Δεν μπορείς να μιλάς για τη φτώχεια από το σαλόνι σου

Ποιες άλλες εικόνες δεν σου αρέσουν στην Αθήνα;

Πριν από ένα εξάμηνο ήμουν για ένα γύρισμα Πειραιώς και Ιερά Οδό και ήταν ένα πρεζάκι πεσμένο, μάλλον νεκρό, κι ένας τού πέταγε νερό, προσπαθούσε να το ξυπνήσει δηλαδή. Ενας αστυνομικός τούς κοίταζε. Εβγαλα μια φωτογραφία, μπήκε σε ένα αμερικανικό blog και τη βλέπω και ανατριχιάζω. Τα πρεζάκια είναι σαν το υποσυνείδητο της Αθήνας, αν σκεφτούμε τον Φρόιντ. Αυτοί που έχουμε απωθήσει, αυτοί που έχουμε αρνηθεί. Ξέρεις τι μου αρέσει όμως στην Αθήνα; Τα γκραφίτι. Είναι λες και έχει ένα λόξιγκα η πόλη. Κάποια στιγμή θα κάνω ντοκιμαντέρ με την πηγή του «Βασανίζομαι». Ποιος είναι αυτός ο «Βασανίζομαι»;

Φοβάμαι όμως ότι σιγά σιγά υποχωρούν τα γκραφίτι και περισσεύουν οι βρισιές και οι απειλές στους τοίχους.

Σύνορα Εξάρχεια με Κολωνάκι, εκεί που είναι τα μπαράκια, έχω δει ένα εξαιρετικό. Κάποιος ανεβαίνει μια σκάλα και από κάτω ένα τεράστιο ψαλίδι την κόβει. Η εξουσία. Απίστευτο! Τέτοια μου αρέσουν. Τώρα να γράψεις «κρεμάλες» ή «γαμιέσαι», όχι, δεν είναι γκραφίτι. Οταν κάνουμε update όμως θα φύγουν αυτά.

Τον Δεκέμβρη του 2008 με τον Γρηγορόπουλο πού ήσουν;

Α, με τον Αλέξη! Στη Βοστώνη ήμουν κι έκανα μια ταινιούλα σε ένα υπόγειο, με έναν αστυνομικό κι ένα παιδάκι. Η μόνη ταινία που έκανα χωρίς να ξέρω ακριβώς τον λόγο. Γιατί εγώ λέω ότι πρέπει να μένεις εκεί που ξέρεις. Ο Αγγελόπουλος μιλούσε για τον Μεσοπόλεμο και τον Εμφύλιο. Ηξερε. Δεν πήγε αλλού. Εγώ δεν πρόκειται ποτέ να κάνω ταινία για την κρίση της Ελλάδας. Δεν ξέρω.

Αυτό τον θυμό που δείχνουν οι συνομήλικοί σου δεν τον καταλαβαίνεις δηλαδή;

Ο θυμός είναι πολύ ωραίος αλλά κάποια στιγμή πρέπει να περάσουμε στο επόμενο level. Να ρισκάρουμε, να αλλάξουμε. Δεν μπορείς να μιλάς για τη φτώχεια από το σαλόνι σου, πίνοντας, καπνίζοντας και πληκτρολογώντας με τη μύτη. Αλλά εγώ είμαι και παραμυθάς, μη με ακούς. Και έχω μάθει – ο ήρωας πέφτει σε απόγνωση αλλά στο τέλος σώζεται. Ετσι είναι το παραμύθι μέσα στο μυαλό μου. Αλλά αυτό δεν γίνεται πάντα στην πραγματικότητα.