Συναινετικό διαζύγιο ΠΑΣΚΕ – ΠΑΣΟΚ

Η περίπτωση της ΠΑΣΚΕ είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα στη φάση αυτή. Το συνδικαλιστικό χέρι του ΠΑΣΟΚ υπήρξε παντοδύναμο στη Μεταπολίτευση – όπως υπενθυμίζουν οι περιπτώσεις Ραφτόπουλου και Πολυζωγόπουλου. Επαιζε επίσης σημαντικό ρόλο στις εσωκομματικές ισορροπίες. Ο Κώστας Σημίτης εκλέγεται το 1996 αρχηγός κόντρα στον κομματικό μηχανισμό του Ακη Τσοχατζόπουλου γιατί έχει δίπλα του στελέχη που προέρχονται από τον συνδικαλιστικό χώρο, όπως ο Χρήστος Πρωτόπαπας. Ο Χρήστος Πολυζωγόπουλος είναι κοντά στον Γιώργο Παπανδρέου μετά το 2004, αν και η σχέση δεν θα ευτυχήσει γιατί δεν επιλέγεται για γραμματέας. Το 2007 πάλι, στη δύσκολη στιγμή, ο Παπανδρέου έχει πλάι του συνδικαλιστές, με κορυφαίο τον νυν πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο, κάτι που βαραίνει την πλάστιγγα υπέρ του.

Πέντε χρόνια αργότερα ΠΑΣΟΚ και ΠΑΣΚΕ έχουν πάρει διαζύγιο και επισήμως. Η οργάνωση έχει χειραφετηθεί, καθώς αυτοπροσδιορίζεται ως εκφραστής της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης και της προοδευτικής κοινωνίας. Είναι θέμα επιβίωσης, εξηγεί πρόσωπο που γνωρίζει καλά τον χώρο. Ταυτισμένο με το Μνημόνιο και σε ελεύθερη πτώση, το ΠΑΣΟΚ είναι βαρίδι για τους συνδικαλιστές. Η ΠΑΣΚΕ συνεχίζει να υπάρχει «με μόνο συγκολλητικό στοιχείο τους προσωπικούς δεσμούς και την προϊστορία σχέσεων μεταξύ των στελεχών τους, αλλά και το κοινό ένστικτο επιβίωσης που τα διακρίνει». Ετσι η ΠΑΣΚΕ υφίσταται ενώ στις βουλευτικές έσπασε στα τρία. «Εκ των μελών τους», εξηγείται, «άλλοι ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, άλλοι ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι ΔΗΜΑΡ». Από τότε που εξελέγη πρόεδρος, ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει μιλήσει μία φορά όλη κι όλη στο τηλέφωνο με τον Παναγόπουλο. Είναι αυτό που λέμε, «μακριά κι αγαπημένοι».

Σαν «ζόμπι» αναφέρεται και η ΑΔΕΔΥ, όπου μετά την πολυετή επικυριαρχία του Σπύρου Παπασπύρου και της ΠΑΣΚΕ τη σκυτάλη πήρε ο Κώστας Τσικρικάς. Θεωρείται έντιμος συνδικαλιστής που προσπαθεί να διαχειριστεί μια χαώδη κατάσταση αφού, όπως λέγεται, «δάσκαλοι και καθηγητές ρέπουν προς τον αριστερισμό, οι εφοριακοί που έχουν κάποια δύναμη δεν θέλουν ούτε να βλέπουν την ΑΔΕΔΥ και άντε να υπάρχει κάποια απήχηση της οργάνωσης στα νοσοκομεία, αλλά και εκεί υπάρχει τάση αυτονόμησης». Με άλλα λόγια, η ΑΔΕΔΥ πάσχει από πολυδιάσπαση και βρίσκεται σε προχωρημένη παρακμή ενώ έχει εμφανιστεί στον ορίζοντα το σύννεφο των απολύσεων στο Δημόσιο, τις οποίες ζητεί επιμόνως η τρόικα. Η ΑΔΕΔΥ εμφανίζεται πάντως έτοιμη να συζητήσει θέματα αναδιάρθρωσης του Δημοσίου, αν και κανένας δεν την καλεί…