[Ιστορίες Συνωμοσίας] Μια γυναίκα φεύγει, μια σωστή κυρία

Μπορεί και να ‘ναι επειδή πριν από κάθε άλμα σκύβει και μιλάει τρυφερά στο ακόντιό της όπως κανακεύω εγώ τη γαζία και τη ροδιά μου. Μπορεί πάλι επειδή αυτό το άθλημα – μαμούθ είναι το μόνο που με κάνει να τριπάρω. Πώς να νιώθει άραγε η Γελένα Ισινμπάγεβα εκεί ψηλά, με την κοτσίδα της να πιλοτάρει το κενό και τα αθλητικά παπούτσια της να αφήνουν πατημασιές στον αέρα;

Το 2004 στην Αθήνα αγόρασα για πάρτη της το ακριβότερο εισιτήριο. Ακολούθησε, θυμάμαι, σκληρό πρόγραμμα χειμερινής λιτότητας προκειμένου να έχω το προνόμιο να τη δω σχεδόν εξ επαφής να πετάει, να χαίρεται και να πανηγυρίζει βυθίζοντας στην πιο βαθιά απελπισία μιαν άλλη αγαπημένη μου επικοντίστρια, τη συμπατριώτισσά της Σβετλάνα Φεοφάνοβα.

Τη φωτογράφιζα συνέχεια με τη μηχανούλα μου και κατά διαστήματα χάριζα και κανένα ψυχοπονιάρικο κλικ στην εκπεσούσα τότε Μάριον Τζόουνς που έκανε διατάσεις εκεί παραδίπλα. Μοναχούλα της και περιφρονημένη από όλους αυτούς που κάποτε την είχαν ενθαρρύνει να χάσει το μέτρο. Τι να πεις; Ατιμο πράγμα ο πρωταθλητισμός. Αλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους κατεβάζει στα τάρταρα.

Η προχθεσινή υποχώρησή της στο χαμηλότερο σκαλί του βάθρου δεν ήταν κάτι που απέφευγα όλα αυτά τα χρόνια να βάλω με τον νου μου. Η επετηρίδα έπρεπε κάποτε να ξεμπουκώσει και να πάρουν επιτέλους σειρά κι άλλες που πάνω από μια δεκαετία έβλεπαν σταθερά την πλάτη της. Αυτή η αμερικανίδα, η Σουρ, που πήρε το χρυσό, δείχνει καλού χαρακτήρος όσο για την Κουβανή Σίλβα (όνομα και πράγμα) φαίνεται πως έχει όλα τα προσόντα να μας καταπλήξει. Την Ισινμπάγεβα, πάντως, δεν την βάζω με κανέναν και με τίποτα. Ούτε καν με τον Σεργκέι Μπούμπκα και τον τρόπο που είχαν και οι δύο να γλεντάνε τα παγκόσμια ρεκόρ τους, πόντο τον πόντο, μέχρι να μας βγάλουν την ψυχή.

Αν ήμουν έφηβη, θα είχα οπωσδήποτε γεμίσει το δωμάτιό μου με πόστερ και αποκόμματα εφημερίδων. Γκρούπι τώρα στα γεράματα; Γιατί όχι; Αυτή είναι η κατάλληλη ηλικία να εκτιμήσεις το ταλέντο, την τεχνική, το πείσμα και την κομψότητα.

Αν αλλάξει γνώμη και αποσυρθεί τελικά από τη βαλβίδα, η κομψότητά της θα είναι εκείνο που θα μου λείψει περισσότερο. Θα το πω, αλλά ας μείνει παρακαλώ μεταξύ μας: Σκιάζομαι πολύ να βρεθώ μόνη με τις κορδωμένες γυμνάστριες, τις βάναυσα γραμμωμένες αθλήτριες του στίβου και τις εφιαλτικά μακιγιαρισμένες σιαμαίες της συγχρονικής με το μανταλάκι στη μύτη. Αέρα!

Ο Τ. Θεοδωρόπουλος κάνει χρήση της καλοκαιρινής του άδειας.