Ο μικρός Φίλιππος

Οταν πέθανε η μητέρα του Φίλιππου εκείνος ήταν μόλις έξι χρονών κι ο πατέρας του έπρεπε κάπως να εξηγήσει την απουσία της, γιατί τα παιδιά μπορούν να αντέξουν τα πάντα αρκεί να τους δοθεί μια οποιαδήποτε εξήγηση. Του είχε πει τότε πως οι άνθρωποι που πεθαίνουν πηγαίνουν στον Αρη, για να μπορούν να βλέπουν από εκεί ψηλά τους ανθρώπους που άφησαν στη Γη.

Ο Φίλιππος δεν μέμφθηκε ποτέ τον πατέρα του για αυτό το ψέμα πόσω μάλλον όταν ο ίδιος σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία ξεγέλασε τον εαυτό του με τον ίδιο τρόπο: Ισως να μην ξεπερνούσε το σοκ που του προκάλεσε ο χωρισμός του από την Αύρα αν δεν υιοθετούσε για ένα διάστημα την παιδιάστικη βεβαιότητα πως η γυναίκα της ζωής του είχε μετοικήσει στον Κόκκινο Πλανήτη όπου τον περίμενε σ’ έναν άλλο κόσμο. Στις τελευταίες του στιγμές, επίσης, ο πατέρας του είχε πει χαμογελώντας: «Σε λίγο φεύγω, γιε μου. Ο Αρης με περιμένει!».

Το πυρηνοκίνητο ρομποτικό όχημα της NASA που θα αναζητούσε σημάδια ζωής στον γειτονικό πλανήτη προσγειώθηκε πριν από λίγες μέρες εκεί κι ο Φίλιππος σκέφτηκε προς στιγμήν πως θα ήθελε να είναι ο μοναδικός επιβάτης του.

Δεν θα ξανάβρισκε βέβαια τους νεκρούς γονείς του ούτε μια άλλη Αύρα. Υπέθεσε ωστόσο ότι θα μπορούσε πιθανόν να συναντήσει ξανά τον εαυτό του παιδί, σ’ εκείνη την ηλικία που είχε πιστέψει πως υπάρχει ζωή στον Αρη: οι δικοί μας νεκροί κι όσοι μας άφησαν κι είναι για μας κάτι σαν τους νεκρούς.

Τελευταίο βιβλίο του: «Φιλμ νουάρ». Το προηγούμενο, «Μέρες Αλεξάνδρειας», τιμήθηκε με το βραβείο Prix Mediterranee Etranger