Για να είσαι Ελληνας, δεν αρκεί να παλεύεις για τα επιδόματα
Συνήθως, αυτούς που συναντώ τούς γνωρίζω. Τους έχω μιλήσει δηλαδή στο τηλέφωνο, έχουμε ανταλλάξει μέιλ, έχω διαβάσει παλιότερες συνεντεύξεις τους, βιβλία τους, έχω ρωτήσει κι έχω μάθει γι’ αυτούς. Με τον Στέφανο τίποτα απ’ αυτά δεν είχε γίνει. Μια φίλη μού είπε ότι στον TEDx Athens το Σάββατο θα μιλήσει ένας πιτσιρικάς που έχει κάνει 40 μικρού μήκους ταινίες. «Γιατί δεν τον βλέπεις;». Στραβομουτσούνιασα. Σκέφθηκα ότι θα είναι κανένα από αυτά τα αγόρια ΒΠ, που με τα λεφτά του μπαμπά γυρνάνε ντοκιμαντέρ για τη φτώχεια. Ενας από τους εκατοντάδες πιτσιρικάδες που δηλώνουν σκηνοθέτες, δηλαδή όπως εμείς κάποτε δηλώναμε Δομάζοι και Δεληκάρηδες... Από την χειραψία και μόνο κατάλαβα ότι ο Στέφανος είναι διαφορετικός. Κοντομάνικο μέσα στον Νοέμβρη και βλέμμα διαπεραστικό, αλλά συνάμα τρυφερό. Ταλέντο και συναίσθημα μαζί, αν με αντιλαμβάνεσθε. «Λες και έχει πονέσει πολύ», συνέχισα το «ψυχογράφημα». «Συνήθως αυτά δεν τα συναντάς μαζί» σκέφτηκα και τοποθέτησα το μαγνητόφωνο κοντά του, και όχι κοντά μου. Αλλωστε, δεν θα του έπαιρνα συνέντευξη. Θα κατέγραφα τον μονόλογό του και στην ανάγκη μόνο θα εξέφραζα και καμιά απορία.
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
7 λεπτά Αν σου πω ότι δεν σε ξέρω;
Μ’ αρέσουν οι Beatles, η θάλασσα και η σοκολάτα. Εχω κάνει γύρω στις 40 ταινίες μικρού μήκους καθώς και διαφημιστικά και video clip σε Αμερική, Ελλάδα, Γαλλία. Εχω συνεργαστεί με σημαντικούς ανθρώπους τύπου Γαβρά, Παπαϊωάννου, Σκορσέζε, Βέντερ, Ζουγανέλη, και γενικά είμαι σούπερ. Εχω βέβαια ένα πρόβλημα υγείας αλλά κατά τα άλλα έχω μια ωραία φιλοσοφία για τη ζωή.
Για πες…
Κάνε αυτό που θέλεις όπως το θέλεις, αρκεί να μην πληγώνεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Και προσωπικά μου αρέσει να κάνω πολλά πράγματα πριν καώ.
Μένεις μόνος σου;
Τώρα στην Ελλάδα, όχι. Μένω στου Παπάγου με τους γονείς μου, τα ξαναβρήκανε ύστερα από χρόνια. Τρομερό, έτσι; Χάρις σ’ εμένα. Μεγάλη ιστορία. Ημουν στο L.Α. μέχρι πρότινος για δυο χρόνια, στην από κει ακτή.
Κάτσε να βάλουμε μια τάξη. Τι πρόβλημα υγείας έχεις;
Από μωρό είχα πολύ ισχυρούς πονοκεφάλους. Κι επειδή και οι δυο γονείς μου είναι γιατροί, αμέσως βρήκαν ότι έχω γεννηθεί με μισό εγκέφαλο. Ο εμπρός αριστερός λοβός λείπει. Σαν να έχω γεννηθεί με ένα χέρι, ας πούμε. Εκεί μέσα όμως υπάρχει μια κύστη διαμέτρου 8 εκατοστών η οποία ζει παράλληλα με τον εγκέφαλό μου.
Κύστη στη θέση του αριστερού λοβού;
Ναι. αυτή μ’ έχει σώσει γιατί, άμα δεν είχα τίποτε σε αυτό το κενό, τότε δεν θα μπορούσα να ισορροπήσω το σώμα μου.
Η απουσία αυτού του τμήματος του εγκεφάλου τι σου στερεί;
Δεν έχω καλή αντίληψη των μαθηματικών, του χώρου, του χρόνου. Δηλαδή, εσύ λες ένα κι ένα κάνουν δύο, αλλά εγώ δεν έχω τη βιολογική δυνατότητα να το αντιληφθώ. Δεν μπορώ να θυμηθώ πού βγάζει η Κηφισίας. Θυμάμαι όμως ότι μάλωσα με την κοπέλα μου σε έναν δρόμο στη Φιλοθέη κοντά στην Κηφισίας. Ετσι λειτουργώ, με συναισθηματικούς συνειρμούς. Στο άλλο κομμάτι όμως, στο δεξιό ημισφαίριο, είναι όλα τα ωραία. Η μουσική, η γλώσσα, το ένστικτο. Και αυτό, για να αναπληρώσει το αριστερό κενό, λειτουργεί στα 400%. Γουστάρω πολύ έτσι όπως έχω φτιαχτεί.
Οι γιατροί τι λένε;
Με αντιμετωπίζουν σαν φαινόμενο. Τα πιο πολλά παιδιά που γεννιούνται με κύστες στον εγκέφαλο πεθαίνουν στα 2-3. Το ότι εγώ ζήσει 22 και μάλιστα χωρίς να είμαι στο κρεβάτι, το θεωρούν ψιλοθαύμα. Αμα σπάσει βέβαια η κύστη, καλά είναι να πεθάνω αμέσως από εγκεφαλική αιμορραγία. Αλλιώς θα μείνω φυτό. Και με το life style που έχω εγώ, αν μείνω φυτό δεν θα μ’ αρέσει.
Πώς μπορεί, δηλαδή, να σπάσει η κύστη;
Ανά πάσα στιγμή… Αν χτυπήσω ή αν πιω πολύ αλκοόλ και πάθω αγγειοδιαστολή.
Γιατί δεν επιχειρούν να βγάλουν την κύστη;
Είναι πολύ επικίνδυνο γιατί πρέπει να κάψουν εγκεφαλική μάζα για να φτάσουν μέχρι την κύστη. Οπότε μπορεί να γίνει ζημιά. Και αφού δεν μεγαλώνει, δεν μικραίνει, τότε απλώς την παρακολουθούμε.
Μπορεί να φτάσεις δηλαδή και τα 90;
Ναι. Και αν με ρωτάς, θα ήθελα να ζήσω για πάντα. Είναι ωραία πάνω στη γη. Αν και δεν έχω πρόβλημα να πεθάνω και σήμερα. Επειδή έχω μεγαλώσει με τον φόβο του θανάτου, μπήκα σ’ ένα τριπάκι να κάνω την κάθε μέρα αριστούργημα. Μικρός έβλεπα συνεχώς ταινίες. Ο φίλος μου ήταν ο Ε.Τ. Οπότε, μου φάνηκε πολύ φυσικό να πάρω την παλιά κάμερα του πατέρα μου, μια Super 8, VHS εποχές, και να λέω στα παιδιά ιστορίες με εικόνες. Μετά, στα 13 μου, πήγα στο Παρίσι, έμεινα για 5 μήνες περίπου.
Με τους γονείς σου;
Οχι, μόνος μου, μετά ήρθαν οι γονείς μου. Πήγα στο Film Academy. Ερωτεύθηκα την κόρη μιας μακιγιέζ που την έλεγαν Κλερ. Επρεπε με ένα πολύ μικρό μπάτζετ, νομίζω 3.000 ευρώ, να φτιάξεις μόνος σου μια ταινία. Ημασταν 40 άτομα. Εγώ 13 και οι άλλοι 30, 35. Με είχαν άχτι. «Το σκατό, που θέλει να κάνει και τον σκηνοθέτη». Η ταινία μου όμως κέρδισε, τους την είπα πολύ άσχημα τότε και αισθάνθηκα πολύ ωραία. Γύρισα πίσω στην Ελλάδα και έκανα σενάριο την «Αιολική γη» του Ηλία Βενέζη και «χτύπησα» Κέντρο Κινηματογράφου, υπουργείου Πολιτισμού… Για να είμαι ειλικρινής, εκμεταλλεύτηκα λίγο την αρρώστια μου. «Εχω καρκίνο, μπορεί να πεθάνω και θέλω να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα». Ετσι, στα 14, έκανα μια ταινία εποχής του 1914. Παίχτηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας, ήρθε ο Γαβράς και μου έκανε εξαιρετικά σχόλια, ακολούθησαν οι Κάννες. Στα 17 πήγα στη Βοστώνη, στο Emerson College. Τέσσερα πολύ ωραία χρόνια. Είχα και μια σχέση με μια τραγουδίστρια, ξανθιά, δεν πειράζει όμως, την αγαπάω. Μετά πήγα στο Los Angeles για ενάμιση χρόνο… Θα κάνω ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Σκούρα μαζί με τον Γκρέγκορι Πάπας και τον Γιαννόπουλος της Fox.
Ποιος είναι ο Σκούρας;
Ο Σπύρος Σκούρας είναι ο μεγάλος έλληνας παραγωγός των 60s, «Κλεοπάτρα» κ.τ.λ. Ο Ωνάσης της παραγωγής. Το καλοκαίρι έκανα το βίντεο στην «Πρώτη Υλη» του Δημήτρη Παπαϊωάννου, θα κάνω τώρα και το video clip της Μόνικας και ετοιμάζω μια ταινία που θα πάει κατευθείαν Κάννες. Λέγεται «Ο μαγικός κόσμος του Χάρισον Πετράκη». Μισή ώρα μέσα στο μυαλό ενός αυτιστικού παλικαριού τύπου Φόρεστ Γκαμπ. Πρωταγωνιστεί ο Ηλίας Μενάγιερ που έχει παίξει και στην «Ονειροπαγίδα». Γενικά είμαι σε μια φάση που θέλω να ρουφάω όσο πιο πολλά μπορώ. Επίσης μιλάω πάρα πολύ. Σιωπήστε με!
Πότε θα γυρίσεις στην Αμερική;
Θέλω πρώτα να τελειώσω την ταινία για να προλάβω τις Κάννες που είναι τον Μάιο. Αν πάρω τις Κάννες, θα πάω Αμερική και θα πω: «Χόλιγουντ, ορίστε! Στέφανος Σιταράς! Bring it!». Δεν έχω κάποιο ψώνιο με το Χόλιγουντ, δε μ’ ενδιαφέρει να έχω βίλες, απλά θέλω να βλέπω το πρόσωπο του άλλου που αγωνιά για τη συνέχεια. Τι να κάνω λοιπόν στην Ελλάδα; Να ζητιανεύω λεφτά για να κάνω ταινίες; Δε θα σταματήσω να είμαι Ελληνας όμως. Εδώ έχω παντού upload μνήμες. Εχω πάει στο Πόρτο Φίνο, στις Μαλδίβες, μέρη που είναι πιο σωστά αισθητικά. Αλλά εδώ υπάρχει μια ενέργεια, στην Πλάκα, στους Δελφούς, στη Ρόδο, παντού. Αλλο είναι μια γυναίκα που έχει ωραία πόδια και άλλο μια γυναίκα που εναρμονίζει την ομορφιά με τον χαρακτήρα της. Δεν λες «ωραία μάτια», λες «ωραίο βλέμμα». Δεν λες «ωραία χείλη», λες «ωραίο χαμόγελο». Η Ελλάδα δεν δείχνει ωραία, είναι ωραία.
Και οι Ελληνες;
Ζουν σε μια αδράνεια, νομίζω. Ιδιες συμπεριφορές, ίδιες απόψεις… Σαν παγωμένοι. Εχουμε ξεχάσει ότι η ίδια η Ελλάδα είναι ένα ταξίδι. Και μόνο όταν αλλάζεις και μεταμορφώνεσαι είσαι Ελληνας. Σαν να μας τραβάει πίσω το entitlement – πώς λέγεται αυτό στα ελληνικά; Λες και κάποιος μας χρωστάει. Δεν θα παλέψω για τίποτε γιατί τα δικαιούμαι. Μόνο για επιδόματα παλεύουμε. Είναι τρομερό. Αυτή η νοοτροπία κυριαρχεί στους άνω των 40. Ενώ ο Ελληνας στο εξωτερικό είναι τούρμπο. Οταν πήγα στην Αμερική, η πρώτη κουβέντα των γονιών τής τότε κοπέλας μου ήταν: «What do you do;». Εδώ είναι και λίγο προσβολή να ρωτήσεις κατευθείαν «τι δουλειά κάνεις;».
Τι θα πεις στο TEDx;
Τους έχω δώσει ένα τίτλο: «Στέφανος Σιταράς, Freedom to live, ελευθερία για ζωή». Δεν θέλω όμως να βγω και να πω «λυπηθείτε με, έχω πρόβλημα», βαριέμαι, δεν είμαι αυτό. Αλλωστε, δεν ξέρω τι θα γινόμουν χωρίς την αρρώστια. Μπορεί να ήμουν ένα ρεμάλι που θα ζούσε με τα λεφτά του μπαμπά. Προχθές είδα έναν πιτσιρικά στην ηλικία μου να οδηγεί μια Ferrari. Δεν το έχει κερδίσει αυτό. Αδικία. Δεν είμαι πολιτικά ταγμένος, αλλά αυτή η εικόνα αφυπνίζει το αριστερό μου. Εμένα μου αρέσουν τα λεωφορεία. Να βλέπω έναν κουστουμαρισμένο δίπλα σε έναν Πακιστανό, μια Βουλγάρα δίπλα σε μια γιαγιά. Νομίζω ότι άμα κάνω ένα κλικ πάνω στα πρόσωπά τους, θα μου βγει ένα τετραγωνάκι από πάνω τους που θα μου λέει το story τους.
Google news
