Η χαμένη αξιοπιστία των Αγώνων

Ο ποδοσφαιρικός αγώνας έχει μόλις τελειώσει και στη συνέντευξη Τύπου που ακολουθεί ο δημοσιογράφος ρωτάει τον προπονητή τής θριαμβεύτριας ομάδας: «Και πόσο σας κόστισε το ματσάκι, αν επιτρέπετε;». Πλέον, το αν στο συγκεκριμένο παιχνίδι νιαούρισε η γάτα του Παντελή περνάει σε δεύτερη μοίρα. Διότι μερικά στημένα παιχνίδια μπορεί να τα αντέξει ένα πρωτάθλημα – ενώ το λαϊκό αίσθημα ότι δεν υπάρχει εντυπωσιακή νίκη χωρίς να έχει γίνει αβαβά όχι.

Στην περίπτωση της πρώτης γυναίκας η οποία κολύμπησε μια απόσταση γρηγορότερα από τον άνδρα που πρώτευσε στο ίδιο αγώνισμα, το μείζον δεν είναι αν έχουν δίκιο οι Αμερικανοί και οι συμμαχικές δυνάμεις που ισχυρίζονται ότι η 16χρονη Κινεζοπούλα ξυρίζεται κόντρα κάθε πρωί ή οι αντι-ιμπεριαλιστές που απαντούν ότι δεν αντροφέρνει η μικρή αλλά, αντίθετα, ο Λόχτι κανελώνει το ρυζόγαλο. Με την υποσημείωση, μάλιστα, πως δεν δικαιούται διά να ομιλεί η χώρα που βγήκε με «τσαμπουκά» από τη δικαιοδοσία της WADA (World Anti-Doping Agency) και αυτοελέγχεται (!) από τη USADA. Ολα τα λεφτά είναι η ερώτηση του δημοσιογράφου προς τη Σίβεν Γε αμέσως μετά τη νίκη της, αν έχει κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών. Η οποία πέρα από προσβολασιόν κοντρ λα μουτρ, που λέγαμε παιδιά στα γαλλικά της πλάκας, είναι η απόδειξη ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν αποκτήσει ένα πρόβλημα πιο σοβαρό ακόμη και από το ντόπινγκ: την καχυποψία.

Με όλα αυτά που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, ήταν μάλλον αναμενόμενο. Μόνο οι όπου γης γραφικοί έχουν απομείνει να πιστεύουν ότι οι υπεράνθρωπες επιδόσεις των αθλητών τους οφείλονται στην ανωτερότητα της δικής τους φυλής, της αρίας ας πούμε, λες και οι υπόλοιπες είναι… παπάριες. Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι φίλαθλοι έχουν αρχίσει να ψυχανεμίζονται ότι οι νίκες και τα ρεκόρ βγαίνουν από τα εργαστήρια. Πως κανένας αθλητής δεν μπορεί να σταθεί σε τόσο υψηλό επίπεδο αν δεν έχει κάνει την κουτσουκέλα του – και «καθαροί» είναι οι ντοπαρισμένοι που δεν ήρθε η ώρα να πιαστούν. Ακόμη κι αν είναι υπερβολική ή άδικη, είναι μια αντίληψη με την οποία η ΔΟΕ οφείλει να παλέψει, αν δεν θέλει να δει τους Αγώνες του εγγύς μέλλοντος να διοργανώνονται στον κήπο του Ζακ Ρογκ σε στενό ολυμπιακό κύκλο.

Η πρώτη δυσκολία στην προσπάθεια να καθαρίσουν οι Αγώνες από τις σκιές είναι καθαρά τεχνικής φύσεως: η τεχνολογία του ντόπινγκ είναι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από εκείνη του αντι-ντόπινγκ. Οπως ακριβώς οι μέθοδοι των κακοποιών προηγούνται των μέτρων ασφαλείας. Στα εργαστήρια των πλούσιων χωρών φτιάχνονται ουσίες που δεν ανιχνεύονται και νέα φάρμακα τα οποία δεν έχουν απαγορευτεί ακόμη. Πώς να πολεμήσεις κάτι που δεν ξέρεις ότι υπάρχει;

Η δεύτερη δυσκολία είναι ότι η ΔΟΕ δεν δείχνει και τόσο φανατική στον πόλεμο κατά του ντόπινγκ. Πώς να πιστέψεις, για παράδειγμα, ότι εκείνα τα εννέα θετικά δείγματα από τους Αγώνες του Λος Αντζελες όντως ξεχάστηκαν σε δωμάτιο ξενοδοχείου και καταστράφηκαν κι ότι το ίδιο λάθος έγινε και το 1996 στην Ατλάντα; Αν η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή πράγματι ενδιαφέρεται για τα ρεκόρ και τους υπεραθλητές που προσελκύουν χρήμα περισσότερο από την αγνότητα των Αγώνων, όπως επιμένουν κάποιοι, τότε μάλλον έχουμε βάλει τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα. Το ίδιο λέει – με τον τρόπο της – και η στατιστική: ενώ εκτιμάται ότι οκτώ στους δέκα αθλητές υψηλού επιπέδου κάνουν χρήση παράνομων ουσιών, από τότε που καθιερώθηκε το ντόπινγκ κοντρόλ δεν έχουν συλληφθεί περισσότεροι από δύο εκατοντάδες ανάμεσα σε χιλιάδες συμμετέχοντες!

Αλλά αν το ντόπινγκ είναι πραγματικά ανίκητο, δύο λύσεις απέμειναν. Η πρώτη είναι να εξακολουθήσουμε να απολαμβάνουμε τους Αγώνες φορώντας τα εθνικιστικά μας γυαλιά, όπως παλιά. Σαν τους Ανατολικογερμανούς που έβλεπαν με τη μία ότι όποιοι νικούσαν δικό τους αθλητή ήταν ντοπέ, αλλά δεν έτυχε να προσέξουν ότι οι αθλήτριες της πατρίδας τους είχαν μουστάκι.

Η άλλη είναι να αφήσουμε το ντόπινγκ ελεύθερο, να τελειώνουμε. Μια ιδέα πολύ «προχώ», για την οποία μπορείτε να διαβάσετε δεξιά στη σελίδα. Εχει φάση!