Ημασταν ήσυχα κάποτε

Ημασταν ήσυχα κάποτε. Υπήρχαμε μόνο για πάρτη μας και για τη φαντασία φαντασιόπληκτων Γήινων και άλλων εξωαρειανών που μαγνητίζονταν απ’ το κόκκινο χρώμα του πλανήτη μας και τις πιθανότητες μορφών ζωής που, αναπαράγοντας με παραλλαγές δικά τους έμβια όντα, δεν είχαν την παραμικρή σχέση μ’ εμάς και την τρισδιάστατη όψη μας. Κι έπειτα, μίαν ωραίαν ερυθρά πρωία, εμφανίστηκε, ως διά γαλαξιακής μαγείας, η Απειλή: τέσσερις πέτρινες αψίδες, σύλληψης και κατασκευής σαφέστατα γήινης, πλην συνοδευόμενης από σπαράγματα λέξεων και φράσεων – χαραγμένων με μαύρη ανεξίτηλη χρωστική, στην επιφάνεια των αψίδων. Επί μέρες κορυφαίοι αρειανοί επιστήμονες διατύπωναν ερμηνείες και εικασίες, ώσπου μια μέρα η Απειλή άλλαξε μορφή, απορροφώντας τις τέσσερις αψίδες, εντός χιλιοστών δευτερολέπτου και παρά την απόσταση που τις χώριζε, σε μίαν ενιαία, πανύψηλη θύρα, πέρα απ’ το άνοιγμα της οποίας σύννεφα μαύρου κονιορτού έκρυβαν σμήνη πρωτόφαντων αρπακτικών πτηνών με δύο κεφάλια. Αναλύοντας τις εκκωφαντικές κραυγές τους, εξωορνιθολόγοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα πτηνά ήταν γήινης προέλευσης κι ότι το επιθετικό τους κάλεσμα προμήνυε τον θάνατο κάθε Αρειανού με την ταφή του, εν ζωή, εντός τύμβου (τούμπας). Η επιστημονική κοινότητα, κατόπιν ωρίμου σκέψεως, αποφάσισε την αποστολή ερευνητικής ομάδας στην Πύλη IV, όταν αίφνης – [Στο σημείο αυτό το κείμενο διακόπτεται, εν μέσω πολεμικών ιαχών που κάνουν λόγο για κάποιον Γεωσκώληκα με είκοσι δύο πόδια…]

Συγγραφέας, μεταξύ άλλων, των βιβλίων: «Το βιβλίο των βίτσιων», Ο γιος της Τζοκόντα», «Αυτοκτονώντας ασύστολα». Τελευταίο βιβλίο του: «Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά»