Στίγμα

Οι εμμονές της τρόικας…

ΜΑΛΛΟΝ απαρατήρητο πέρασε ένα  άρθρο στους σοβαρούς κατά τα λοιπά «Νιου Γιορκ Τάιμς» με τίτλο «Οι ολιγάρχες αποτελούν εμπόδιο για την ανάκαμψη  στην Ελλάδα». Και όμως δεν θα έπρεπε. Κάτι δείχνει. Και έχει και συνέχεια. Διότι δεν είναι μόνο οι συχνές αναφορές του γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος υποδεικνύει την «ελίτ» των Αθηνών ως το «απόλυτο κακό». Είναι, κυρίως, τα παλικάρια της τρόικας, τα οποία στις ανεπίσημες επαφές που είχαν στην Αθήνα το προηγούμενο διάστημα δεν έχαναν ευκαιρία να (υπερ)τονίζουν ότι «στην Ελλάδα  δεν πρόκειται να γίνει τίποτε αν δεν χτυπηθεί καίρια το αμαρτωλό τρίγωνο». Κατά τον Πολ Τόμσεν και την παρέα του, το αμαρτωλό αυτό τρίγωνο συνίσταται από τις τράπεζες, τους ολιγάρχες και τα μίντια!

ΕΓΩ ΠΑΛΙ λέω ότι σαν πολλά μάς τα λένε αυτοί οι λεβέντες, που  βλέπουν ότι οι ιδέες τους είναι για τα μπάζα και επιμένουν στην ίδια συνταγή…  

… και η κυβέρνηση

ΟΙ ΤΡΕΙΣ κυβερνητικοί εταίροι τώρα δεν έχουν άλλη επιλογή από το να υλοποιήσουν τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει ως κυβέρνηση. Αυτό τουλάχιστον μου εξήγησε ο σοβαρός πρόεδρος Φώτης (Κουβέλης) σε μια σύντομη συνάντηση που είχαμε προχθές.

ΜΕ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΕ, κατ’ αρχάς, για την «ειλικρινή» συνεργασία που έχει με τους άλλους δύο κυβερνητικούς εταίρους, τον πρόεδρο Αντώνη και τον πρόεδρο Βαγγέλη. Μου εξήγησε τις πολλές δυσκολίες του εγχειρήματος της συγκυβέρνησης και τις προσπάθειες που κάνει η ΔΗΜΑΡ για να περάσει προοδευτικές πολιτικές ή να αποτρέψει νεοφιλελεύθερες λύσεις.

ΜΟΥ ΤΟΝΙΣΕ ότι «μιλούν συχνά» οι τρεις τους – άρα, όπως μπόρεσα να συμπεράνω με ευκολία, μικρή σημασία έχει να συναντώνται και οι τρεις μαζί από τη στιγμή που σηκώνουν το τηλέφωνο και μιλούν, χωρίς να ανακοινώνεται.

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ συχνές συναντήσεις; Γιατί ούτε εκείνου του αρέσει (όπως δεν αρέσει και στο περιβάλλον του Σαμαρά) «να εμφανίζεται ως Πρωθυπουργός υπό κηδεμονία» ο Σαμαράς.

Εχει και αυτός (όπως και ο πρόεδρος Βαγγέλης) ζήτημα με διάφορες επιλογές της πλειοψηφίας, αλλά εκτιμά ότι θα εξομαλυνθεί η κατάσταση όταν γίνει πιο σφιχτή η κυβέρνηση.

ΚΑΤΑ ΤΑ ΛΟΙΠΑ, μεταφέρω δύο «όχι»:

ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ (που συζητήσαμε) νομίζω ότι δεν αφορούν την ομήγυρη…

Απλό… μέλος της ΡΙΚΣΣΥ

 ΜΙΛΩΝΤΑΣ για (και με) προέδρους, αποφάσισα να τηλεφωνήσω στον Ανδρέα Λοβέρδο για να πληροφορηθώ τα νέα της ΡΙΚΣΣΥ. Τον βρήκα σε πυρετώδη κατάσταση στο γραφείο του, στην οδό Σταδίου 7, με κόσμο να πηγαινοέρχεται και τα τηλέφωνα να κουδουνίζουν.

– Χαίρετε, κύριε πρόεδρε, τον προσφώνησα.

– Α, όχι πρόεδρος, εγώ είμαι απλό μέλος. Εντάξει;

ΕΣΤΩ και αν μου είπε ότι είναι απλό… μέλος, τον ρώτησα πώς εξελίσσεται αυτή η περιπέτεια με τη ΡΙΚΣΣΥ. «Εχει μια περίεργη γεύση όλο αυτό, είναι αρκετά παράξενο, και πάντως εξαιρετικά ενδιαφέρον. Τις πρώτες ημέρες κάπως μου φαινόταν που είμαι εκτός ΠΑΣΟΚ, αλλά τώρα αρχίζω και το συνηθίζω».

ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ που μιλήσαμε είχαν ήδη υπογράψει την ιδρυτική διακήρυξη 1.010 άτομα και υπήρχαν περί τις 32.000 «επισκέψεις» στο (άψογο αισθητικά, πρέπει να επισημάνω) site της ΡΙΚΣΣΥ.

Το  απολύτως… απλό μέλος Ανδρέας μού εξήγησε επίσης ότι η Κίνηση έχει αρκετά καλή υποδοχή μεταξύ των πρώην συντρόφων του, ότι έχει αντιμετωπίσει το δίλημμα να τους αφήσει να εκδηλωθούν τώρα ή αργότερα (υπέρ του, εννοείται), και πως αποφάσισε να μη απαντά στις προσωπικές επιθέσεις που δέχεται. Α, και το σπουδαιότερο: εξακολουθεί να στηρίζει σταθερά την κυβέρνηση. Ουφ…

Ο Πρόξενος και οι Ρουμάνες

ΕΙΧΑ ΥΠΟΣΧΕΘΕΙ ότι θα ασχοληθώ με την περίπτωση του διπλωματικού συμβούλου του αριστερού αγοριού Αλέξη, του Γιώργου Αϋφαντή, μετά την στα όρια της συκοφαντίας επιστολή που απέστειλε στη διεύθυνση της εφημερίδας, επειδή υποστήριξα ότι είχε χρηματίσει και σύμβουλος του Γιώργου. Ο κ. Αϋφαντής, λοιπόν, ο οποίος διέπρεψε στο διπλωματικό σώμα ως πρόξενος στις… καίριες  θέσεις του Βανκούβερ και του Βουκουρεστίου, πέρασε και από την κεντρική υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών, όπου όλοι έχουν κάτι να θυμούνται από αυτόν.

ΚΥΡΙΩΣ διότι σπανίως ήταν στην ώρα του στο προξενείο. Ολως συμπτωματικά, πότε έπεφτε σε τράφικ, πότε είχε προβλήματα με το αυτοκίνητό του, πότε το ένα και πότε το άλλο. Οι συνάδελφοί του, ας πούμε στην Α2 Διεύθυνση για το Κυπριακό, όταν με το… καλό αποχώρησε για το μακρινό Βανκούβερ, έκπληκτοι ανακάλυψαν εκκρεμότητες έως και έξι μηνών, που λέει ο λόγος. Και έτρεχαν – οι συνάδελφοι – να τον καλύψουν, αλλά αυτό νομίζω ότι επιβάλλει η… συναδελφική αλληλεγγύη.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ για μένα, και ευτυχώς για τον κ. Αϋφαντή, δεν κατάφερα να βάλω στο χέρι έστω ένα σημείωμα από αυτά που τοποθετούσε επάνω στα διαβατήρια ρουμάνων οι οποίες ζητούσαν βίζα για να επισκεφθούν την Ελλάδα, την εποχή που υπηρετούσε στο Βουκουρέστι. Θα ήταν του απολύτου ενδιαφέροντος της φεμινιστικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία και θα εξέπληττε – υποθέτω όχι ευχάριστα. Είναι πάντως τυχερός που οι Ρουμάνες δεν γνώριζαν ελληνικά…

ΕΠΙΣΗΣ δυστυχώς, δεν κατάφερα να  παραστώ στην παρουσίαση του βιβλίου του κ. Μουράτ Καραγιλάν «Η ανατομία του πολέμου στο Κουρδιστάν» από διάφορους «τουρκοφάγους» στο Πολεμικό Μουσείο, παρουσίαση η οποία παραλίγο να τινάξει στον αέρα τις (όποιες) ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ετσι, δεν μπόρεσα να απολαύσω αγορεύοντα τον κ. Αϋφαντή, ο οποίος απολαμβάνει την εμπιστοσύνη  του προέδρου Αλέξη. Το ερώτημά μου προς το αριστερό αγόρι είναι το εξής: Συμφωνεί με τα όσα είπε ο σύμβουλός του στην εκδήλωση; 

Οι κουκουλοφόροι
Η δημοσιοποίηση μίας ακόμη λίστας, αυτής με τους 1.747 που ερευνώνται με την «κατηγορία» του «ξαφνικού πλουτισμού», σε συνδυασμό με την παρατεινόμενη συζήτηση σχετικά με τη λίστα Λαγκάρντ και τις διαρροές για πρόσωπα που είναι ύποπτα φοροδιαφυγής και όχι μόνο, επαναφέρει στο προσκήνιο το θέμα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων.
Στη χώρα αυτή όπου όλα τα σκιάζει και τα διαπερνά η κρίση και που η παραζαλισμένη κοινωνία είναι έτοιμη να υιοθετήσει και να αποδεχθεί τα πάντα αρκεί να αφορούν πολιτικούς ή τις οικογένειές τους, κανένας δεν ασχολείται με την ουσία αυτής της υπόθεσης: ότι δηλαδή μαζί με τα (πολλά ίσως) ξερά καίγονται και πολλά χλωρά. Αλλά ακόμη και ένα χλωρό να καεί, πάλι τεράστιο πρόβλημα είναι. Τι θέλω να πω; Πως όλο αυτό το κλίμα αποτελεί προνομιακό πεδίο δράσης για κουκουλοφόρους κάθε είδους που δρουν στο Διαδίκτυο και καιροφυλακτούν στη γωνία για να σπιλώσουν, να συκοφαντήσουν, ακόμη και να εκδικηθούν πρόσωπα, κόμματα και προσωπικούς τους αντιπάλους. Και φυσικά να εκτελέσουν τα πάσης φύσεως συμβόλαια που αναλαμβάνουν…
Φυσικά ουδείς ασχολείται με το γιατί βγαίνουν όλα αυτά, σε τι στοχεύουν και γιατί υποκαθιστούν τις λειτουργίες του κράτους. Αλλά αν υπάρχει ζήτημα φοροδιαφυγής ή άλλων ποινικά κολάσιμων πράξεων σε όσους αναφέρονται στη λίστα Λαγκάρντ ή τη λίστα των 1.747, είναι χρέος της Πολιτείας και των ελεγκτικών της μηχανισμών να ερευνήσει και να επιβάλει κυρώσεις.
Οσες χώρες παρέλαβαν ανάλογες λίστες, λειτούργησαν στοχευόμενα και αποτελεσματικά: κλήθηκαν όσοι περιλαμβάνονταν σε αυτές να τακτοποιήσουν τις εκκρεμότητές τους, διαδικασία η οποία απέφερε ζεστό χρήμα στα ταμεία. Εδώ, προτιμήθηκαν το κουτσομπολιό, η θέαση από την κλειδαρότρυπα και οι επιλεκτικές διαρροές με στόχο την ηθική, πολιτική, κοινωνική και προσωπική τους καταρράκωση, κατά παράβαση κάθε έννοιας ατομικών δικαιωμάτων.
Υποτίθεται ότι στη χώρα, πλην των μηχανισμών-σουρωτήρια, λειτουργούν και ανεξάρτητες Αρχές, όπως αυτή της Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Αυτή η Αρχή, τι ακριβώς έχει πράξει με τις λίστες; Την απασχόλησε το θέμα ή τα μέλη της κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου; Επίσης προτίθεται έστω και τώρα, καθυστερημένα, να παρέμβει ή θα πρέπει ας πούμε να αρχίσουμε να μετράμε θύματα στους δρόμους για να ευαισθητοποιηθεί; Η προχθεσινή επίθεση στο σπίτι του Γιάννου Παπαντωνίου ας ελπίσουμε ότι θα κινητοποιήσει κάποιους…