπως συνυποψήφιοί του, για παράδειγμα ο Σέρβος Βλάντε Ντίβατς που έκανε μεγάλη καριέρα κυρίως με τους Λος Αντζελες Λέικερς αλλά και με τη φανέλα των Σάρλοτ Χόρνετς και των Σακραμέντο Κινγκς και ο Λιθουανός Σαρούνας Μαρτσουλιόνις.
Οπως και να έχει, η διαχρονικότητα του κορυφαίου έλληνα (και εκ των κορυφαίων στην Ευρώπη) μπασκετμπολίστα όλων των εποχών δείχνει το μέγεθος της αξίας και της δυναμικής που είχε πάντα αυτός ο «μάγος» της πορτοκαλί μπάλας. Από εκείνο το καλοκαίρι του 1979, τότε που ήρθε με… σπασμένα δόντια από το Σίτον Χολ και το πρώτο πράγμα που έκανε ο αείμνηστος Ανέστης Πεταλίδης, προτού τον στείλει για προπόνηση, ήταν να τον πάει στον οδοντίατρο!
«ΑΣ’ ΤΟΝ, ΚΟΟΥΤΣ». Οταν αργότερα στο παρκέ του Παλέ ντε Σπορ του έριξε πάνω του τον Βαγγέλη Αλεξανδρή («Φά’ τον, ρε μαύρε, να δούμε τι λεφτά πιάνει», ήταν η εντολή) ο Τίγρης ήταν από τις λίγες φορές που δεν μπόρεσε να αντεπεξέλθει στην αποστολή του. «Ασ’ τον αυτόν, κόουτς, δεν πιάνεται, είναι από άλλο ανέκδοτο», είπε αποχωρώντας καταϊδρωμένος, την ώρα που ο Γκάλης έκανε ακόμη σουτάκια.
Οι πτήσεις του προς τα αντίπαλα καλάθια, που άρχισαν εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και κορυφώθηκαν με τον άθλο του 1987 (που ο ίδιος ο Γκάλης δεν αλλάζει με τίποτε), τελειώνοντας αργότερα άδοξα στο κλειστό του Μετς τον Οκτώβριο του 1994, ήταν αυτές που τον καθιέρωσαν στη συνείδηση όλων των φίλων του μπάσκετ ανά την Ευρώπη και τον κόσμο.
Δεν τον ξέχασαν ποτέ και μάλιστα από το 2007 ο Νικ είναι μέλος του Hall of Fame της FIBA, στοχεύοντας και σε ανώτερα στις 15 Φεβρουαρίου. Εκεί, σε ένα κλειστό κλαμπ όπου βρίσκονται ελάχιστοι παίκτες-μύθοι από την Ευρώπη, μεταξύ των οποίων ο αείμνηστος Ντράζεν Πέτροβιτς (2002), o Aρβιντας Σαμπόνις (2011) και ο Σεργκέι Μπέλοφ (1992).
Google news
