«Εδώ οι ανάπηροι είναι σαν νεκροί»

Η Νέφταλι είναι μια από τους τρεις εκπροσώπους της πρώην γαλλικής αποικίας στην Καραϊβική που μετέχει στους Παραολυμπιακούς. Η Αϊτή ήταν η δεύτερη χώρα στο δυτικό ημισφαίριο που διακήρυξε την ανεξαρτησία της (Ιανουάριος 1804) μετά την επανάσταση των δούλων. Τώρα, η 33χρονη αθλήτρια θέλει να ξεκινήσει μια νέα επανάσταση στη χώρα της, για τα δικαιώματα των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν τα ίδια ή παρόμοια προβλήματα με αυτήν.

«Τα άτομα με ειδικές ανάγκες αντιμετωπίζονται πάρα πολύ άσχημα στην Αϊτή. Δεν έχουν πρόσβαση σχεδόν πουθενά. Ξεκινώντας από τα πολύ απλά πρέπει να σας πω ότι δεν μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε. Δεν μπορούμε να βγούμε στην αγορά. Και κάθε φορά που το κάνουμε, θεωρούμαστε διαφορετικοί», επισημαίνει στον αγγλικό Τύπο η Νέφταλι Τζιν Λιούις.

Η Αϊτή παρά τη σχετική μακροζωία των κατοίκων της (ξεπερνούν τα 9 εκατ.) είναι η πιο φτωχή χώρα του δυτικού ημισφαιρίου. Το συγκεκριμένο γεγονός όμως δεν μπορεί να δικαιολογήσει την άσχημη αντιμετώπιση των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες.

«Οταν θέλω να πάω κάπου και πρέπει να χρησιμοποιήσω το λεωφορείο, τις περισσότερες φορές οι οδηγοί δεν θέλουν να με επιβιβάσουν σε αυτό. Τόσο εμένα, όσο και άλλα άτομα με ίδια προβλήματα. Κάποιες φορές μας εκδιώκουν. Δεν είναι μάλιστα λίγες οι φορές που αναγκαζόμαστε να πέσουμε πάνω στο λεωφορείο ώστε οι οδηγοί να αναγκαστούν να σταματήσουν για να επιβιβαστούμε» δηλώνει η Νέφταλι, προσθέτοντας με παράπονο: «Μου έχει συμβεί και εμένα αυτό».

Η Νέφταλι προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα όταν ήταν μόλις οκτώ μηνών. Η ασθένεια της κατέστρεψε το πόδι. Ομως δεν είναι η μόνη, αφού ένας τους δέκα ανθρώπους στην πατρίδα της αντιμετωπίζει ίδια ή παρεμφερή προβλήματα υγείας.

Το σπίτι της Τζιν Λούις βρίσκεται στο Πετιονβίλ, στα περίχωρα της Πορτ Ο Πρενς. Και όπως η ίδια υποστηρίζει δεν αντιμετωπίζει προβλήματα, ούτε στη γειτονιά της. Φεύγοντας όμως παραέξω «είναι σαν να βρισκόμαστε σε έναν άλλον κόσμο» αναφέρει και προσθέτει: «Είναι σαν οι άνθρωποι να μην ξέρουν τι σημαίνει αναπηρία. Οταν περπατάμε στον δρόμο, είναι σαν οι άνθρωποι να θέλουν να μας γυρίσουν πίσω, μέσα στα σπίτια μας. Οταν κάποιος έχει αναπηρία στην πατρίδα μου είναι σαν να έχει τελειώσει η ζωή του. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα».

Με τον αθλητισμό η Νέφταλι ασχολήθηκε για πρώτη φορά το 2006 και συγκεκριμένα με την άρση βαρών σε πάγκο. Το 2007 πήρε μέρος στους Παναμερικανικούς Αγώνες και έναν χρόνο αργότερα ταξίδεψε στο Πεκίνο για τους Παραολυμπιακούς. Λόγω βάρους όμως δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στην άρση βαρών και έτσι αποφάσισε να αλλάξει άθλημα, ευελπιστώντας να έρθει η διάκριση στο Λονδίνο.

Τον Ιανουάριο του 2010, η Αϊτή επλήγη από σεισμό. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. «Ολοι επηρεάστηκαν. Ημουν από τις τυχερές, αφού δεν είχαμε καμία απώλεια στην οικογένειά μου. Το σπίτι μας όμως καταστράφηκε» λέει η αθλήτρια από την Καραϊβική.

«Θα ήθελα να έχω ένα μετάλλιο, κατά προτίμηση χρυσό. Αλλά το πιο σημαντικό, θέλω να αλλάξω τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρίες στη χώρα μου. Να τα βοηθήσουν, να τους δώσουν κίνητρο ώστε να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Στην Αϊτή, συνήθως το κύριο άθλημα είναι το ποδόσφαιρο. Με αυτό οι άνθρωποι περνούν τον περισσότερο χρόνο τους. Είναι εθνικό μας σπορ. Αλλά πιστεύω ότι αν κερδίσω ένα μετάλλιο, οι άνθρωποι θα είναι πολύ χαρούμενοι» καταλήγει η Νέφταλι.