Βούτηξε στα βαθιά από τα 30 του

ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ μιας κυβέρνησης συνεργασίας, ο Σαμαράς έχει δείξει μια προσωπικότητα με σύνθετα χαρακτηριστικά. Τον άλλαξε το αξίωμα; Ή μήπως ανέδειξε τις ιδιότητες που πάντα είχε ως πολιτικός; Αυτοί που τον ξέρουν – ιδίως δε αυτοί που τον ξέρουν από παλιά – επιμένουν ότι πρόκειται για το δεύτερο. «Ο Σαμαράς», λέει κορυφαίος υπουργός, «δεν έχει στοιχεία ηγέτη που χειρίζεται περιόδους ομαλότητας. Του ταιριάζουν όμως οι φάσεις της κρίσης. Είναι φτιαγμένος για την αστάθεια. Είναι εργασιομανής, συγκεντρωτικός, αποφασιστικός και, πάνω από όλα, είναι αντισυμβατικός».

Βολονταριστής – ίσως ακόμη παρορμητικός – ως πολιτικός, ο Σαμαράς θα μπει στον πολιτικό στίβο προτού κλείσει τα τριάντα. Δηλαδή πολύ νωρίτερα από τους συνομηλίκους του. Θα εξελιχθεί ταχύτατα τη δεκαετία του ’80. Αναδεικνύεται πλάι στον Ευάγγελο Αβέρωφ, ενώ ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, μετρ των εσωκομματικών παιχνιδιών, αντιλαμβάνεται γρήγορα την αξία ενός ανερχόμενου Σαμαρά απέναντι στην καραμανλική πτέρυγα που τον αντιμετωπίζει πάντα με καχυποψία. Είναι άλλωστε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που θα αποτρέψει τον Μητσοτάκη το 1990 από το να πάει σε έναν ακόμη εκλογικό γύρο και να αυγατίσει την πλειοψηφία μόλις 151 βουλευτών που είχε κερδίσει. Ούτως ή άλλως, στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’90, ο Σαμαράς είναι υπουργός Εξωτερικών και έχει φθάσει ψηλότερα από οποιονδήποτε άλλο στη γενιά του.