Από μικρός ήσουν άτακτος;
Οχι.
Μετά έγινες, ε;
Ναι.
Πού μεγάλωσες;
Στην Καλογρέζα. Στις 29 Σεπτεμβρίου του ’62 γεννήθηκα.
Επαιζες ποδόσφαιρο μικρός;
Ναι. Στον δρόμο παίζαμε, δεν είχε αυτοκίνητα ακόμα.
Και τι έγινε μετά;
Τι έγινε με μένα; Υπηρέτησα στο Πυροβολικό 22 μήνες. Παντρεύτηκα μια γυναίκα από τη Σρι Λάνκα. Εκανα κάτι δουλειές, απέτυχα, μπήκα μέσα οικονομικά, άρχισα να πίνω και έκανα φασαρίες.
Δεν πιστεύω να την έδερνες;
Ποτέ.
Τίμια πράγματα;
Ναι.
Οταν λες «φασαρίες»;
Ε, φώναζα, έβαζα το ράδιο τέρμα, έβγαινα στον δρόμο, έβριζα τον κόσμο. Και αν έβρισκα ποτό μπορούσα να πιω δύο μπουκάλια ουίσκι μαζεμένα.
Καλά, γιατί όλα αυτά;
Η γυναίκα μου παρουσίασε ένα πρόβλημα στο στήθος. Μπήκαμε για εγχείρηση, καθίσαμε έναν μήνα μέσα και όταν βγήκαμε κανένας από τους δύο δεν είχε δουλειά. Μόνο στον ΟΤΕ μαζεύτηκαν 630 χιλιάρικα, δραχμές τότε. Ωσπου να βρούμε δουλειά να ταχτοποιηθούμε πάλι, εγώ το ‘χα ρίξει στο ποτό. Οταν έπινα, τρελαινόμουν.
Και ξέφυγες εντελώς, δηλαδή.
Ναι, ναι. Εκανα φασαρίες. Είχα πάει σε μια εκκλησία στη Νέα Ερυθραία, είχανε βάφτιση και εγώ άρχισα να φωνάζω.
Ετσι, στα καλά καθούμενα;
Ναι. Τους έβριζα τους ανθρώπους και δεν τους ήξερα. Με το δίκιο τους με πήγαν μέσα. Είδαν ξαφνικά κάποιον να ορμάει στην εκκλησία και να ουρλιάζει.
Και σε μαζέψανε;
Ναι, με εισαγγελική. Εναν μήνα στο Δρομοκαΐτειο. Βγήκα, αλλά σε λίγους μήνες ξανάκανα τα ίδια. Ξανά μέσα. Και μία βδομάδα στο Δαφνί με είχανε.
Δεμένος;
Οχι δεμένος. Εκεί δεν έκανα τσαμπουκάδες. Κάποιους άλλους που έκαναν φασαρία τους δένανε.
Πώς ήταν η ζωή στο ψυχιατρείο;
Οχι καλά. Ζόρικα.
Δηλαδή;
Ε, δεν έχεις ελευθερία, σε πλακώνουν στις ενέσεις, στα χάπια. Στο Δρομοκαΐτειο πάντως ήταν καλύτερα απ’ το Δαφνί.
Τα φάρμακα είναι απαραίτητα καμιά φορά. Τώρα δεν παίρνεις;
Τώρα λίγα. Εκεί με είχαν ταράξει στις ενέσεις. Μου λέγανε «διάλεξε μεριά». Εγώ σκεφτόμουν πού είχα κάνει την προηγούμενη μέρα και έλεγα «σήμερα αριστερά». Μια μέρα δεν άντεξα, το ‘σκασα.
Ε, αυτό δεν είναι και καλό.
Μία φορά στο Δαφνί… Μας κλείδωναν μέσα και έπρεπε να κάνουμε βόλτες μόνο στον διάδρομο. Είχε κάτι κάγκελα, αλουμινένια όμως, τα λύγισα και πήδηξα. Ηταν όμως καμιά δεκαριά μέτρα και χτύπησα στη μέση μου. Κουτσαίνοντας έφτασα στην έξοδο. «Πού πας, ρε φίλε;»… Λέω: «Επισκέπτης είμαι, άνοιξέ μου». Ε, έφυγα, πήγα στο σπίτι, στη μάνα μου. Λέει: «Πού βρέθηκες εσύ εδώ;». Λέω: «Ασε με να κοιμηθώ στο κρεβατάκι μου». Πήρε όμως τηλέφωνο τον αδελφό μου και ήρθε και με πήρε και με ξαναπήγε πίσω. Μετά ήταν ένας κωφάλαλος αλλοδαπός και μου ζητούσε τσιγάρο – από όλους ζητούσε – , δεν του ‘δινα, τον έσπρωχνα, με βάραγε στο στήθος… Μετά του έδωσα τσιγάρο, ηρέμησε.
Εδώ τα πράγματα είναι καλύτερα;
Οταν ήρθα εδώ, όλα αλλάξανε. Μου βρήκαν δουλειά, πήραν την Πρόνοια. Μαθαίνω αγγλικά. Ερχεται μια κυρία και μου κάνει μάθημα.
Α, σε βρίσκω προετοιμασμένο για όλα.
(γέλια) Ε, αφού δεν διάβαζα στο σχολείο, διαβάζω τώρα. Περνάω καλά. Αν εξαιρέσεις ότι μερικοί φωνάζουν από ‘δώ και άλλοι από ‘κεί. Ο καθένας εδώ είναι το κοντό του και το μακρύ του.
Το δωμάτιό σου ποιος το καθαρίζει;
Μόνος μου. Μαγειρεύω κιόλας. Βοηθάω στην κουζίνα, δηλαδή.
Είσαι βοηθός μάγειρα;
Ναι. Καθαρίζω κρεμμύδια, πατάτες, ανακατεύω. Μου λέει «ανακάτεψε», ανακατεύω. Σήμερα κάναμε φακές. Δεν δίνουν λεφτά στο προσωπικό όμως. Ούτε στο πετρέλαιο.
Θέρμανση δεν έχει;
Οχι, δεν έχει πετρέλαιο.
Το βράδυ πρέπει να έχει κρύο εδώ πάνω.
Με παπλώματα κοιμάμαι και με ρούχα. Φόρμες, πιτζάμες, τέτοια.
Παρέες έξω έχεις; Φίλες;
Γυναίκες; Ε, όλο και κάτι γίνεται, δεν έχω παράπονο. Εχω γνωρίσει όλη την Πεντέλη, χασάπηδες, φουρνάρισσες. Μου αρέσει να συζητάω. Οταν δεν συζητάω, ακούω ραδιόφωνο, Ροκ FM.
Τη γυναίκα σου τη βλέπεις;
Ναι. Συναντιόμαστε. Τρέχει με τα χαρτιά της, θέλει να γίνει Ελληνίδα και τρέχει. Με παίρνει τηλέφωνο. Λέω: «Πώς γίναμε έτσι;». Λέει: «Ο Θεός τα έκανε». Μπορείς να τα βάλεις με τον Θεό;
Εσύ τι λες για την κρίση;
Εγώ δεν είχα πρόβλημα μέχρι τώρα, όλα δωρεάν είναι εδώ: φαγητό, ύπνος. Δεν πληρώνω ΟΤΕ, ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ, όπως παλιά που ήμουν παντρεμένος. Να ‘ρθεις μια μέρα να φας μαζί μας ή να πιούμε καφέ. Νωρίς, όμως, γιατί στις 9 το βράδυ κοιμάμαι.
Κομμένα τα ξενύχτια, δηλαδή.
Ναι, και τα μπαράκια. Αλλά αν θέλω να πάω, θα πάω. Το λέμε στον νοσηλευτή και μας αφήνει. Δεν έχω περιορισμούς. Πολλές φορές φεύγω και πάω στην Κερατέα στη μάνα μου και μπορεί να κάτσω και μία εβδομάδα.
Γιατί δεν αποφασίζεις να πας να μείνεις μαζί της;
Ε, είναι ακόμη τα φάρμακα. Πρέπει να δω τι θα κάνω. Μου αρέσει πολύ όμως η Κερατέα. Εχει τη θάλασσα. Πάω και ψαρεύω. Δεν έχει και πολλά αυτοκίνητα. Εχει ησυχία.
Αρα, το καλύτερο απ’ όλα είναι το σπίτι της μαμάς;
Ναι. Μετά εδώ. Και καθόλου το Δαφνί και το Δρομοκαΐτειο.
Εκεί δεν γυρνάς με τίποτα…
Μα δεν μπορείς να ζήσεις εκεί. Μόνο αν κάνεις τίποτα και σε πάνε με το ζόρι.
Αν κλείσει το «σπίτι», όμως, τι θα κάνεις;
Δεν ξέρω. Περισσότερο για τους γέρους με απασχολεί. Δεν έχουν πού να πάνε και θα τους γυρίσουν πίσω, στο Δρομοκαΐτειο ή στο Δαφνί. Γέροι άνθρωποι τώρα. Εγώ μπορεί να τη βολέψω, να πάω στην Κερατέα, στη μάνα μου και τον αδελφό μου.
Δουλεύεις;
Καθαρίζω τα γραφεία στο υπουργείο Εργασίας. Καλά είναι. Αλλάζουμε περιβάλλον, είναι εντάξει.
Κάθε πότε εφτά;
Πέντε ευρώ την ώρα.
Δηλαδή, τον μήνα;
Φτάνω 200, 220, 160, ανάλογα με τις ώρες που θα ‘χω κάνει. Παίρνω και από την Πρόνοια κάτι λεφτά.
Αλλα πόσα;
Πεντακόσια ογδόντα κάθε δύο μήνες. Είναι καλά. Εχω τα τσιγάρα μου, τους καφέδες μου.
Δεν πίνεις βέβαια;
Σταγόνα. Το ‘χω κόψει τελείως τέσσερα χρόνια.
Φεύγω, Κυριάκο, θα τα ξαναπούμε.
Στο καλό, ο Θεός μαζί σου. Είχα και ένα σκυλάκι. Ενα τσόου τσόου. Εδώ στον κήπο το είχαμε.
Και τι έγινε;
Ψόφησε – είναι τρεις μήνες τώρα. Στεναχωρήθηκα. Από μωρό το είχα και 7 χρονών πέθανε. Αρρώστησε και πέθανε.
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά 
Google news
