Ανεμος αλλαγής και νίκης

Σαν τον διπρόσωπο Ιανό ο Παναθηναϊκός έδειξε το καλό αγωνιστικό του πρόσωπο με τον Χουάν Ρότσα να δίνει το έναυσμα για την έναρξη μιας ομάδας με επιθετικό προσανατολισμό και καλό ποδόσφαιρο.

Πού οφείλονται όμως οι αλλαγές και τι διαφορετικό είδαμε από τον Παναθηναϊκό στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ;

1 Ο Ιμπραήμ Σισόκο έκανε παιχνίδι έχοντας πιο ελεύθερο ρόλο, καθώς έπαιζε στον άξονα και πασπαρτού, όχι στα άκρα όπως συνήθως τον χρησιμοποιούσε – με εξαίρεση ένα – δυο ματς – ο Φερέιρα. Από τα πόδια του περνούσαν οι περισσότερες πάσες, όταν σε άλλα ματς αυτό το βάρος έπεφτε στον Βιτόλο. Ο ισπανός αμυντικός χαφ έτσι είχε περισσότερες δυνάμεις και ανασταλτικά ήταν πολύ καλός, ενώ όποτε βρήκε ευκαιρίες (είχε το 1-2 με τον Κουίνσι στη φάση του πέναλτι, το οποίο εκτέλεσε ο ίδιος με επιτυχία) βοήθησε δημιουργικά και εκτελεστικά.

2 Ο Παναθηναϊκός δεν περίμενε τον αντίπαλο, αλλά πίεσε ψηλά. Ο Ρότσα από τις πρώτες προπονήσεις ζήτησε να μην περιμένουν τον αντίπαλο να επιτεθεί, αλλά να τον πιέζουν για να νιώσει ανασφάλεια. Οι παίκτες του κράτησαν θέσεις ψηλά, κάτι που δεν άφησε τον ΠΑΟΚ να γίνει ιδιαίτερα επιθετικός και να σφυροκοπήσει τον Παναθηναϊκό όπως συνέβη σε προηγούμενα ματς με την ΑΕΚ, τον ΟΦΗ κ.α.

3 Ηταν πολύ σωστή η χρησιμοποίηση του Χάρη Μαυρία από αριστερά. Ο Δώνης αναγκάστηκε να αλλάξει τον Ετο με τον Κωνσταντινίδη για να σταματήσει τον μικρό, που δημιούργησε πολλά ρήγματα στην άμυνα του ΠΑΟΚ. Αν δεν ήταν ο Κουμαλό, ο Τοτσέ θα είχε σκοράρει, αφού ο Μαυρίας με τον Σισόκο και τον Κουίνσι τού έδωσαν πάσες πάρε – βάλε.

4 Η αλλαγή προπονητή έφερε άλλη ψυχολογία. Από τη φυσούνα πριν καν βγουν οι ομάδες στον αγωνιστικό χώρο ο Ρότσα χαμογελούσε. Οι παίκτες μετά την αντικατάσταση του Φερέιρα έδειξαν στενοχωρημένοι μεν (ο Ζέκα δεν πανηγύρισε το γκολ), ωστόσο συνειδητοποίησαν ότι ο Παναθηναϊκός είναι στο χείλος του γκρεμού. Και τα έδωσαν όλα, με τον πορτογάλο χαφ να ανοίγει το σκορ και να κάνει ένα συνολικά μεστό παιχνίδι. Ο ελληνοαργεντίνος προπονητής από τις δύο προηγούμενες παρουσίες του στον πράσινο πάγκο έχει αποδείξει ότι σε αυτό τον τομέα είναι εξπέρ. Μιλάει την ίδια γλώσσα με τους ισπανόφωνους παίκτες, ενώ είναι προσηνής.