Από το βαριετέ στις συνιστώσες

Μα πώς είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να βρίσκεται συνεχώς πλάι στον αρχηγό; Στη Θεσσαλονίκη πάει ο Αλέξης Τσίπρας; Πλάι του ο Γιώργος Πάντζας. Στην ιδρυτική συνδιάσκεψη; Μαζί του στην πρώτη σειρά. Στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Δραγασάκη; Από δίπλα κολλιτσίδα ο Γιώργος Πάντζας. Είναι ο άνθρωπος του προέδρου; Το ερώτημα είναι εύλογο. Με ΚΟΕ, Ρόζα, ΑΚΟΑ, πώς είναι δυνατόν να ευνοείται ο εκπρόσωπος της πασοκογενούς συνιστώσας ΔΗΚΚΙ; Υπάρχει απάντηση;

Υπάρχει και βρίσκεται στην παράδοση του θεάματος, που χαρακτήρισε τα πρώτα επαγγελματικά βήματα του πρώην ηθοποιού και νυν βουλευτή με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Γ. Πάντζας υπήρξε πολύ καλός ηθοποιός του λεγόμενου παλαιού ελληνικού κινηματογράφου. Τύπος αναγνωρίσιμος όπου έπαιξε (μεταξύ άλλων στις ταινίες «Η σωφερίνα», «Ο εμίρης και ο κακομοίρης», «Κάνε με πρωθυπουργό», «Μίνι φούστα και καράτε», «Ο γαμπρός μου ο προικοθήρας»), είχε μία ατυχία: έγινε πρωταγωνιστής όταν η κωμωδία άρχισε να παρακμάζει. Και ο ηθοποιός δεν πρόλαβε να πορευθεί στην παράδοση ενός Λογοθετίδη, ενός Παπαγιαννόπουλου, ενός Σταυρίδη, ενός Γκιωνάκη – προσώπων που, παίζοντας πρωτίστως τον εαυτό τους, έγιναν ζωντανοί μάρτυρες μιας κοινωνίας που είχε αυτογνωσία και ήξερε να αυτοσαρκάζεται.

ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ. Ο Γιώργος Πάντζας έζησε τον απόηχο εκείνης της μεγάλης λαϊκής δόξας που προσέδιδαν οι επιτυχημένοι κινηματογραφικοί ρόλοι. Εμαθε, ωστόσο, δύο βασικές τέχνες στον κόσμο του θεάματος. Την τέχνη της προσαρμογής. Και την τέχνη του πλασαρίσματος.Η πρώτη ήταν χρήσιμη στην πρώτη περίοδο καμπής του θεάματος, όταν ένας ηθοποιός που βρίσκεται σε δυσμενέστερο περιβάλλον πρέπει να επιβιώσει. Επαιξε και στη φτηνή επιθεώρηση, εμφανίστηκε σε κάποιες (λίγες, ευτυχώς) βιντεοκασέτες – διαφύλαξε, τέλος πάντων, την επαγγελματική του ευπρέπεια. Αλλά όλο αυτό το διάστημα είχε ακόμη ένα σαράκι: το σαράκι της πολιτικής.

Γεννημένος στο Παγκράτι τον Φεβρουάριο του 1937, μοναχοπαίδι, έζησε πολύ μεγάλο διάστημα με τη μητέρα του. Ο πατέρας του υπήρξε βαθύτατα πολιτικοποιημένος και, τη μετεμφυλιακή περίοδο, έζησε 17 χρόνια στην εξορία. Ο Γ. Πάντζας μεγάλωσε στην Καισαριανή, στο σπίτι ενός θείου του, διευθυντή σε γυμνάσιο, και χρειάστηκε να δουλέψει από πολύ μικρός για να ζήσει. Δούλευε την ημέρα και γράμματα μάθαινε το βράδυ, σε νυχτερινό σχολείο. Τελείωσε το 1955, έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού και πέρασε. Οι πρώτες ονειροπολήσεις για κατάκτηση του κόσμου του θεάματος συνόδευαν τα πρώτα πολιτικά σκιρτήματα: ο νεαρός Γιώργος δεν έκρυβε τη συμπάθειά του για την ΕΔΑ. Μεταπολιτευτικά, πάντως, η νεανική εκείνη συμπάθεια μεταφράστηκε για μεγάλη μερίδα του πληθυσμού σε λατρεία προς τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Ο Πάντζας πήγε στο ΠΑΣΟΚ, μάλιστα το 1986 κατέβηκε υποψήφιος δήμαρχος στην Καισαριανή. Πλέον συμπεριφερόταν σαν πολιτικός. Πήγαινε σε ολομέλειες, προπαγάνδιζε τις θέσεις και τα πρόσωπα του κόμματος, έσφιγγε χέρια… Αλλά τα γεγονότα του 1989 και τα όσα ακολούθησαν, κάποια στιγμή τον έπεισαν να πάρει αποστάσεις. Εχοντας πειστεί ότι η σωστή πολιτική είναι η πολιτική των παροχών, συμμερίστηκε το σύνθημα «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και, μετά το 1994, ακολούθησε την πολιτική πορεία του πολιτικού του προτύπου. Στο νέο κόμμα που εκείνος ίδρυσε, το ΔΗΚΚΙ. Με το κόμμα αυτό, άλλωστε, κατέβαινε πάντα υποψήφιος στη Β’ περιφέρεια Αθήνας.

Το ΔΗΚΚΙ, ως κόμμα που προέκυψε από το βαθύ ΠΑΣΟΚ, ήταν ένα ιδιαίτερο μόρφωμα. Η μικρή του εμβέλεια το εξόπλισε με έναν μαξιμαλιστικό ριζοσπαστικό λόγο, που συνήθως δεν απηχούσε τις συνθήκες της πραγματικότητας, λόγο που τον διάνθιζαν τα κλισέ του τυπικού εθνολαϊκισμού της μεταπολίτευσης. Το 1996 το μόρφωμα αυτό μπήκε στη Βουλή. Αλλά το 2000 και το 2004 δεν κατάφερε να συγκεντρώσει το όριο του 3%. Ο Δημήτρης Τσοβόλας αποφάσισε μετά τη δεύτερη εκείνη αποτυχία να διαλύσει το κόμμα. Η Κεντρική Επιτροπή, συνολικά, διαφώνησε, τα δικαστήρια επέτρεψαν στο κόμμα να συνεχίσει τη δραστηριότητά του και, κάπως έτσι, ο Γιώργος Πάντζας έγινε αρχηγός. Μάλιστα το 2006 υπήρξε υποψήφιος, συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ για τη Νομαρχία Αν. Αττικής. Και ενώ αναμενόταν ότι η συνεργασία με το ίδιο κόμμα θα συνεχιζόταν και στις βουλευτικές του 2007, το ΔΗΚΚΙ τελικά συνεργάστηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και, επιτέλους, ο Γ. Πάντζας βρέθηκε στον προθάλαμο ενός κόμματος που θα τον έστελνε στη Βουλή.

«ΤΑ ΒΟΛΙΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ»! Διακινητής της εθνολαϊκιστικής ρητορικής, οικειοποιήθηκε τη λεγόμενη αντιμνημονιακή ρητορική του πιο ακραίου λαϊκισμού. Κατ’ αυτήν, οι Ελληνες είναι λαός περιούσιος, οι ξένοι κακοί που θέλουν να μας εκμεταλλευθούν, οι Γερμανοί δυνάμεις κατοχής και η Ευρώπη σκλαβιά. Στην προεκλογική του καμπάνια με τον ΣΥΡΙΖΑ, στις αφίσες του ΔΗΚΚΙ, αν δεν υπήρχαν τα σύμβολα θα νόμιζε κανείς ότι είναι αφίσες των Ανεξάρτητων Ελλήνων. «Δεν μας φοβίζουν των Γερμανών τα βόλια. Οχι στο Δ’ Ράιχ», ήταν η βασική επωδός του. Οσο για τα κομματικά κείμενα, έσταζαν μίσος: ΝΔ και ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίζονται «σύγχρονοι δωσίλογοι», «Παπανδρέοι, Καραμανλήδες, Μητσοτακαίοι και Σημίτηδες και κοντά σε αυτούς κάτι ανθρωπάκια-κωλοτούμπες, όπως Βενιζέλοι – Σαμαράδες – Πάγκαλοι – Καρατζαφέρηδες» αποκαλούνται «εφιάλτες του ελληνικού λαού», που «αντάλλαξαν την ιδιότητα του έλληνα βουλευτή με αυτήν του προδότη-εκχωρητή».

Γραφικότητες; Λόγος ενός πολιτευτή της ριζοσπαστικής Αριστεράς, χάρη στον οποίο βρέθηκε στη Βουλή. Και με τον οποίο συνεχίζει – έστω και αν η διακριτή σήμερα συνιστώσα ΔΗΚΚΙ πρέπει να συγχωνευθεί σε κάτι ευρύτερο, του οποίου ο Γιώργος Πάντζας δεν είναι κοινωνός. Είπαμε ότι κατάφερνε να φωτογραφίζεται πλάι στον Αλέξη Τσίπρα, όπου κι αν εμφανιζόταν ο πρόεδρος. Στην τέχνη του πλασαρίσματος, που έμαθε από τη θητεία του στο θέαμα, νόμιζε ότι πήγαινε καλά. Ωσπου στην πρόσφατη συνδιάσκεψη προσγειώθηκε απότομα. Ο Γιώργος Πάντζας απέτυχε να εκλεγεί στη νέα Κεντρική Επιτροπή του νέου ΣΥΡΙΖΑ. Μένει να δούμε αν θα τα καταφέρει με την τέχνη της προσαρμογής, που επίσης έμαθε από τη θητεία του στο θέαμα. Αν, δηλαδή, για να επιβιώσει πολιτικά εντός του ΣΥΡΙΖΑ, θα θυσιάσει το εθνικιστικό χαρακτηριστικό της ιδεολογίας του ΔΗΚΚΙ. Πρώτος στο χωριό, κάτι κατάφερε. Θα δεχθεί όμως να μείνει ουραγός στη Ρώμη;