Προσαρμοστικός αλλά και συγκεντρωτικός

Ο πολιτικός που τα ‘βαλε με όλη την Ευρώπη – και όχι μόνο – για το Μακεδονικό, αλλά και με τη μισή ΝΔ όταν έφυγε και πήγε να φτιάξει την Πολιτική Ανοιξη, είναι στο στοιχείο του όταν στοχοποιείται. Το ερώτημα όμως είναι, ιδίως σε σχέση με την επιμήκυνση του Μνημονίου και το νέο Μεσοπρόθεσμο που θέλουν λεπτούς χειρισμούς στην Ευρώπη και υπομονή, αν ο Σαμαράς δεν είναι πολύ δύσκαμπτος ως πολιτικός. Για να επικαλεσθεί κανείς τον Κ.Π. Καβάφη – που φορέθηκε πολύ στις προγραμματικές το περασμένο Σαββατοκύριακο – πρόκειται για θέματα που απαιτούν τη λεγόμενη «ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών». Ο Σαμαράς όμως έχει επίγνωση, ενώ χτίζεται πολύ γρήγορα και μια στέρεη και αμοιβαία σχέση με τον Γιάννη Στουρνάρα, για τον οποίο μιλάνε με πολύ καλά λόγια και οι συνεργάτες του Πρωθυπουργού.

Φυσικά, θα πρέπει κανείς να υπογραμμίσει ότι οι άνθρωποι αλλάζουν και εξελίσσονται – π.χ. ο Σαμαράς έμαθε να είναι προσεκτικός και διαλλακτικός μέσα από την επιστροφή του στη ΝΔ μετά το 2004 – αλλά δεν αλλάζουν και εντελώς. Ακόμη και ως Πρωθυπουργός – και παρά την ανάγκη να προσέχει το δεξί μάτι του – ο Σαμαράς έχει μια τάση προς τη μικροδιαχείριση. Κάποιοι βλέπουν με σκεπτικισμό το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός επέλεξε να δει ο ίδιος έναν προς έναν όλους εκείνους που πίστευε ότι θα μπορούσαν να αναλάβουν τη θέση διευθύνοντος συμβούλου του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων. Κορυφαίος υπουργός υπερασπίζεται την πρακτική, λέγοντας ότι «οι ιδιωτικοποιήσεις είναι κεντρικό σημείο της κυβερνητικής πολιτικής, άρα είναι κρίσιμο να έχει ο Πρωθυπουργός προσωπική αντίληψη για το ποιος θα πάει στο ΤΑΙΠΕΔ». Κρίσιμο είναι και το διεθνές πεδίο. Ο Σαμαράς έχει μιλήσει στο τηλέφωνο με όλους – ιδίως δε με Ουάσιγκτον. Ωστόσο, οι πρώτες έξοδοι από τη χώρα θα δώσουν ένα δείγμα τού πώς έχει εξελιχθεί η διεθνής του προσωπικότητα. Παρά το καλό ραντεβού με τη Μέρκελ, η μακρά αντίσταση στο Μνημόνιο έχει δημιουργήσει ένα κλίμα καχυποψίας στην Ευρώπη.