«Ελειωναν» άμυνες και προέδρους

Τα χρόνια τα παλιά, τα αιτήματα των ποδοσφαιριστών έπαιρναν τη μορφή χιονοστιβάδας. Ηθελαν να τους κανακεύουν οι ομάδες και δεν είναι μυστικό πως έπεσαν οι σπόροι ώστε ακόμη και στις μέρες μας να υπάρχει άνθρωπος που ασχολείται με τα προσωπικά τους, την ενοικίαση σπιτιών, την ξενάγηση στην πόλη, γενικά να νιώθουν σαν βασιλιάδες. Η ζούγκλα του ελληνικού ποδοσφαίρου πάντα ήθελε τους αφέντες της.

Τέτοιοι ήταν οι παίκτες. Ο Δομάζος λ.χ. στον Παναθηναϊκό, μια ολόκληρη ιστορία για τη Λεωφόρο, ποτέ δεν μπήκε σε καλούπια. Ναι μεν ήταν πάντα πρώτος στο γήπεδο, αλλά τα καμώματά του οι επικεφαλής του ΠΑΟ τα συγχωρούσαν, όπως και τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του. Ηταν η περίοδος που τα ηχηρά ονόματα εξασφάλιζαν αρκετές φορές το δικαίωμα να έχουν λόγο στις αποφάσεις της εκάστοτε διοίκησης ή να κουβεντιάζουν σε στενό κύκλο με τους παράγοντες.

Στον Ολυμπιακό, για παράδειγμα, λέγεται πως ο Δεληκάρης είχε το προνόμιο να επηρεάζει τον παντοδύναμο τη δεκαετία του ’70 Νίκο Γουλανδρή. Και ένας ακόμη ισχυρός παράγοντας, ο Λουκάς Μπάρλος, ουδέποτε έκρυψε την αδυναμία του στον Θωμά Μαύρο.

Δεν έχει αποσαφηνιστεί αν του έδινε εξτρά πριμ ή αν το γνώριζαν οι υπόλοιποι συμπαίκτες του «μίστερ 11» της ΑΕΚ. Αυτό που αντιλαμβάνονταν άπαντες είχε να κάνει με τη διάθεση του Μαύρου να μην πηγαίνει νωρίς στην προετοιμασία ή, σε κάθε περίπτωση, να αποφεύγει κάποια ταξίδια χωρίς να υφίσταται σοβαρές κυρώσεις. Οπως και με τον Μανωλά, στη Νέα Φιλαδέλφεια είχαν να λένε πως οι διακοπές στη Νάξο συνεχίζονταν για τον άλλοτε κορυφαίο λίμπερο. Ο ίδιος ποτέ δεν παραδέχθηκε τα… σκέρτσα ή τις οικονομικές απαιτήσεις, είναι όμως βέβαιο πως στα ντουζένια του οι πρόεδροι ιδιοκτήτες της ΑΕΚ ήθελαν να έχουν ευχαριστημένο τον Μανωλά.

Λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα, στον Πειραιά, «έλυναν και έδεναν» οι Αναστό – Μητρό. Το δίδυμο «κοντός-ψηλός» του Ολυμπιακού. Τότε ο Ολυμπιακός, αρχές δεκαετίας του ’80 ήταν, σάρωνε τους εγχώριους τίτλους και οι έλληνες αστέρες ήταν στον αφρό.

Ο Σταύρος Νταϊφάς, πρόεδρος της ΠΑΕ, έδειχνες αυστηρός, ουσιαστικά όμως τους καλόπιανε για να έχει. Μέχρι ένα καλοκαίρι που έκαναν ανταρσία, δεν πήγαν στις πρώτες προπονήσεις, προκλήθηκε σάλος στο Λιμάνι και τελικά ο Νταϊφάς αναγκάστηκε να ρίξει νερό στο κρασί του και χρήματα στους λογαριασμούς τους.

Στη σύγχρονη εποχή, με το Διαδίκτυο να παίζει μεγάλο ρόλο και τον Τύπο να κυριαρχεί, όλοι είναι προσεκτικοί στις κινήσεις τους, γιατί δεν θέλουν η τρίχα να γίνεται τριχιά. Κοινώς να μεγαλοποιούνται ορισμένες καταστάσεις. Ο Ντέμης – για να πάμε σε ένα πρόσωπο ευρείας αποδοχής στην ΑΕΚ – με το ζόρι δέχθηκε να φορέσει κάποιες φορές το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Σε αυτόν τον τομέα έδινε χώρο σε άλλους συμπαίκτες του. «Ηταν ηγέτης για τον εαυτό του», περιγράφει για τον Νικολαΐδη συμπαίκτης του εκείνης της εποχής. Και όταν η κουβέντα αφορούσε αιτήματα, τότε η ευαισθησία ήταν μεγαλύτερη.

Ο Ντέμης, μαζί με Ζαγοράκη και Ζήκο, κατάφεραν να αναπτύξουν ιδιαίτερη σχέση με τον Σάντος, στα χρόνια του πορτογάλου προπονητή στην ΑΕΚ.

Εμπαιναν στο γραφείο του, μιλούσαν μαζί του με άνεση και η μία πλευρά δύσκολα χαλούσε χατίρι στην ΑΕΚ. Οταν ωστόσο κάτι γινόταν πολύ φανερά, ο εκνευρισμός από τους υπόλοιπους παίκτες δεν κρυβόταν. Εκνευρισμός που μεγάλωνε αν κάποιες βεντέτες της εποχής είχαν την απαίτηση οι νέοι να φέρνουν καφέ στο ξενοδοχείο ή να κάνουν κάποια θελήματα.

Ο κύριος πάντως ρόλος των παικτών με άποψη είναι ο ίδιος στο διηνεκές: να μιλούν στα αποδυτήρια και να εμψυχώνουν τους συμπαίκτες τους. «Κι ας είμαστε απλήρωτοι, να τα δώσουμε όλα για να μη στραφούν οι πάντες εναντίον μας», είναι μια ατάκα που ακούγεται διαχρονικά. Σε μια προσπάθεια να διατηρηθεί η ομοψυχία εντός των αποδυτηρίων.